Vintage shopy i second handy przeżywają wielki boom, również w europejskich stolicach mody, jak Paryż, czy Mediolan, które kojarzą się głównie z haute couture i światowej sławy projektantami. Podróżując, często szukamy miejsc, gdzie będziemy mogli nabyć unikatowe rzeczy w dobrej cenie, które wzbogacą naszą garderobę, upiększą wnętrze domu czy sprawią radość najbliższym. Biorąc pod uwagę najpopularniejsze wśród Polaków kierunki podróży firma kiwi.com sporządziła listę najciekawszych miejsce, które warto odwiedzić, zbaczając z turystycznej trasy. Oto one: Rzym - Flamingo Vintage Shop i Mercato Monti: Geneza stylu „vintage” we Włoszech sięga czasów tuż po drugiej wojnie światowej, kiedy Amerykanie wysyłali używane ubrania do Europy w ramach akcji pomocy potrzebującym. Rzym, Wieczne Miasto, to ogromny potencjał, jeśli chodzi o zakupy z drugiej ręki. Najpopularniejsze second handy i sklepy vintage są skoncentrowane w Monti, przytulnej dzielnicy na północ od Koloseum i Trastevere – unikatowe i niezależne butiki, które oferują zakupy w bardzo zrównoważonym stylu, w myśl zasady: każdy znajdzie coś dla siebie. Warto wybrać się do Flamingo Vintage Shop. Właścicielką sklepu jest Carlotta Cerulii, pochodząca z rodziny znanej z udostępniania/wypożyczania zapierających dech w piersiach kostiumów i ubrań włoskiemu przemysłowi filmowemu. Flamingo to miejsce zdecydowanie dedykowane fanom mody vintage. Po drodze, zajrzyjcie też do Mercato Monti, mekki slow fashion ze straganami vintage i wyrobami rzemieślniczymi. Mediolan – Madame Pauline i l’Arabesque Cult Store & Cafe: To miasto jest rajem dla wszystkich entuzjastów mody, od zawsze będąc punktem odniesienia w zakresie stylu, smaku i szyku nie tylko we Włoszech, ale i całej Europie. Wymienione wcześniej sklepy rozsiane są po całym mieście - warto zagospodarować na to cały dzień. Zajrzyjcie do Madame Pauline, ponieważ jest to adres bardzo dobrze znany fanom mody od cenionych projektantów. Można sie tu zaopatrzyć w piękne szaliki od Hermèsa, naszyjniki Christiana Diora czy urocze sandały od Jimmy Choo. Najszybciej można się tam dostać czerwoną linią metra, wysiadając na stacji Castello. Sklep mieści się pod adresem Buonaparte 74. Udanych łowów! Z kolei l’Arabesque Cult Store & Cafe to raj dla fanów stylu vintage i perełek pochodzących z lat 30’. Berlin – Mauerpark Flohmarkt: Moda w stolicy Niemiec stanowi mix ulicznych ulicznych, aczkolwiek oryginalnych stylów. Second handy, sklepy vintage czy pchle targi są tu bardzo popularne i oferują mnóstwo ubrań zarówno od najlepszych projektantów, jak i dziwaczne, odważne kreacje dla poszukiwaczy unikatów lubiacych się wyróżniać. Mauerpark Flohmarkt to największy pchli targ w mieście, na którym można znaleźć multum rzeczy w starym stylu vintage. Stoiska ciągną się wzdłuż dawnego przebiegu muru berlińskiego. Niezależni sprzedawcy otwierają sklepy i stragany w każdą niedzielę, oferując "wybuchową" mieszankę rzeczy. Stylowe kapelusze z lat 20. sąsiadują z sukienkami z lat 60 XX w.. Oprócz niezwykłych znalezisk w stylu vintage można upolować perełki od niezależnych projektantów. Znajdziecie tam również: lampy, stoliki, zastawy stołowe, meble, bibeloty, dywany itp. Helsinki – raj dla fanów pchlich targów: Finowie to zagorzali ekolodzy – dla nich korzystanie z zasobów rzeczy używanych nie jest trendem, a sposobem na życie. Podobno chętniej kupują stacjonarnie niż online – dlatego będąc w stolicy Finlandii koniecznie trzeba wybrać się na pchli targ Hietalahti w centrum Helsinek, pełen skarbów, których nie spotka się w innych częściach Europy, jak chociażby para solniczek - Muminków z limitowanej edycji czy tkanina Marimekko w stylu vintage. Na mniejszych, zamkniętych targach, takich jak pchli targ w Helsinkach w eleganckiej dzielnicy Töölö, miejscowi zostawiają przedmioty do sprzedaży. Można tu upolować rzeczy jedyne w swoim rodzaju. Paryż – Chinemachine, Thank God I’. A V.I.P ora Miami i Mamie Blue: Chinemachine to jedno z ukochanych miejsc na Montmartre. W tym butiku każdy przedmiot jest starannie dobierany, a wystrój regularnie zmieniany. