Rok 1997. Jestem na dziennikarskim stażu w redakcji Włoskiej Agencji Prasowej ANSA. Naturalnie w Warszawie, gdzie ma swój zagraniczny oddział. Za ścianą z kolei polska „placówka” Francuskiej Agencji Prasowej – AFP. Pracują w niej moi wykładowcy na podyplomowych studiach dziennikarskich, więc kilka razy dziennie tam zaglądam. Z niekrytym podziwem pomieszanym z zazdrością oglądam akredytacje na papieskie „imprezy” Michela Viatteau, zamknięte pod szybką i wiszące nad jego biurkiem. Wówczas „pan redaktor”, dziś po prostu Michel, pozostaje dla mnie do dziś jednym z nielicznych, zawodowych guru. I właśnie wtedy Iza Zawadzka z ANSY, również żurnalistyczny fachura proponuje mi, abym dołączyła do ekipy obsługującej czerwcową pielgrzymkę Jana Pawła II do ojczyzny. Mam asystować jako tłumaczka koledze „z centrali” ANS-y czyli z Rzymu. Skany moich dokumentów wędrują drogą elektroniczną do Watykańskiego Biura Prasowego, a Franco Pisano, czyli „mój” dziennikarz z ANS-y (na zdjęciu ten w czapeczce) wręcza mi błękitną akredytację Volo Papale na lotnisku we Wrocławiu, dokąd przylatuje na pokładzie papieskiego samolotu. Puchnę z dumy – jestem w tzw. „locie papieskim” czyli wśród elity żurnalistów podróżujących z papieżem po świecie. Oficjalnie jako tłumacz, ale w praktyce Franco szybko orientuje się, że będę mu pomocna również merytorycznie. To nic, że moi dwaj dziennikarze z polskich mediów (nie wymienię nazwisk, bo to nie ma sensu) nie mówią mi nawet cześć – no bo przecież ja jestem „tylko” tłumaczką, a oni reprezentują wiodące tytuły i są już „znani”. Ważniejsze jest dla mnie, że witają się ze mną rzeczywiście znani na całym świecie koledzy po fachu Franca i traktują jak swoją. I tak już będzie potem, bo Franco zażąda w centrali, abym to ja pomagała mu przy kolejnych pielgrzymkach Jana Pawła II do Polski. Weźmie mnie też ze sobą na Ukrainę, gdzie również odbyła się wizyta Jana Pawła II. Z Frankiem i już po pewnym czasie przyjaciółmi z La Repubblica, Il Messaggero, telewizji RAI i innych włoskich mediów spotkamy się na Kubie, w Izraelu, w Indiach. A potem, gdy nastanie Benedykt XVI – w Turcji. Obsługiwanie papieskich podróży to ogromny trud (na końcu każdy z nas po prostu padał ze zmęczenia), ale i niezwykłe przeżycie. Niezapomniane i budujące. Oglądam 10 akredytacji z w sumie 10 pielgrzymek, przy jakich mi było dane pracować i już cieszę się na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Bo ten nowy papież, z równie dalekiego dla zachodniej Europy kraju, jakim w przypadku Jana Pawła II była Polska, to kolejny lider Kościoła, który wymyka się schematom. Namawia młodych na Copacabanie, aby stali się rewolucjonistami, ale on sam nim jest. Można powiedzieć - człowiekiem na właściwym miejscu na te czasy.

Od 5 sierpnia br. sześć kursów dziennie połączy Gdańsk z Krakowem. To dwa razy więcej niż dotąd. Kurs stanowi skróconą wersję trasy  linii P12 z Gdańska do Rzeszowa via Toruń, Łódź, Kraków, uruchomionej trzy miesiące temu. Przewoźnik obsługuje 12 tras krajowych,  docierając do 19 największych miast: Białegostoku, Bydgoszczy, Częstochowy, Gdańska, Katowic, Kielc, Krakowa, Lublina, Łodzi, Olsztyna, Ostrowca Świętokrzyskiego, Ostródy, Poznania, Radomia, Rzeszowa, Torunia, Warszawy, Wrocławia i Zakopanego. Poza tym proponuje bliższe połączenia międzynarodowe – do Berlina i na tamtejsze lotnisko Schoenfeld, Pragi, Bratysławy i Wiednia. Więcej: www.polskibus.com

