Moja marcowa wyprawa do Toskanii ma i sentymentalną nutę. Udało mi się bowiem, bawiąc na festiwalu w Viareggio, znaleźć hotel, w którym wczesne lato 1937 roku spędzali moi Dziadkowie. Zgodnie z rodzinną tradycją to właśnie w Grand Hotel Royal, zbudowanym w stylu liberty, a dziś należącym do Best Western, miała zostać poczęta moja Mama.



Ponieważ czasem dysponowałam wręcz znikomym, jedynie zajrzałam do środka, a mimo to udało mi się poznać jednego ze współwłaścicieli, który, po usłyszeniu tej historii zaraz zaprowadził mnie do ściany pełnej starych zdjęć i wskazując na jedno z nich poinformował, że tuż przed II wojną światową właścicielem obiektu był z kolei jego Dziadek.


Oboje nie kryliśmy wzruszenia, ponieważ zdaliśmy sobie sprawę, że nasze rodziny się znały. Na tym nie koniec, bo jeszcze zdążyłam wylądować na kanapie z przemiłą parą jakby żywcem wyjętą z karnawału z Wenecji...

Tak sobie wymyśliłam wcześniej, że dokładnie o ósmej rano w "bolesną" rocznicę moich nieustająco osiemnastych urodzin (na świat przyszłam bowiem równo ze szkolnym dzwonkiem) znajdę się na Placu Amfiteatru w Lukce. Został zbudowany na planie rzymskiego cyrku z 180 r p.n.e. i częściowo z wykorzystaniem materiałów z antycznej widowni, bo tamtejsi mieszkańcy szczycą się tym, że "nic się u nich nie marnuje".

Może właśnie dlatego w dobie obecnego kryzysu, jaki nęka Półwysep Apeniński prowincja Lukki uchodzi za jedną z zasobniejszych w kraju? Niemal skoro świt zatem pobiegłam z aparatem w upatrzone miejsce, wrzucając do pierwszego napotkanego po drodze kosza podręczny plan historycznego centrum, ofiarowany mi w hotelowej recepcji, gdyż okazał się kompletnie nieprzystający do rzeczywistości. Złote światło pieściło fasady krytych w większości tynkiem w kolorze piasku. Przed pamiętającymi średniowiecze, kamiennymi portalami domów stały jeszcze, skrupulatnie posegregowane, worki i paczuszki śmieci - w Lukce nie uświadczy się kontenerów, gdyż decyzją rady miasta zostały zlikwidowane. Natomiast co rano po uliczkach przejeżdża samochód, zbierający spod progów wszystko to, przed nimi pozostawiono. Poza tym można by jeść z ulicy, tak jest czysto. W szalonym pędzie i nie używając ostrzegawczego dzwonka, co jest ponoć kolejną cechą mieszkańców Lukki, mijają mnie rowerzyści w różnym wieku. Dwa kółka - raczej w wersji holenderki niż MB to tutaj podstawowy środek lokomocji. Wąskie uliczki wykluczają wystawne gabloty, a poza tym, co znów typowe dla Lukki, tutaj nikt nie lubi się "pokazywać". Dlatego gros pojazdów jest małych i nierzadko wcale można zobaczyć wysłużone Cinquecento. Po 10 minutach wpadam na plac i co widzę?

Ogromny, biały zadek kłujący bielą w oczy. To "dzieło sztuki" współczesnej jakiejś młodej, regionalnej artystki - inne opus zdobi fragment murów miejskich. Jest wyjątkowo szpetne. Na szczęście, w przeciwieństwie do warszawskiej palmy i tęczy nie pozostanie tutaj na zawsze.

Już wróciłam do domu, czyli do Italii. Zawsze się tak czuję, jak tutaj przyjeżdżam. Za każdym razem, gdy staję na włoskiej ziemi odnoszę wrażenie, że to jest właśnie moje miejsce na ziemi, tu najlepiej się czuję, tu "ładuję akumulatory" i tu najbardziej jestem sobą. Wczoraj o 12.30 Air Dolomiti ze mną na pokładzie wylądowały po niewielkich turbulencjach na lotnisku we Florencji. Miasto Dantego nad Arno lśniło w pełnym słońcu. Na mnie i dwie koleżanki z polskich biur podróży czekał już jednak busik, który dotransportował nas wygodnie w godzinę do Lukki - śpimy naturalnie w hotelu "Ilaria", bo jakby inaczej, ze względu na piękną Ilarię del Carretto śniącą sen wieczny o miłości w pobliskiej katedrze.O Ilarii już pisałam na moim blogu, a i dziś dorzucę słów kilka, gdy wrócę ze zwiedzania. Cofam się jednak do wczorajszego popołudnia, które było zupełnie szalone.


Trafiłyśmy wszak na Karnawał. W kraju już głowy posypane popiołem, a w Viareggio wielki finał zabawy.


Już z daleka witała nas głośna muzyka, bynajmniej nie piosenek wypełniających najnowsze listy przebojów, a stare "hity" lat 80.-90.XX w.