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, zarówno marki luksusowe, jak i dzieła lokalnych projektantów. Jeśli posiadasz w swojej garderobie rzeczy stylem podobne do tych, oferowanych przez Chinemachine, zabierz je ze sobą – możesz je wymienić na gotówkę lub otrzymać zniżkę na zakupy. Thank God I’m A V.I.P to nietuzinkowa nazwa butiku o powierzchni 400 m2, znajdującego się w 10. Dzielnicy Paryża. Właścicielami są Sylvie Chateigner i Amnaye Nhas, posiadający ponad 20-letnie doświadczenie w branży fashion. To nie lada gratka zwłaszcza dla fanów stylu vintage – wszystko jest starannie dobrane i posegregowane kolorami, co bardzo ułatwia zakupy. I wreszcie Mamie Blue, czyli butik sygnowany nazwiskiem brytyjskiej piosenkarki Palomy Faith, znanej z upodobania do starych ciuchów. Na miejscu można poddać się tu metamorfozie z pomocą stylistów, którzy doradzą odpowiednia fryzurę, makijaż czy zasugerują wyjatkowy kostium na imprezę. Londyn – Nordic Poetry i House of Vintage: Miasto nad Tamizą proponuje całą masę second handów czy vintage shopów, w których podobnie, jak w Berlinie, można nabyć najbardziej ekscentryczne i odważne elementy stroju, by wyróżnić się z tłumu. Nordic Poetry urzeka od samego progu – designerskie elementy wystroju wnętrz kuszą, aby wstąpić w jego progi. Butik, założony przez urodzonego w Szwecji przedsiębiorcę Ameli Lindgren to jedno z najgorętszych miejsc na mapie wschodniego Londynu. Jego oferta jest niezwykle bogata – klasyka, vintage, retro, moda współczesna również od wiodących marek odzieżowych. Jeśli jesteś zainteresowany haftowaną dzianiną, T-shirtami z nadrukiem, bomberkami, jeansami i swetrami koniecznie wpadnij natomiast do House of Vintage. Sztokholm - Judits jest postrzegana, jako archetypowa szwedzka szafa marzeń. Znajdziesz tam zrównoważoną mieszankę produktów lokalnych marek, takich jak Rodebjer, ATP i Malene Birger, a także perełek od Gucci, Hermès czy Yves Saint Laurent. Nierzadko można upolować rzeczy z ostatnich kolekcji i sezonów, jak również znacznie starsze i bardziej oldskulowe. Pewne jest jedno - nikt stąd nie wyjdzie z pustymi rękami. Będąc w Sztokholmie warto zajrzeć również do @Siv & Åke, gdzie znajdziecie rzeczy absolutnie designerskie, jak i unikatowe no-namy. Nerka Burberry, garnitur w stylu baggy, czy cała ściana vintage Denime'u to tylko niektóre kąski, jakie czekają na fanów skandynawskiej mody. Odessa: Warte polecenia jest targowisko nazywane Siódmym Kilometrem, ze względu na to, że znajduje się siedem kilometrów od miasta. Działa od 1989 roku i jest uważane za największe nie tylko na Ukrainie, ale i w Europie. Znajduje się tu ponad 20 tysięcy straganów i sklepów, w których można nabyć absolutnie wszystko. Ma tak rozwiniętą infrastrukturę, że nierzadko traktowane jest jako odrębne miasto handlowe.(Żródło: Kiwi.com, zdjęcia Pixabay oprócz zdjęć Rzymu, Berlina i ostatniego, modowego należących do Autorki bloga) Kiwi.com to jedna ze znanych firm technologicznych w branży turystycznej z siedzibą w Czechach, zatrudniająca ponad 1000 osób na całym świecie. Innowacyjny algorytm Virtual Interlining Kiwi.com umożliwia użytkownikom łączenie lotów w ramach tradycyjnych oraz tanich linii lotniczych w jeden plan podróży.