Choć pierwszy etap wystartuje dopiero w najbliższą sobotę, 27 lipca br. z Rovereto, emocje już sięgają zenitu. Co widać chociażby po tym "odjazdowym" obrazku zatytułowanym "Pedałując ku niebu". Jego autorem jest artysta z Trentino - Fulber. Poza tym już dziś, z okazji wyścigu odbędzie się wielka feta na rynku w stolicy regionu, Trydencie, organizowana przy współudziale Polskiej Organizacji Turystycznej. To okazja do poznania tego miasta, nad którym nieznacznie góruje monumentalny Castello di Buonconsiglio. W średniowiecznych murach zamku miały miejsce obrady Soboru Trydenckiego (1545-1563). Z kolei w mieście zasługuje na uwagę nowo wybudowane muzeum Mart  (www.mart.trento.it). Jest ono uważane za jedną z najważniejszych placówek tego typu we Włoszech. Zaprojektował je architekt z Ticino, Mario Botta. Muzeum ulokowane jest w 4-kondygnacyjnym budynku, którego 6 tys. m² w całości poświęcone jest sztuce XX i XXI w., a kolejnych 5 tys. m² zajmują pracownie oraz pomieszczenia dydaktyczne i usługowe. Muzeum gromadzi kolekcję ponad 30 tys. dzieł: obrazów, szkiców i rzeźb. http://tourdepologne.pl/ W Trentino odbędą się dwa pierwsze etapy wyścigu. Można o nich przeczytać również na stronie: http://www.visittrentino.it/pl#ottavo

Schody aż do nieba. I praktycznie nic więcej. Gdy stanęłam po pomnikiem wzniesionym ku czci wszystkich poległych w I wojnie światowej żołnierzy, zdumiał mnie jego ogrom. A także niezwykła prostota. Czy trzeba jeszcze coś więcej dodać poza tym, że w pierwszym konflikcie zbrojnym ubiegłego stulecia poległo 698 tys. włoskich żołnierzy? To największy pomnik tego typu w całych Włoszech, a zarazem też jeden z największych na całym świecie. Znajduje się w Fogliano Redipuglia w prowincji Gorycja (region Friuli-Wenecja Julijska) i warto go zobaczyć, nie tylko z tego względu, że stanowi swoiste memento dla nas, ale jest pamiątką po epoce wielkich inwestycji realizowanych z polecenia Duce. Paradoksalnie bowiem ten mega pomnik wzniesiono na rok przed II wojną światową. W otwarciu uczestniczył sam Benito Mussolini z 50 tysiącami (!) weteranów Wielkiej Wojny. Skoro zaś dziś znowu zabrałam miłe Panie i Panów bardzo miłych też do Friuli, to postanowiłam się jeszcze w tym moim ulubionym regionie chwileczkę dłużej zatrzymać.

Po otwarciu strony internetowej parku niemal ogłusza świergot ptaków. Zaraz też zza kadru wyłania się hipopotam. Punta Verde ZOO Park w nadmorskim kurorcie Lignano Sabbiadoro (włoski region Friuli- Wenecja Julijska) na 10 hektarach zielonego terenu pod ochroną zgromadził ponad 1000 zwierząt reprezentujących 150 gatunków. Pochodzą one z całego świata i żyją w warunkach zbliżonych do swojego naturalnego środowiska. Klatki zastępują szerokie wybiegi i pastwiska. Po parku można odbyć spacer wirtualny, a także obejrzeć piękne zdjęcia. Jak na Włochów, strona jest wyjątkowo nowocześnie przygotowana, interaktywna i dostarcza informacje w czterech językach (po włosku, niemiecku, angielsku i słoweńsku). Park jest zamknięty przez cztery miesiące, między listopadem a grudniem. Więcej informacji na stronach organizacji turystycznej regionu i samego parku.
http://bit.ly/12DAN0I
http://www.parcozoopuntaverde.it/index.php?lingua_sito=2
Polecam też stronę regionu Friuli-Wenecja Julijska na FB po polsku: https://www.facebook.com/DiscoverFVGPoland

