Italomaniacy, w tym ItaliAnna przepada za kawą. Prawdziwą, z ciśnieniowego, profesjonalnego, czyli barowego ekspresu, ewentualnie domowej, skręcanej maszynki. Żadne "zalewanki" czy kawy z kapsułek nie wchodzą w grę. Dla mnie to paskudztwo. Kilka lat temu próbowałam kawę z żołędzi i jakkolwiek przekonywano mnie o jej zdrowotnościowych walorach, jej smak mnie zniechęcił. Dlatego, gdy wczoraj podczas obiadu w Gościńcu Gożdziejewskim w Gminie Dębę Wielkie (którą zwiedzałam podczas wizyty studyjnej ziemi mińskiej zorganozowanej przez tamtejszą Lokalną Organizację Turystyczną) zaproponowano mi kawę z żołędzi, początkowo nie wyraziłam entuzjazmu. Jednak potem przeważyła ciekawość dziennikarza i smakosza. Już sam zapach mnie uwiódł. Dębska Kawa Żołędziowa, gdyż tak brzmi jej oficjalna nazwa, produkowana w Gminie Dębe Wielkie pachnie upajająco mieszkanką cynamonu, goździków, imbiru i kardamonu. Przyprawy czuć też podczas kosztowania napoju, który co prawda kawy nie przypomina, ale okazał się bardzo smaczny. Jak przeczytałam na gustownym opakowaniu produktu: "według literatury zielarskiej składniki zawarte w kawie żołędziówce mogą działać wzmacniająco na żołądek, wątrobę i śledzionę, dając przy tym uczucie sytości. Kawa pomaga zlikwidować zaburzenia żołądkowe". To nie reklama! Zważywszy na to, ile wczoraj podczas wizyty studyjnej zjadłam, czy raczej pochłonęłam - bo goszczono nas iście po królewsku (dwa obiady, dodatkowe poczęstunki, ciasta, lody), to powinnam przeżywać prawdziwą rewolucję, a tymczasem w moim zazwyczaj bardzo wrażliwym żołądku panuje spokój. Kawę żołędziówkę w dawnych wiekach pito zarówno w dworach szlacheckich, jak i w ubogich chatach. Wspomina o tym uroczy, kieszonkowy przewodnik, czy raczej ze względu na niewielkie rozmiary, przewodniczek poświęcony Dębskiej Kawie Żółędziówce, przygotowany wspólnie przez Gminę Dębe Wielkie i Gminny Ośrodek Kultury w tej miejscowości. Można się z niego dowiedzieć, że naparem tym delektowali się Fryderyk Chopin i Marszałkowa Piłsudska. A także, jak przyrządza się Dębską Kawę Żołędziówkę. A skoro wspomniałam o Gościńcu Goździejewskim to każdemu polecam to miejsce również na przerwę w podróży i obiad. Takiego schabowego dawno nie jadłam. Jego sekret tkwi w marynacie - ubite wcześniej mięso należy przez dobę trzymać w mieszance miodu i musztardy sarepskiej, a potem obtoczyć w panierce i usmażyć. Mięso jest kruche i pyszne! Również gościńcowa pomidorowa z prawdziwych pomidorów z domowymi kluseczkami oraz puszyste ciasto z owocami przyozdobione bezową "chmurką" to była poezja smaku. A wszystko w nastrojowym otoczeniu, bo obiekt restauracyjny to przepięknie przerobiona dawna mazowiecka obora. Dziś w jej wnętrzach łączących tradycję z nowoczesnością można urządzać przyjęcia komunijne i wesela oraz inne imprezy. ohttps://www.facebook.com/GosciniecGozdziejewski/ W Gościńcu można kupić wspomnianą kawę w cenie 10 zł za paczuszkę, a także inny produkt z Mazowsza, czyli Miodoladę w kilku smakach. Ja skosztowałam imbirową i wyjątkowo mi smakowała. To bezalkoholowy, niegazowany napój imbirowy wyprodukowany z polskiego miodu i imbiru, który rewelacyjnie orzeżwia, a poza tym posiada właściwości wspomagające trawienie. W 2012 r. Miodolada została wpisana na Listę Produktów Tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Miodolada ma też smak miętowy i malinowy, a wytwarza ją Pasieka Pachniczówka: pachniczowka.pl/

Leon to dopiero farciarz! Miał klawe życie. Od początku do końca. Przyszedł na świat w utytułowanej rodzince z „wyższych” sfer. Później trafił do domu, gdzie kochano go równie mocno. A może jeszcze bardziej? „Zabawne przypadki kota Leona” Małgorzaty Winkler-Pogody to urocza książeczka jakże inna od masy tych, jakie teraz zalegają księgarnie. Nie ma w niej magii, czarnoksiężników, upiorów, przemocy, zła, które trzeba zwalczać… Jest zwykłe życie zwykłej rodziny ze zwykłego M, które radykalnie zmienia, wręcz wywraca do góry nogami przybycie malutkiego czworonoga. Ten kocurek - rozrabiaka najpierw zdobywa serce dwunastoletniego Filipa, narratora opowieści, a potem jego rodziców… Nie chcę streszczać tutaj książki natomiast pragnę zwrócić uwagę na to, co mi się w niej podobało. Przede wszystkim walory edukacyjne. Autorka, która sama jest „kociarą” odkrywa przed najmłodszym pokoleniem fascynujący świat domowych (i nie tylko) zwierzaków. Dzięki niej dziecko poznaje nie tylko kocie rasy, ale też spotyka świnkę morską i psy oraz… wiewiórki. Podgląda, jak na siebie nawzajem reagują, dzięki czemu