Praga jest jednym z najbardziej wyjątkowych i różnorodnych obszarów dzisiejszej Warszawy. Warszawska Organizacja Turystyczna, by zainteresować Polaków, zagranicznych turystów, ale i mieszkańców miasta odkrywaniem uroków dzielnicy, stworzyła multimedialny przewodnik „Praga odNova – historyczna moc atrakcji turystycznych warszawskiej Pragi”. Przewodnik dostępny jest w formie aplikacji na telefon oraz multimedialnej tablicy, która została zainstalowana na terenie Galerii Wileńskiej. W odróżnieniu od lewobrzeżnej części miasta, Praga nie została bardzo zniszczona w trakcie działań wojennych, dzięki czemu zachowały się całe kwartały przedwojennej zabudowy przybliżające klimat dawnej stolicy. Zostało to dostrzeżone m.in. przez reżyserów umiejscawiających fabułę swoich filmów w sceneriach przed ostatnim konfliktem światowym. Praga cieszy się również zainteresowaniem artystów i rzemieślników, którzy ulokowali tu swoje pracownie. Obszar ten wyróżnia różnorodność dziedzictwa kulturowego, do którego należy zarówno architektura, w tym detal praski, poprzemysłowy i wielokulturowy charakter wybranych miejsc, a także lokalna tożsamość wyrażająca się m.in. poprzez gwarę praską. Pomimo wielu lat powojennych zaniedbań i braku większych inwestycji urbanistycznych, teren ten oferuje szereg atrakcji o różnorodnym charakterze: liczne tereny zielone, praskie plaże oraz wyjątkowe obiekty o charakterze rekreacyjnym i turystycznym. W multimedialnym przewodniku „Praga odNova – historyczna moc atrakcji turystycznych warszawskiej Pragi” znaleźć można opis 30 atrakcji turystycznych. Dla turystów i warszawiaków przygotowano takie propozycje jak: poszukiwania krasnali, Monopol nie tylko dla Konesera, praskie safari, Praska Galeria Gwiazd. Można również poznać historię praskich kapliczek, cerkwi, bazyliki czy innych architektonicznych perełek. Ulice na Pradze-Północ stanowią zarazem lekcję historii, jak i wspomnienia o ludziach, którzy tu mieszkali czy ważnych wydarzeniach. Nie można także zapomnieć o… oryginalnych, praskich pyzach. Wszystkie te atrakcje zostały pogrupowane i zaprezentowane m.in. w ramach konkretnych szlaków tematycznych: szlak artystyczny, Praga wyznaniowa, Praskie fabryki a także Praskie Hollywood. Z biegiem czasu dołączą nowe propozycje, które pozwolą jeszcze bardziej poznać tę część miasta. Amatorzy autentycznych, lokalnych klimatów na pewno ucieszą się z nagrań społeczników z tej części miasta zawartych w aplikacji mobilnej. Wybrane rekomendacje zawartych w przewodniku atrakcji będzie można też znaleźć w mediach społecznościowych i materiałach promocyjnych udostępnionych w Punktach Informacji Turystycznej (w PKiN oraz w Koneserze). W pandemii wszyscy przykładamy większą wagę do bezpieczeństwa przy planowaniu podróży, dlatego też przewodnik promuje dodatkowo miejsca bardziej ustronne, spokojne i oddalone od punktów największej koncentracji ruchu turystycznego. Bliskości starówki, znakomite skomunikowanie transportem miejskim z resztą miasta oraz duża liczba atrakcji w różnych obszarach tematycznych powodują, że warszawska Praga jest znakomitym miejscem do odkrycia tego, co jeszcze w Warszawie nieodkryte. Zarówno dla turystów jak i mieszkańców stolicy. Osobiście bardzo się cieszę z tej inicjatywy i polecam nowy przewodnik. (Źródło i zdjęcia - oprócz ostatniego: Warszawska Organizacja Turystyczna)