Nie przypomina Kevina Costnera z filmowej adaptacji książki Sparksa. Przystojnego aktora nie miałabym zresztą szans osobiście poznać. Zbigniewa Butryna, bo to o nim mowa, spotkałam tydzień temu na łąkach wsi Szklarnia, położonej w Parku Krajobrazowym Lasy Janowskie. To właśnie jego zwą „zaklinaczem koni”. Początkowo nie rozumiem dlaczego spoglądając na starszego już człowieka, ubranego nieco niedbale, który podjeżdża do naszej grupy żurnalistów, zwiedzających lubelskie, na rozklekotanym rowerze. Ale już po chwili Pan Zbigniew wdziewa znoszony już wyraźnie strój szlachciury i sięga po instrument przypominający na pierwszy rzut oka altówkę. A mnie, w końcu muzykowi z dyplomem (choć nie wykonującemu tego zawodu), oczy się świecą, bo po raz pierwszy usłyszę, jak brzmi samodzielnie suka biłgorajska. Co prawda nie autentyczna, bo żaden oryginalny instrument nie zachował się do naszych czasów. Pan Zbigniew jednak postanowił go zrekonstruować podstawie przedstawiającej go akwareli Wojciecha Gersona, znajdującej się na starym znaczku pocztowym! A następnie, sześć lat temu założył Szkołę Suki Biłgorajskiej, w której, wraz z synem Krzysztofem nie tylko uczy, ale prowadzi warsztaty, spotkania oraz dorocznie, w lipcu, festiwal muzyki tradycyjnej „Na rozstajnych drogach”. I naturalnie koncertuje. Oprócz niego sukę promuje też  Zespół Polski Marii Pomianowskiej, w którego repertuarze są zarówno utwory również na inne ludowe instrumenty. I ja na takim koncercie w stolicy byłam.
Jednak to nie to samo, siedzieć w krzesłach w sali o nawet najlepszej akustyce, a uczestniczyć w popisie solo pośród łąk. Bezcenne rzekłabym, cytując pewną popularną reklamę, zwłaszcza, gdy na dodatek wokół hasają koniki biłgorajskie. – Pochodzą one od tarpanów, ale trzeba je było ostatnio krzyżować z arabami, bo tak jak u ludzi, częste żeniaczki między swoimi nie są wcale dobre – opowiada pan Zbigniew.
– Zaczęły się rodzić zwierzątka z błędami, kulawe, ślepe, słabiutkie takie, a po tym krzyżowaniu już nie „wyginom” – dodaje z pięknym, wschodnim zaśpiewem. Przypomina on brzmieniem samą sukę, którą nasz mistrz bierze w ręce i już „muzyka po smykach pomyka”, a konie wydają się rzeczywiście słuchać. Jak zaklęte.