Letniskową miejscowość  wypełniały tłumy przebierańców - maseczki, kostiumy kupione lub zrobione własnym sumptem, nosiła znaczna część obserwatorów widowiska, nierzadko całe rodziny.


Z metalowych trybun wzniesionych w centrum można było obserwować wolno sunące głównym deptakiem wozy na kołach ze dekoracjami. Każda z nich to inna postać bądź grupa wyobrażająca znane postacie włoskiej polityki, ale i ogólnie rozpoznawalne gwiazdy jak Freddie Merkury czy John Lennon.


Z koleżanką z branży, Krystyną od razu porzuciłyśmy naszą grupę zakotwiczoną pod trybunami i przyłączyłyśmy się do roztańczonego korowodu.


Moje zdjęcia chyba  najlepiej oddadzą atmosferę Carnevale di Viareggio 2014.

To się zdarzyło w zupełnie innym wymiarze, a może w innym życiu, bo w 1989 roku, kiedy przyjechałam po raz pierwszy sama do Włoch. Naturalnie najpierw musiałam wydobyć z odpowiednich urzędów paszport, załatwić wizę – wówczas konieczne było zaproszenie. Trafiłam do Viareggio, o którym wiedziałam tyle, że jest znaną miejscowością plażową w Toskanii. Nie wiedziałam, że zamieszkują ją „the bold and the beautiful”. Eleganckie domy-rezydencje okolone wysokimi parkanami, luksusowe samochody niczym krążowniki „cumujące” na podjazdach i panie w drogich futrach z miniaturkowymi pieskami o wymanikiurowanych pazurkach (nie miałam wówczas pojęcia, że mogą istnieć zakłady fryzjerskie dla czworonogów!) – Viareggio sprawiło, że poczułam się jeszcze biedniejsza i bardziej zakompleksiona. Pracowałam jako baby – sitter i wszystko zapowiadało się jak najlepiej: piękny pokój z widokiem na ogród-park oraz przydomowy, odkryty basen, grzeczny podopieczny i pan domu, który zaraz wypłacił mi należność z góry za pierwszy tydzień. Kwota wydała mi się obłędna. Ściskając ją czujnie w garści obeszłam butiki w mini centrum: Benetton, Gucci, Braemar – z zachwytem wlepiałam wzrok w czerwoną, szkocką spódnicę na wystawie, bo takiej wysokogatunkowej wełny jeszcze nie widziały oczy moje. Przy prezentowanych artykułach cen nie było – zachodziłam w głowę, co to oznaczało. Nie miałam jednak śmiałości wejść i zapytać. Z otwartych drzwi płynął subtelny zapach perfum, a cały wystrój sklepików wydawał się tak wyszukany. Ranki miałam wolne, więc zazwyczaj szłam na plażę – w marcu słońce Południa przypiekało tak solidnie, że siedziałam na piasku tylko w lekkim sweterku. Szum fal niemal mnie usypiał. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia bowiem powiew wiatru przyniósł odgłosy piszczałek i werbli, które z każdą minutą intensywniały. Zaciekawiona, wrzuciłam książki do nauki włoskiego do torby i pobiegłam w stronę wyraźnego już teraz hałasu.

Wypadając zza rogu niemal nie skończyłam pod toczącą się środkiem deptaka platformą. Kołysały się na niej barwne postacie z papier mache, a napisy, które rozumiałam, uświadomiły mi, że chodzi o jakiś lokalnych polityków. Na kolejnych wozach dostrzegłam natomiast znajome mi już lica ówczesnego premiera i prezydenta, też powykrzywiane prześmiewczymi grymasami. Za nimi szły postacie disneyowskie i z innych kreskówek. Barwny, roztańczony korowód przebierańców, któremu towarzyszyła głośna, dyskotekowa muzyka. Patrzyłam na ten spektakl ze zdumieniem, coraz bardziej oczarowana, choć przecież ocierał się o kicz. Jakiś młody człowiek wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście, abym dołączyła do zabawy. Dałam się ponieść emocjom balującej młodzieży i na chwilę zapomniałam, że jestem z PRL-u, który jednak zbyt szybko znów mi się przypomniał. W Viareggio spędziłam tylko trzy tygodnie, bo skończyła mi się wiza turystyczna. Mojemu pracodawcy nie udało się, choć wcześniej zapewniał, że ma odpowiednie „plecy”, załatwić mi legalnego pozwolenia na pracę, a ja nie chciałam zostać „na czarno”. Obrażony, że „porzucam” jego dziecko, nie zapłacił mi trzeciej tygodniówki – drugą zresztą też tylko częściowo. 

Mimo to Viareggio wspominam z dużą nostalgią i cieszę się, że najbliższą niedzielę znów się w nim będę bawić, tym razem na zakończeniu karnawału. Już nie jako dziewczyna z PRL-u. (Zdjęcia: Media Gallery Carnevale di Viareggio, link:http://viareggio.ilcarnevale.com/)