Siedmiopiętrowa Kampanila, czyli dzwonnica stojąca koło Katedry Matki Boskiej Kwietnej/Duomo di Santa Maria del Fiore we Florencji od wczoraj jest zamknięta. Milczy też największy z dzwonów znajdujących się w środku. Dzwonnica, zwana jest Kampanilą Giotta z racji tego, że to właśnie ten włoski malarz i architekt, który na prawdę nazywał się Angiolo di Bondone, a zdrobiale Angiolotto zaprojektował konstrukcję, a także nadzorował prace budowlane. Nota bene niedokładności rachunkowe mistrza poprawili potem Andrea Pisano i Francesco Talenti, podwajając grubość ścian. Wewnątrz wieży wisi dwanaście dzwonów, ale pięć dziś jest już nieaktywnych, podczas gdy pozostałe siedem, działa. Są to: Campanone – Wielki Dzwon, La Misericordia – Dzwon Miłosierdzia, Apostolica – Dzwon Apostołów, Annunziata – Dzwon Zwiastowania, Mater Dei – Dzwon Matki Bożej,L’Assunta – Dzwon Wniebowzięcia i L’Immacolata – Dzwon Niepokalanej. Ich dźwięki tworzą razem tzw. Koncert. Największy dzwon to Campanone zwany też Święta Reparata ku czci tej męczennicy chrześcijańskiej z III w., która patronowała poprzedniczce dzisiejszej katedry, stojącej na miejscu Katedry św. Reparaty. Campanone to zarazem jeden z największych działających dzwonów we Włoszech o zdumiewających rozmiarach: dwumetrowej średnicy, grubości 15 cm i wadze pięciu ton. Wykonany po raz pierwszy w 1475 r., ponownie został odlany w 1705 r., kiedy na jego bokach pojawiły się pęknięcia. Teraz znów wymaga interwencji, aczkolwiek innej natury. Chodzi bowiem o to, że serce dzwonu uderzając w jego wnętrze zawsze w tych samych miejscach powoduje, że powierzchnia staje się cieńsza. Zgodnie z przyjętą zasadą, gdy w miejscu uderzenia poziom starcia przekroczy 10% powierzchni - trzeba przekręcić dzwon, bo inaczej może pęknąć. To ostatni raz, kiedy ten dzwon może zostać obrócony, ponieważ wszystkie inne "konfiguracje" zostały już wcześniej wykonane. Potem będzie trzeba odlać nowy dzwon. Nie wiadomo dokładnie, kiedy miał miejsce ostatni obrót dzwonu - prawdopodobnie w latach 50. XX w. Właśnie z powodu całej operacji turyści, którzy odwiedzą Florencję w tych dniach, nie usłyszą koncertu dzwonów - aż do 26 listopada br. Dziś, a także 25 i 26 listopada nie będzie też można zwiedzić dzwonnicy, ponieważ w tych dniach na placu katedralnym stoi dźwig - główne wsparcie dla techników pracujących wewnątrz obiektu (Źródła: ANSA Viaggi Art, Aleteia, Giorgio Vasari, żywotynajsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów, zdj. Autorka - objęte prawami autorskimi!)

