-Kamienie, kolorowe marmury, muszle, ceramika, drewno – w sztuce mozaiki sięgającej III tysiąclecia p.n.e. wykorzystujemy współcześnie różne materiały i techniki – opowiada Laura De Corti, absolwentka Scuola Mosaicisti del Friuli, szkoły mozaikarstwa w Spilimbergo. Uważana za najważniejszą, a zarazem za najpiękniejszą na świecie, ponadstuletnia placówka gromadząca ponad 800 mozaik z różnych epok, kształci w technikach sięgających starożytności.
Ubrana w fartuszek, siedzę w wielkim namiocie-laboratorium mojej maestry.
Ubrana w fartuszek, siedzę w wielkim namiocie-laboratorium mojej maestry. Pojemniczki na stole pełne są tesser, sześciennych, płaskich kostek różnej wielkości i kolorów.
Podstawkę z kartonu z wyrysowanym wzorem pokrywam strużkami kleju. Na niego kładę pensętą, bo wygodniej kafelki porowatą stroną do dołu, aby dobrze przylgnęły do podłoża.
Mój mozaikarski debiut to Węzeł Salomona, starożytny symbol z dwóch splecionych pętli bez początku i końca.
Zaczerpnęłam go z pobliskiej, wpisanej na listę UNESCO Bazyliki MB Wniebowziętej, gdzie jest motywem powtarzającym się na gigantycznej, liczącej 760 mkw powierzchni mozaice skomponowanej na posadzce właśnie z wykorzystaniem tesser.
Wzniesiona przez biskupa Teodora jako jedna z pierwszych świątyń po zniesieniu prześladowań chrześcijan (313 r.) wręcz oszołomiła mnie zarówno żywością kolorów i precyzją wykonania mozaiki uchodzącej za największą z paleochrześcijańskich na zachodzie Europy, jak i symboliką. Kogut-Światło walczący z Ciemnością-Ślimakiem, połów ryb, gdzie do sieci wpadają tylko wybrane okazy, Jonasz w brzuchu morskiej bestii – tak figuratywny przekaz musiał być zrozumiały dla wiernych. To dowód na to, że Akwileja była jednym z najważniejszych ośrodków kościelnych na Zachodzie, pełniąc funkcję patriarszą i ewangelizacyjną.
Piękne mozaiki znajduję też w odtworzonym z pieczołowitością Domus rzymskim, bagatela 1700 mkw rezydencji niejakiego Tytusa Macro.
Czarno-białe, geometryczne wzory niczym dywany ścielą się pod kolumnami atrium, tablinium (gabinetu), triclinium (sali biesiadnej) i cubiculi (sypialni) do ogrodu. Szczątki amfor wskazują, że Tytus posiadał kilka sklepów.
Towar przybywał do położonego niemal za progiem portu rzecznego.
Zbudowany nad rzeką Natissa (dawny bieg rzek Natisone i Torre), był kluczowym węzłem handlowym Cesarstwa Rzymskiego.
Towary przybywały drogą wodną z nadmorskiego portu w Grado. Wykopaliska zlecone przez Mussoliniego w latach 30. XX w. odsłoniły zrujnowane nabrzeża, magazyny, pętle cumownicze oraz budynki rzeczne z bloków wapienia ilirskiego.
Ocienione strzelistymi cyprysami posadzonymi na Via Sacra, archeologicznym trakcie powstałym w miejsce kanału portowego prowadzącym w kierunku bazyliki przypominają o świetnej przeszłości.
W 1957 r. wykopaliska odwiedził młody Pier Paolo Pasolini, wyglądający do mnie z wyeksponowanej przy drodze, czarno-białej fotografii.
Antyczna Akwileja licząca 70 -100 tys. mieszkańców (dziś 3500) była 4. co do wielkości miastem imperium z forum chyba równym wielkością pompejańskiemu, z którego dziś pozostał las kolumn, teatrem, cyrkiem.
Dawną, główną cardo biegnie teraz jednopasmówka przecinająca miasto jak za Rzymian z północy na południe. Natomiast na wybrukowanie odsłoniętej niedawno jednej z poprzecznych decumanus wyłożyła pieniądze Aratria Galla.
Gdy przykładam rękę do rozgrzanego słońcem kamienia prawie widzę tę kobietę-przedsiębiorczynię z rodziny wyzwoleńców poprawiającą w złotym lustrze rzeźbione, bursztynowe szpile we włosach i kameę z masy perłowej.
Luksusową biżuterię kobiet eksponuje tutejsze Muzeum Archeologiczne.
Nie brak w nim też oczywiście mozaik i wyrobów ze szkła z Burano, które wszak musiało się znaleźć na handlowym szlaku.
0 komentarze