dokonuje czasem zaskakujących, niespodziewanych odkryć. Jednocześnie jednak cały czas obserwuje Leona z perspektywy Filipa. I to też mi się podoba. Nie ma więc dorabiania „ideologii”, uczłowieczania na siłę zwierzęcia, jak ma to miejsce na przykład w telewizyjnej serii o Komisarzu Aleksie, super inteligentnym psie policyjnym, który z prawdziwym psem ma niewiele wspólnego. Natomiast opowieść o Leonie jest samą prawdą, bo wynika z rzetelnej obserwacji kotów. Zawiera też mnóstwo pytań. Filip jest ciekawy – próbuje cały czas zrozumieć swojego pupila, dotrzeć do jego świata. W zamian zyskuje coś absolutnie bezcennego, unikalną więź z kociakiem, który za miłość odpłaca mu po prostu miłością. Jakże jej dużo w tej książeczce, podobnie jak tolerancji, zrozumienia, wyrozumiałości. Samych najpiękniejszych, ludzkich cech. Ktoś postronny mógłby zauważyć, że tej tolerancji jest wręcz za dużo, bo Leon bezkarnie niszczy firanki i meble. Z drugiej strony jednak prawdziwa miłość wymaga kompromisów, a czym jest kawałek materiału czy mebel wobec ogromnej woli życia, jaką przejawia Leon? Przecież tak naprawdę to on prowadzi domowników nowymi ścieżkami, to dzięki niemu odkrywają sens życia i otaczający ich świat na nowo. I jaki piękny jest ten świat… Dziękuję Ci Małgosiu, w imieniu wszystkich dzieciaków i swoim własnym za tę książeczkę tak pełną pozytywnych emocji. Po jej lekturze "gładko" mi na duszy. Duże brawa również dla Wydawnictwa Białe Pióro za rzetelną redakcję i uroczą oprawę graficzną - rysunki Dariusza Wanata skradły moje serce! Małgorzata Winkler-Pogoda. Zabawne przypadki kota Leona, Wydawnictwo Białe Pióro, Warszawa 2020

Wizz Air ogłasza dzisiaj nową, niskokosztową trasę z Lotniska Chopina w Warszawie do Olbii na Sardynii we Włoszech. Nowe połączenie zostanie uruchomione 4 lipca i będzie realizowane dwa razy w tygodniu, w środy i niedziele. Bilety dostępne są już na stronie wizzair.com lub za pośrednictwem aplikacji mobilnej. Ceny zaczynają się od 139 złotych. (zdj. Pixabay)

Po kilku latach wracam do współpracy z Włoskim Targiem, ponownie jako jego koordynatorka, PR i marketingowiec. Teraz mam przyjemność zaprezentować jego najlepsze, bo toskańskie oblicze. Firma „I prodotti d’Eccellenza SAS di Gilberto Bastreghi & C.” z siedzibą w Montepulciano (via Catania 12, 53043 Montepulciano), w regionie Toskania działa na rynku włoskim od 30 lat. Zajmuje się sprzedażą wysokich jakościowo produktów żywnościowych, wytwarzanych przez małe, rodzinne firmy z Toskanii i innych regionów Italii. Od 2017 r. filia firmy pod nazwą „Eccellenze Italiane” działa w Polsce. Posiadane w asortymencie produkty oferuje polskim klientom w formie klimatycznego mercato all’ italiana, czyli włoskiego targu. Takie targi organizowane są w sezonie wiosennym (od marca/kwietnia do czerwca) i jesiennym (wrzesień-październik/listopad) na głównych placach dużych miast Polski, jak: Warszawa, Wrocław, Katowice, Łódź czy Poznań, Radom oraz Częstochowa. Z roku na rok „Eccellenze italiane” starają się rozszerzyć „target” i dotrzeć do kolejnych ośrodków w kraju. Równolegle firma współpracuje z wieloma centrami handlowymi w Polsce, w tym z siecią handlową M1 (Marki, Radom, Częstochowa, Katowice). Tam wystawia się w formie tzw. „wysp” w głównych ciągach komunikacyjnych. Stoiska obsługują sprzedawcy polscy lub potrafiący się porozumiewać w naszym języku. Panuje na nich iście włoska, „słoneczna”, rodzinna atmosfera – gra włoska muzyka, a niektórzy sprzedawcy nawet sami śpiewają! Są liczne degustacje, konkursy i inne atrakcje. Aromatyczne sery, smakowite wędliny, idealne do wina lub piwa taralli, czyli obwarzanki z ziołami, w wersji łagodnej lub pikantnej, złocista oliwa z oliwek oraz różne gatunki oliwek, także w postaci smakowych kompozycji z przyprawami, suszone pomidory, czekoladowe słodkości oraz „królowe” włoskich ciastek – słynne na cały świat, sycylijskie cannoli i neapolitańskie sfogliatelle z nadzieniem „palce lizać” – oto nasza oferta, której nie będziecie mogli się oprzeć! Zobaczcie naszą nową stronę internetową: https://y9n9u8.webwave.dev/ Zapraszamy do współpracy zainteresowane zakupem włoskich towarów sklepy - zamówienie możecie złożyć przez nową stronę internetową: https://y9n9u8.webwave.dev/ Do naszego targu stale szukamy personelu. Niekoniecznie z praktyką w sprzedaży, ale jest to mile widziane. Konieczne będzie wyrobienie certyfikatu samitarno-epidemiologicznego! Nie wymagamy znajomości języka włoskiego :) TERAZ SZUKAMY OSÓB DWÓCH OSÓB DO PRACY NA TARGU W PRUSZKOWIE!

