Lubię czytać książki napisane przez znajomych. Zwłaszcza wybitnych jak pan Janusz Majewski, kojarzący się przede wszystkim jako reżyser i autor scenariuszy (wszyscy uwielbiamy go za "CK Dezerterów"). Przyznam, że do tej pory umknęło mej uwadze, że pisze on również książki. Dopóki w ręce  nie wpadła, dość nieoczekiwanie już trzecia pozycja powstała pod jego piórem - "Czarny mercedes". Pierwsze skojarzenie to "Mercedes Benz" Pawła Huelle, która mnie porwała swoim dynamizmem. Miałam wrażenie, że autor zabrał mnie na przejażdżkę, a dobra maszyna z każdym kilometrem nabiera prędkości.  "Czarny mercedes" Majewskiego jednak nie otwiera przed nami drzwiczek. On jest aktorem w tej niezwykle filmowej powieści o latach okupacji, gdzie tyle razy przedstawiane tematy: prześladowania Żydów i getta, konspiracji i kolaboracji, wojennej miłości podane są w sposób nowy, świeży i odkrywczy. Od tej książki nie można się wręcz oderwać, gdyż od razu przenosi do Warszawy roku 1941 r. Widzimy zaaferowanego mężczyznę z naręczem skoroszytów i teczek wychodzącego z kamienicy na Marszałkowskiej, będącej jeszcze nadal jedną z najelegantszych ulic Warszawy, przedwojennego Paryża północy. Dostrzegamy kątem oka biegnącego wyrostka, który wpada na tego mężczyznę i deszcz papierzysk spływających w wyniku tego zderzenia na chodnik. I z przerażeniem zauważamy wyrastającego nagle na trotuarze SS-mana...
Zaciekawieni? Miłe Panie i Panowie bardzo mili, zajrzyjcie zatem po ciąg dalszy na inną stronę tego bloga, do Wojaży intelektualnych. I naturalnie też do samej książki, bo warto

I ja tam byłam. Szampana i wódkę piłam. Gdzie? Jakbym była snobką, to bym teraz napisała, że w jednym z najbardziej trendy miejsc w stolicy. To Panorama Sky Bar  na 40. i 41. piętrze hotelu Marriott. Właśnie od wczoraj można go oglądać w nowej odsłonie. Za wystrój odpowiada Kaczmarek Studio, znane już na naszym rynku ze współpracy z branżą hotelarską - m.in. z Accorem-Orbisem.


 Zbyt krzykliwe kolory poprzedniego designu zastąpiły barwy rozświetlonej Warszawy nocą, która była inspiracją dla projektantów: szarość, czerń, szmaragd, złoto.


Jak zapewniał mnie pan Mirosław Kaczmarek, na pokrywającą podłogi wykładzinę przeniesione zostało zdjęcie wykonane właśnie ze Sky Baru wraz z krzyżówką ulic, która znalazła też odwzorowanie w elementach tapicerki, lustrach, które przykryły filary, półkach za barem.


Moją uwagę przyciągnęły lampy brytyjskich firm BTC i Tom Dixon. W ich dyskretnym, miodowym świetle popijałam (z rozwagą) drinki z wódki i szampana, bo te dwa alkohole są tutaj oferowane w rozmaitych odmianach. Raz po raz też sięgałam do suto zastawionych stołów, co będę musiała potem odpokutować, o ile nie chcę, aby taka wieczorna orgia jedzeniowa zakończyła się zmianą kubatury.
Tak jak nie na co dzień clubbingu nie uprawiam, bo nie lubię, to do Sky Baru wrócę. A organizatorom za zaproszenie na inauguracyjną imprezę dziękuję.