Od dziś, czyli poniedziałku 8 listopada obowiązują w Austrii nowe środki bezpieczeństwa: zasada „2-G” – dowód szczepienia i przebycia infekcji. Zasada 2-G obowiązuje: w obiektach noclegowych, gastronomicznych, rekreacyjno-sportowych, instytucjach kulturalnych, kolejkach linowych podczas korzystania z usług wymagających bliskiego kontaktu (np. fryzjer) i na imprezach dla 25 osób lub więcej. Wszelkiego rodzaju testy na koronawirusa (zarówno testy PCR, jak i testy antygenowe) nie są już honorowane jako dokument upoważniający do wstępu. W przypadku dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów zasady 2-G obowiązuje 4-tygodniowy okres przejściowy. W tym okresie pierwsza dawka szczepionki w połączeniu z testem PCR będzie jeszcze służyć jako dowód wstępu – nie ma więc potrzeby pełnej immunizacji w okresie przejściowym. Noszenie maski FFP-2 jest obowiązkowe w sklepach, muzeach i bibliotekach. Ważność certyfikatów szczepień zostaje skrócona do dziewięciu miesięcy od momentu przyjęcia pełnego szczepienia (poprzednio 12 miesięcy). Następnie konieczne jest przyjęcie kolejnej dawki (zwykle trzeciej) dla utrzymania ważności certyfikatu. Obowiązuje trzytygodniowy okres przejściowy. Dzieci do 12. roku życia są obecnie zwolnione z obowiązku przedstawienia jakiegokolwiek dowodu wstępu. Powyższe zasady powinny obowiązywać również w przyszłości. Trwają prace nad praktycznym rozporządzeniem, które dotyczyć będzie dzieci od 12. roku życia. (źróło: Narodowe Biuro Promocji Austrii, zdj. Pixabay)

Miałam zupełnie inne plany na minioną sobotę. Po prostu las i najchętniej ten w Choszczówce. Można do niego dotrzeć Kolejami Mazowieckimi, korzystając z biletu miesięcznego bądź też kupując po prostu jednorazowy, bo ta stacja znajduje się jeszcze w granicach Warszawy. Nota bene drodzy posiadacze biletów kartonikowych - uwaga, bo może się okazać, że dany skład nie ma kasowników lub nie działają (!), dlatego lepiej wsiadać do pierwszego wagonu, gdzie rezydują konduktorzy, inaczej kontrola "skasuje" na 150 zł! W każdym razie wsiadłam na Dworcu Gdańskim z rowerem, do przedziału dla amatorów dwóch kółek. Po 10 minutach byłam już w Choszczówce. Kolejne 20 minut zajęło mi przemierzenie lasu wzdłuż, do Józefowa, skąd świetna trasa rowerowa (wzdłuż szosy, ale dalej otulona lasem) prowadzi wprost do Legionowa. I tutaj zmieniłam nagle plan, orientując się, że od Jabłonny dzielą mnie zaledwie 4 km. Niestety nadal wzdłuż drogi, więc kurz i spaliny, a ścieżka rowerowa "pojawia się i znika" - jest na początku, w Legionowie i potem fragmentarycznie, w Jabłonnie. Obrałam kurs na pałac, który od zawsze chciałam zwiedzić i już po dalszych 20 minutach wjechałam w bramę dawnych włości rodu Potockich, które za ich czasów prezentowały się imponująco, co pokazuje rycina Franciszka Smuglewicza:
Barokowo-klasycystyczny pałac wzniesiony został zaraz po I rozbiorze Polski w latach 1774-79 dla prymasa Michała Potockiego, brata ostatniego króla Rzeczpospolitej Obojga Narodów, Stanisława Augusta Poniatowskiego. Projekt architektoniczny przygotował wybitny architekt włoski Dominik Merlini, a jego kolega po fachu Henryk Marconi, posesję przebudował w 1837 r - jak widać nawet pozostając w kraju, nadal tropię włoskie ślady :) Całość otoczył wielohektarowy park romantyczny. Potoccy mogli cieszyć się pałacem do wybuchu II wojny światowej. Na początku września 1939 r. w stylowych wnętrzach mieściła się Kwatera Główna Armii Modlin. W 1944 r. pałac został spalony, a choć potem choć go odbudowano, to władza ludowa przejęła go jak wiele arystokratycznych i szlacheckich majątków, powiedzmy to sobie wprost - bezprawnie. Od lat gospodarzem pałacu jest Polska Akademia Nauk. To ważne, bo na pierwszy rzut oka widać, że placówka nie ma ani pieniędzy, ani pomysłu, aby pozwolić dobrom w Jabłonnie ponownie rozkwitnąć. Co prawda z powodu "zamkniętej" imprezy nie miałam szans, aby zwiedzić pałacowe wnętrza, które (podobno) są