Sezon wodniacki uważam za otwarty. Co prawda w bardzo luksusowym wydaniu, ale jednak. Dziś bowiem dzięki Warszawskiej Organizacji Turystycznej odbyłam półtoragodzinny rejs po Wiśle z widokiem na warszawskie atrakcje turystyczne po obustronach rzeki na pokładzie nowoczesnego katamaranu. To jeden z dwóch, jakie cumują na tyłach dużej przystani pływającej "Kurier", znajdującej się przy Bulwarze Jana Karskiego u stóp Zamku Królewskiego. Jednostki zostały ochrzczone bez zbytniej pompy, prostymi imionami "Kropka" i "Kreska". Kabina pasażerska mogąca pomieścić do 12 osób jest całkowicie przeszklona (niestety dach już nie), co oznacza, że można nią wypłynąć w każdą pogodę. Gdy na zewnątrz chłód i słota, przezroczyste ściany pozwalają na podziwianie widoków bez marznięcia, siedząc wygodnie na białych, skóropodobnych kanapkach. Przy słonecznej pogodzie na pasazerów czeka górny, już nie osłonięty niczym pokład, gdzie można opalać się na leżakach. Kabina wyposażona jest w mini-barek, luksusową toaletę na poziomie czterogwiazdkowego hotelu) i stanowisko nawigacyjne. Oferta rejsów obejmuje dwie propozycje: wycieczkę "5 mostów w godzinę", obejmującą trasę w formie pętli między mostem Dąbrowskim a Łazienkowskim (z mapki wynika, że na trasie są cztery mosty!) oraz "Rejs wieczorny". Niestety z powodu bezsensownych przepisów ten ostatni tak na prawdę odbywa się na granicy końca dnia, gdyż wypłynięcie ma miejsce pół godziny przed zachodem słońca, a cały rejs trwa raptem 45 minut. Jak się dowiedziałam, od pięciu lat właściciel jednostek zabiega o to, aby uzyskać pozwolenie na pływanie w późniejszych godzinach. I pomyśleć, że w innych, europejskich stolicach rejsy wieczorne, a nawet nocne to standard. Rejs dzienny pod mostami można odbyć codziennie od godz. 12 do zachodu słońca. Mrozi nieco cena zwykłego biletu, bo to 45 zł za godzinę przejażdżki, a 50% zniżki przysługuje tylko dzieciom do 15 roku życia, więc seniorów raczej nie będzie stać na tę przyjemność, a i przeciętnego warszawiaka również. Ważne - można wykorzystać bon turystyczny! Natomiast jest to dobra oferta dla zamożniejszego klienta, a dla cudzoziemca - propozycja wręcz darmowa, bo w przeliczeniu bilet kosztuje raptem 10 euro. Cena rejsu prywatnego, w grupie do 12-13 osób to też znaczny wydatek, bo 1300 zł za godzinę. Wliczone w nią są dwie butelki prosecco, nieograniczone spożycie napojów bezalkoholowych oferowanych przez jednostkę. Jest też możliwość wniesienia własnych procentów, słuchania przyniesionej ze sobą muzyki (system stereo jest na najwyższym poziomie), nagrywania własnym sumptem filmów i robienie zdjęć oraz catering za dodatkową opłatą. Mnie się przejażdżka podobała i z pewnością jest to ciekawa opcja otwarcia się Warszawy na rzekę, czego wciąż mi mało, ale jednak zdecydowanie dla osób z grubszym portfelem. www.po-wisle.pl, facebook.com/pwisle