Urlopowicze wyruszający na podbój regionu mogą zaopatrzyć się w bezpłatną kartę Silvretta Card All Inclusive jeszcze przed przyjazdem. Oprócz bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji publicznej w regionie umożliwia ona przejazd malowniczą drogą Silvretta Hochalpenstraße. Turyści wędrujący po górach pieszo i na rowerach korzystają z darmowych przejazdów kolejkami linowymi i wyciągami krzesełkowymi. Oprócz tego posiadacze karty mogą liczyć na wiele dodatkowych atrakcji, jak udział w tygodniowym programie zajęć, który obejmuje m.in. safari na lodowcu i rodzinną wyprawę wspinaczkową, oraz wolny wstęp na baseny i do muzeów.
Ponad 1000 km ścieżek rowerowych czyni Paznaun jednym z największych i najciekawszych regionów rowerowych. Jego oferta sięga od łatwych tras w dolinie, idealnych dla początkujących cyklistów i rodzin, poprzez długie trasy na całodzienne wycieczki i maratony w górskim terenie, aż po freeride’owe trasy ze wsparciem kolejek linowych. W Ischgl znajduje się wiele specjalnych kwater dla rowerzystów, które na miejscu udostępniają materiały informacyjne i karty rabatowe. Goście otrzymują bezpłatny przewodnik rowerowy po Ischgl z mapą „Kompass“ i 34 trasami, a portal ze szlakami GPS na interaktywnej mapie  pokazuje je według wybranego stopnia trudności. Oprócz tego na portalu można znaleźć informacje na temat profilu i przebiegu trasy.
Punktami kulminacyjnymi sezonu rowerowego są imprezy MTB - Ischgl Ironbike i Ischgl Overmountain Challenge.
3 sierpnia 2013 już po raz 19. odbędą się rozgrywki Ischgl Ironbike. Za wygraną w tym maratonie MTB przewidziana jest najwyższa na świecie nagroda, w związku z czym najlepsi zawodowcy i najambitniejsi amatorzy dają tutaj z siebie wszystko. Uczestnicy mają do wyboru trzy różne trasy, z których najkrótsza wymaga pokonania ponad 27,5 km długości i 755 m różnicy poziomów, a najdłuższa 79 km długości i 3820 m wysokości. Wszystkie obfitują w solidne podjazdy, ambitne singletracki i  widoki na Silvrettę.
Formularze zgłoszeniowe i informacje znajdują się na stronie: www.ischgl.com/de/ironbike-mtb-event-alpen.
Od 13 do 15 września 2013 Ischgl wraz z Cannondale – głównym partnerem imprezy – po raz pierwszy zaprosi na dwudniowe zawody Ischgl Overmountain Challenge. Ta impreza MTB enduro odbędzie się na terenie Silvretta Bike Arena.
Więcej informacji pod adresem: www.ischgl.com
Źródło: www.austria.info

Od 2,9 milionów euro wystartuje aukcja, na którą wystawiona zostanie wyspa Budelli. Należy ona do malowniczego Arcipelago di La Maddalena na morzu Tyrreńskim w pobliżu Szmaragdowego Wybrzeża na Sardynii. Wizytówką wyspy jest słynna „różowa plaża”. To właśnie na niej w 1962 r. włoski reżyser Michelangelo Antonioni nakręcił swój pierwszy kolorowy film „Czerwona pustynia” z Moniką Vitti i Richardem Harrisem w rolach głównych.
 O 1,6 km² (12,3 km linii brzegowej) terenu będzie można zawalczyć 1 października br. w sardyńskiej  miejscowości Santa Maria di Gallura, gdzie nastąpi otwarcie ofert. Szczęśliwy nabywca musi jednak pamiętać, że użytkowanie wyspy obwarowane jest licznymi, bardzo rygorystycznymi przepisami ochrony środowiska. Do tego stopnia,  że na Budelli można przebywać tylko w towarzystwie przewodnika Parku Narodowego, który obejmuje cały archipelag. www.lamaddalena.com

I pomyśleć, że to wszystko dane mi było przeżyć nie dalej niż wczoraj!
Już wkrótce znacznie dokładniej opiszę Zaborek.

 

