Chyba smakowały mi bardziej niż lody karmelowe z solą w kawiarni Bajkowej na Placu Grunwaldzkim (na warszawskim Żoliborzu). Serwowała je lodziarnia Limoni w Auli Wielkiej Politechniki Warszawskiej podczas dzisiejszej festy z okazji Święta Narodowego Republiki Włoskiej. Setki ludzi, w tym z ambasad i stoły wzdłuż wszystkich ścian pełne przysmaków z różnych regionów Włoch. Naturalnie w wykonaniu szefów kuchni włoskich restauracji działających w stolicy. W tym prawdziwych gwiazd, z Giancarlo Russo na czele, który jest oficjalnym kucharzem Episkopatu i gotował zarówno dla naszego papieża, jak i Benedykta XVI. Z serwowanych przez niego mini-danek najbardziej smakowała mi vitello tonnato czyli cielęcina w sosie z tuńczyka.

Pyszna była też pizza robiona na oczach gości przez neapolitańczyków.

No i wspomniane lody z lodziarni-cukierni Limoni - po nie ustawiła się chyba najdłuższa kolejka, w której i ja, łakomczuch stałam. Było przemiło, bo spotkałam wielu znajomych - przede wszystkim Jacka Moskwę z żoną, naszego najlepszego korespondenta TVP z Rzymu. Poznaliśmy się lata świetlne temu na... Placu rewolucji w Hawanie podczas słynnej papieskiej Mszy św. z Fidelem Castro. Zobaczyłam się też z legendą Instytutu Kultury Włoskiej, panią Renatą, która pamięta mnie jeszcze jako kilkulatkę przyprowadzaną przez Dziadka na spotkania Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Włoskiej.

Żył wówczas jeszcze Jarosław Iwaszkiewicz, z którym Dziadek bardzo się przyjaźnił. (http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/06/choc-iwaszkiewicz-kocha-wochy-wybraam.html?q=Iwaszkiewicz)

Była pani Anna Biolato, żona jednego z poprzednich Ambasadorów Republiki Włoskiej w Polsce, pana Luki. Za jego czasów na feście z okazji Święta Republiki tańczyło się na dziedzińcu Ambasady do późnej nocy! To były czasy! Pan Ambasador był współautorem, wraz z Tadeuszem S. Jaroszewskim, książki poświęconej Pałacowi Szlenkierów, gdzie mieści się właśnie włoska Ambasada.


 Eleganckie przyjęcie - jedyny "mankament", że na stojąco, co bardzo boleśnie odczuły moje odnóżki w szpilkach, przeogromny wybór dań z pastą pod wieloma postaciami (ach, te tagliatelle w sosie pomidorowym z pulpecikami!), owoce morza i mnogość deserów.

Baaardzo dobrze się bawiłam!

Czyż nie jest przystojny ten śpiący snem wiecznym młodzieniec o szczupłej twarzy i wydatnych ustach? Odkryłam go błądząc po komnatach mediolańskiego Zamku Sforzów. Miłe Panie i Panowie bardzo mili też - oto przedstawiam mojego bohatera nocnego stukania w klawisze komputera. Gaston z Foix, książę de Nemours - francuski dowódca z okresu wojen włoskich, zwany dla swej dzielności "Błyskawicą Italii". Głównym dowódcą wojsk króla Francji Ludwika XII został już w wieku 21 lat, a po zwycięskiej bitwie pod Agnadello przeciw oddziałom Republiki Weneckiej został mianowany gubernatorem Mediolanu. Oblegał z sukcesem Bolonię, splądrował Brescię. Wydawał się niezwyciężony. Poległ w bitwie pod Rawenną w 1512 r w wieku zaledwie 23 lat.
Zbyt wcześnie. Za życia musiał zawrócić w głowie niejednej damie:
Jego postać pośmiertną w formie nagrobka wyrzeźbił Agostino Busti zwany Bambaja. Utrzymany w konwencji tamtej epoki, zachwyca detalami - uroczystym strojem z wiernym atrybutem, mieczem, a zwłaszcza "koronkową" robotą poduszki, na której spoczywa głowa księcia ozdobiona wieńcem laurowym.
Przy okazji zainteresowanym donoszę, że w Muzeum Sforzów uznawane są legitymacje dziennikarskie (co w Italii nie jest wcale regułą), a ja otrzymałam bezpłatny bilet wstępu na moją akredytacje na Expo!

Pląsy na ziemi i na linie, akrobacje linoskoczków i rowerzystów, a do tego głośna muzyka (niestety już nie rodzima, czego zrozumieć nie mogę) - tak Polska Organizacja Turystyczna promowała nasz kraj we włoskiej stolicy biznesu czyli Mediolanie. Oto moja relacja  oraz galeria zdjęć w Rzeczpospolitej: http://www.rp.pl/artykul/706099,1203239-Energia-Polakow-napedza-Mediolan.html

Mam takie miejsca w Mediolanie, znajdującym się w czołówce moich ulubionych miejsc w Italii, które zawsze, przy każdej wizycie muszę koniecznie zobaczyć. Należy do nich zamek Sforzów, którzy po Viscontich przejęli panowanie nad Mediolanem i to temu książęcemu rodowi Cinquecenta twierdza zawdzięcza imponujący dziś wygląd. Wczoraj ujrzałam jej nieco inne oblicze, gdyż na dziedzińcu zakwitło pole maków.