piękne, ale reszta wzbudziła moje zdumienie pomieszane ze smutkiem, że ten piękny zabytek jest tak zaniedbany. Przód pałacu (co widać niewyraźnie na zdjęciu) jest osłonięty siatką z banerami pokazującymi wnętrza - trwają jakieś prace remontowe nawierzchni (?), grunt jest rozkopany, a obok stoi smętnie oranżeria z odrapanymi niemiłosiernie okiennicami. We wnętrzach, jak głosi szumnie inny banner przed wejściem, ma być galeria sztuki współczesnej, ale to, co zdołałam dojrzec przez sakremencko brudne szyby, to były jakieś plakaty w ramach rozmieszczone na ścianach - tłumu roślin w środku nie dostrzegłam: Z drugiej strony oranżerii, na sztucznie usypanym ongiś pagórku stał pawilon chiński. Stał, bo teraz to ruina z zapadniętym dachem - Marconi i Potoccy chyba w grobach się przewracają. Znacznie lepiej, choć nadal mało okazale pałac prezentuje się od parkowej strony, choć ściany wymagałyby może nowego pobielenia, dlatego zrobiłam zdjęcie z dalszej perspektywy. Przepiękny nadal jest wielohektarowy park, po którym spokojnie można się poruszać na rowerze, co pozwala w szybszym tempie dotrzeć do jego najdalszych zakamarków. Jesienna aura, pomimo dojmującego chłodu i szarości (słoneczko wróć!) sprawiła, że jazda po zasypanych gęsto listowiem alejkach była prawdziwą przyjemnością. Niestety, w pewnym momencie dotarłam do tylnego wejścia i moim oczom ukazał się taki oto widok: Najlepiej zachowanym obiektem okazał się natomiast Łuk Triumfalny, wystawiony przez Annę z Tyszkiewiczów primo voto Potocką, secundo voto Dunin-Wąsowiczową dla księcia "Pepi", czyli Józefa Poniatowskiego, bratanka króla Stanisława Augusta. Zaprojektowany przez Marconiego już po śmierci księcia w bitwie narodów pod Lipskiem w 1813 r. - nadal prezentuje się dumnie. Krążac po alejkach dostrzegłam też, schowane częściowo w krzakach ruiny innej, pałacowej budowli - nie odbudowanej po wojnie: Na koniec postanowiłam spróbować dania pałacowej restauracji, która, jak się okazuje, mieści się w podziemiach. Ubrana z racji zimna na "cebulkę", w przykurzonych adidasach chyba nie wzbudziłam entuzjazmu kelnerki. Pani, pomimo mojego "Dzień dobry" nadal trwała za ladą i wykrzykiwała przez telefon zamówienie dla klienta (byłoby wskazane, aby gdyby czyniła to ciut ciszej, bo to jednak nie bar mleczny - powinna być wymagana pewna kindersztuba). Sama zatem wzięłam kartę - raptem ofoliowaną kartkę papieru, co prawda zdobioną jakimś fragmentem zabytkowej ryciny, jednak takie menu "zapachniało" mi PRL-em. Wybór dań - pomieszanie kuchni włosko-europejskiej z polską. Zdecydowałam się na tagliatelle (29 zł), które bardzo ładnie prezentowały się na talerzu, ale niestety pasta pływała w oliwie, a warzywa okazały się bez smaku. Natomiast trzeba przyznać, że porcja makaronu była solidna i szybko mi ją zaserwowano. Wystrój wnętrza też przypomniał mi minioną epokę: Zamierzam wkrótce powrócić do Jabłonny - może już zakończy się, zniechęcający na "wejście" remont przed fasadą główną? Wielki plus dla Regionu Mazowsze i Mazowieckiej Regionalnej Organizacji Turystycznej za wystawienie tablicy informacyjnej o tym, w jakich filmach "zagrał" pałac, poszerzona o filmowe ciekawostki i wykaz miejsc na szlaku Mazowsze Filmowe! Wracając zaś do wątku PRL-owskiego. Zdaje się, że w latach 70. XX w. pałac miał się znacznie lepiej niż teraz - odbywały się w nim eleganckie przyjęcia dla "czerwonych" bonzów czy kinderbale dla dzieci dyplomatów. Jak przez mgłę pamiętam, że Jabłonna była synonimem pewnego luksusu. A może się mylę? Być może też moja ocena dzisiejszego stanu obiektu wyda się niektórym nazbyt ostra, wręcz niesprawiedliwa? Niewykluczone. Nie zamierzam w ten sposób nikogo odwodzić od zwiedzenia Jabłonny - to piękne założenie architektoniczne, prawdziwa perełka i koniecznie trzeba ją zobaczyć, jednak aż prosi się o "czułe" podejście i fundusze. A przede wszystkim, jak wcześniej wspomniałam, o pomysł. Zdjęcia: Autorka, Gabinet Rycin UW (Smuglewicz).