Mam sentyment do tego hotelu, bo w 2012, właśnie w tutejszej restauracji włoskiej Parmizzano's odbyła się promocja mojej książki "Włochy jakich nie znacie" dla grupy wybranych dziennikarzy w formie chief's table - czyli przy stole szefa, na zapleczu restauracji z możliwością zaglądania w garnki. To świetne miejsce dla wybranych! I ja tam byłam. Szampana piłam również za moich czytelników. I za wczorajszy rekord wejść 1170! Dziękuję i czekam na więcej. Przy okazji polecam swoją recenzję tego miejsca w "Rzeczpospolitej": http://www.rp.pl/Hotele/301309970-Marriott-kopiuje-Warszawe.html#ap-1 (Zdjęcia: własne i hotel Marriott)

Akrobaci fruwający w powietrzu, klowni rozśmieszający widownię do łez, gimnastycy o ciałach jak z gumy, tancerze uwodzący precyzją każdego kroku. Do tego wyjątkowa scenografia i muzyka. 37. edycja Cirque de Demain czyli Cyrku Jutra znów przyciągnie amatorów tej sztuki nad Sekwanę. Tegoroczna impreza potrwa między 28 a 31 stycznia. Szczegóły na stronie: www.cirquededemain.com (Źródło i zdjęcie: Cirque de Demain)

Ten obrazek konia od razu skojarzył mi się z Wielką Pardubicką czyli dorocznym wyścigiem konnym z przeszkodami. Ta jedna z najbardziej prestiżowych gonitw na świecie organizowana jest zawsze w październiku, a uczestniczący w niej dżokeje z końmi muszą przebyć blisko siedem kilometrów po polach i rżyskach, prócz przeszkód naturalnych pokonując trzydzieści stworzonych przez człowieka, a zatem na przykład żywopłotów. Po Kraju Pardubickim i jego okolicach (Czechy administracyjnie podzielone są na 14 krajów) podróżuję wraz z międzynarodową grupą turystycznych dziennikarzy od trzech dni. Dziś zawitaliśmy do jedynej już teraz w Republice Czeskiej Wytwórni Ręcznie Czerpanego Papieru w Velkich Losicach ( Ołomuniecki Kraj).


A pomyśleć, że niegdyś w granicach tego kraju było aż dwieście zakładów produkujący ręcznie czerpany, które dobrze prosperowały dotąd, dopóki nie rozpanoszyła się technika, w krótkim czasie pozbawiając je racji bytu. Renesansowe budynki najstarszej w centralnej Europie wytwórni mieszczą też muzeum i sklep, gdzie konik niemal słyszalnym rżeniem i tętentem kopyt po czerpanym papierze skusił mnie do jego kupna.


Muzeum pozwoliło mi prześledzić wszystkie fazy produkcji papieru czerpanego, obejrzeć stare maszyny oraz cały arsenał wytwarzanych produktów jak mapy, papeterie, kalendarze, repliki rysunków i obrazów, ze słynnymi "Słonecznikami" van Gogha na czele, maski z papier- mâché.


Zachwyciły mnie, zamknięte dla bezpieczeństwa za szybką gabloty ryciny obrazujące produkcję papieru w dawnych Chinach.


A także modele wielu urządzeń, niekiedy w solidnym pomniejszeniu. Oprowadzające nas po muzeum młode dziewczę (tylko dlaczego czytało wszystko z kartki jak nasz eks-prezydent?) wspomniało też, że żona jednego z tutejszych papierników, Barbara Göttlicher została oskarżona w procesie o czary. W XVII w. na tutejszym terenie wiele nieszczęsnych kobiet oskarżono o konszachty z siłami nieczystymi i spłonęły na stosie.
Fabryka w Velkich Losiach używa charakterystycznego znaku wodnego. Widnieje na nim lew z koroną stojący na trzech pagórkach. To herb rodu Żerotinów - u schyłku XVI w. Jan Starszy z Żerotina założył wytwórnię na ziemiach należących do jego majątku.


 Po 180 latach papiernia została sprzedana Mateuszowi Wernerowi Młodszemu, za sprawą którego stała się znakomicie prosperującym przedsiębiorstwem. Więcej na ten temat na stronie: www.rpvl.cz/en/handmade-paper/history


Sam znak wodny wymyślono w Fabryce Papieru Czerpanego w Fabriano, mieście we włoskim regionie Marche. Powstała ona w 1286 r., obecnie zaś w starych budynkach mieści się ciekawe muzeum. http://www.museodellacarta.com/docs/museo/lagualchieramedievale.asp