To właśnie na południu Francji odbywa się co roku najwięcej festiwali Podczas, gdy koncerty muzyki klasycznej elektronicznej i jazzowej rozbrzmiewają na Festiwalu Francuskiego Radia i Regionu Montpellier Langwedocja-Roussillon, amatorzy teatru kierują swoją uwagę na słynny festiwal awinioński. Został on stworzony przez Jean Vilara w 1947 roku. Na tegoroczną edycję składa się ponad 40 spektakli wystawianych w przeszło 20 różnych lokalizacjach w różnych punktach miasta: od uroczych kapliczek po Pałac Papieży z ponad 2 tysiącami miejsc na widowni.
W oddalonym o kilka kilometrów drogi od Aix-En-Provence, parku Zamku Floran odbędzie się natomiast Międzynarodowy Festiwal Pianistyczny La Roque d’Anthéron, który potrwa aż cztery tygodnie.
Więcej szczegółów na:
Festival de Radio France et Montpellier Languedoc-Roussillon
( 11 -25 lipca 2013)
Tel. : +33 (0)4 67 02 02 01
www.festivalradiofrancemontpellier.com
Festival d’Avignon (du 5-26 lipca 2013)
www.festival-avignon.com
Festival international de piano de La Roque d’Anthéron
(20 lipca - 18 sierpnia 2013):
Tel. : +33 (0)4 42 50 51 15 – www.festival-piano.com
Źródło: Atout France – Francuska Agencja Rozwoju Turystyki http://pl.franceguide.com/

WWF Miramare Marina Nature Reserve położony jest w pobliżu stolicy regionu Friuli-Wenecja Julijska. Tuż obok malowniczego zameczku, który widać z triesteńskiej przystani rozciąga się przeszło 30 hektarów chronionego rezerwatu. Można tu podziwiać podglądać morskie życie, a także nurkować na głębokośc do 18 metrów. Chętni mogą odbyć certyfikowane kursy. Oferta dostosowana jest również dla potrzeb osób niepełnosprawnych oraz szkół i firm (wyjazdy intergracyjne): http://www.riservamarinamiramare.it/riserva_eng/index.htm

Uwielbiam wiklinowe kosze. Przez całe lata służyły mi podczas zakupów - jeden z nich nawet miałam na stałe przyczepiony do bagażnika mojego roweru. Jednak chyba do końca nie zdawałam sobie sprawy z "możliwości", jakie oferuje wiklina. Co prawda to właśnie ona ozdobiła czy też ściślej stała się głównym budulcem naszego pawilonu w japońskim Aichi na Expo 2005. Wtedy jednak jakoś chyba do mnie nie dotarło, że ta wiklina pochodziła z konkretnego miejsca w Polsce, z Rudnika. Tam, nad piękną rzeka San, po której można sobie też pożeglować z flisakami, w Miejskim Domu Kultury znajduje się Centrum Wikliniarstwa. Już na podwórku przyjezdnych witają mega-figury z wikliny - koń w galopie i... bazyliszek.

 Są tak artystycznie wykonane, że wydaje mi się iż smok zaraz będzie ział ogniem.

 Przyznam, że wraz z grupą dziennikarzy, z którą dziś do Rudnika dotarłam (dzięki Polskiej Organizacji Turystycznej, która nam całą eskapadę zorganizowała), od pierwszych chwil byliśmy pod wrażeniem tego miejsca. Może również dlatego, że zaraz wpadliśmy w objęcia szefowej ośrodka, pani Krystyny Wójcik, która nas bez zbytnich ceregieli wyściskała. I zaraz zaprosiła do środka budynku na... pokaz mody. Sukienki z wikliny? Pomyślałam zrazu nieco sceptycznie, ale... proszę miłe Panie, która z nas nie chciałaby mieć takiej kreacji?


Potem zaś, pani Krystyna, niczym mama, ugościła nas pysznymi pierogami, przygotowanymi przez Kolo Gospodyń Wiejskich. I ruszyliśmy na zwiedzanie... Achom i ochom końca nie było, bo otóż okazało się, że z wikliny rzeczywiście można wykonać wszystko. Zarówno maciupieńki bucik, jak i fasadę ultranowoczesnych budynków, które właśnie powstają pośród piasków pustyni w Abu Zabi

Centrum wikliniarstwa można zwiedzać, ale i odbyć w nim profesjonalne warsztaty:
http://morudnik.pl/cw.php

A gdybym w najbliższych dniach nagle zamilkła, nie opublikowała postów, to miłe Panie i Panowie bardzo mili też – wybaczcie i nie zapominajcie o mnie! Po powrocie dostarczę bowiem kolejne, ciekawe opowieści…