Trzy godziny na nartach. Po raz pierwszy w tym sezonie. Po raz pierwszy też w Czechach. I po kilku latach przerwy. A zatem na początku niepewność, ale deski dobrano mi dobrze. Gdzie? W ośrodku Dolni Morava, położonym na wysokości 666-1232 m n.p.m. Do dyspozycji siedem tras zjazdowych, z czego połowa niebieskich, a zatem ośrodek przede wszystkim dla rodzin z dziećmi i dla tych, którzy mniej pewnie czują się na nartach. Choć niekoniecznie, bo stoki wcale nie należą do najłagodniejszych. Porównując trasy niebieskie włoskie i czeskie, to te pierwsze są znacznie bardziej płaskie. Ściślej mówiąc, czeskie niebieskie to włoskie czerwone. Choć, gdy już oswoiłam się trochę z nartami i trasami i przeszłam na czerwone, których jest niemal tyle samo co niebieskich (45 proc.), to paradoksalnie lepiej się czułam na tych drugich. Jakby łatwiej? Zaczęliśmy z rana, więc i tłoku takiego nie było.


Koło jedenastej jednak na stok wyległy już gromady spragnionych zimowej adrenalinki. Zrobiło się gwarno i pełno niczym na Marszałkowskiej (w Warszawie), a w dodatku z minuty na minutę coraz bardziej padało. Ratraki znów wyruszyły na stoki. 9,4 km tras jest odśnieżanych regularnie. Jednak przy takiej pogodzie zdarzały się momenty, kiedy spod warstwy śniegu wypełzała oblodzona, rozjeżdżona tafla. Wyciągi są tu wolniejsze niż w Italii - do wyboru, w zależności od stoku czteroosobowe kanapy (2) lub dwuosobowy orczyk "pod pupę" (6). Przepustowość 8300 osób na godzinę. Wbrew zatem złudzeniu, że wyciąg jedzie wolno, nie stałam w kolejce. W ośrodku wymyślono bardzo sprytny "patent". Otóż goście hotelu Vista, znajdującego się u stóp stoku nazwanego wdzięcznie Marcelka używają kart magnetycznych otwierających pokoje jednocześnie jako skipassy. Wygodne rozwiązanie. Ja właśnie mieszkam przez trzy dni w tym czterogwiazdkowym obiekcie i z godnie z nazwą jest to hotel z widokiem na stoki. W tym na ten najwyższy, Kralicki Śnieżnik dominujący nad całym ośrodkiem. Co ciekawe, przez ten właśnie szczyt przechodzi główny europejski dział wód, stąd w czeskich przewodnikach bywa nazywany Dachem Europy. Spod niego, na wysokości 1380 m n.p.m. bierze początek rzeka Morawa.
Na miejscu, czyli przed hotelem można wypożyczyć sprzęt, a sklepiku zaopatrzyć się w zapomniane z domu elementy stroju. Ośrodek Dolni Morawa oferuje również 77 km tras dla biegówkowiczów. Za jeden dzień jazdy dorośli płacą 660 koron, a dzieci 520 koron, podczas gdy za sześć dni cena karnetu wynosi odpowiednio 2940 i 2340 koron.


Dziesięć razy w sezonie zimowym, przed hotelem Vista organizowany jest show czyli wieczorny pokaz akrobacji na nartach, gimnastyki na trampolinie, pracy ratraków połączony ze spektaklem laserowym i ogni sztucznych.


 Właśnie dziś miałam okazję zobaczyć jeden z takich występów. A dzień zakończyłam w hotelowym barze, wznosząc toast Strawberry Margheritą (do obiadu i kolacji piłam czeskie piwo!) za przyjaźń polsko-czesko-holenderską, bo w tym składzie finiszowaliśmy imprezę.


Będąc już na półmetku czterodniowego wypadu do kraju południowych sąsiadów muszę z całą mocą zaznaczyć, że CzechTourism, który mnie zaprosił, jak zwykle pomysłowo zorganizował wyjazd. A to już mój artykuł o możliwościach uprawiania narciarstwa za miedzą":  http://www.rp.pl/Promocja-turystyczna/302219985-Czesi-szusuja-wlasna-trasa.html