Od 22 maja rusza nowe połączenie Wizz Air z Warszawy Modlina do Rimini, a od 9 czerwca z Katowic do Rimini - poinformował Andras Rado, szef komunikacji Wizz Air Hungary 23 kwietnia 2026 r. na konferencji prasowej promującej turystykę we włoskim regionie Emilia - Romania. To idealny czas, bo Rimini kojarzy się Polakom przede wszystkim z letnim wypoczynkiem na plażach. Warto dodać, że Rimini jest niejako królową całej Riwiery Emilii-Romanii liczącej 110 km dobrze wyposażonych plaż, do których odwiedzenia zavhecała podczas konferencji Elisabetta Caprino, dyrektor zarzadzająca Włoskiej Izby Handlowo-Przemysłowej w Warszawie. Na Riwierze można wybierać spośród 1430 ośrodków plażowych, 3023 hoteli i innych miejsc zakwaterowania oraz 15 parków rozrywki, w tym 7 parków wodnych. Na tym jednak nie koniec dobrych wiadomości dla amatorów podniebnych podróży wybierajacych się w tym kierunku. Działa już bowiem połączenie Wizz Aira z Lotniska Chopina w Warszawie do Bolonii. Od 31 marca również PLL LOT wprowadził do siatki połączeń czwarty włoski kierunek, właśnie z Warszawy do Bolonii - czego dowiedzieliśmy na konferencji się my, dziennikarze od Krzysztofa Moczulskiego, rzecznika PLL LOT. Nic tylko pakować bagaże i na pokład. Do Bolonii można więc dotrzeć z Warszawy, Krakowa i Wrocławia liniami LOT, Ryanair i Wizzair. Do Rimini dostępne są połączenia z Krakowa i Wrocławia (od 29 marca) linią Ryanair oraz z Katowic (od 8 czerwca) i Warszawy-Modlin (od 21 maja) linią Wizzair. Bolonia to jedno z miast sztuki. Na tutejszym uniwersytecie Mikołaj Kopernik studiował prawo kanoniczne. W murach najstarszej w Europie alma mater nauki pobierali też nasz dziejopis Wincenty Kadłubek i autor "Trenów" Jan Kochanowski. Bolonię z innymi pełnymi zabytków miastami regionu łączy ponaddwutysieczna droga Via Aemilia zbudowana jeszcze przez Rzymian. Są na niej: Piacenza ze swoja katedrą pw św. Justyny z Padwy i Wniebowzięcia NMP (wnętrze kopuły zdobią freski Guercino i Morazzone) oraz Parma kojarząca się melomanom z urodzonym w jej sąsiedztwie Giuseppe Verdim i smakoszom (Parmiggiano Reggiano i Prosciutto di Parma). Na Via Aemilia znajdują się również Reggio Emilia, gdzie Józef Wybicki napisał "Mazurka Dąbrowskiego" - nasz hymn, Modena - mnie zawsze przypominająca słynne koncerty Pavarottiego w Parco Novi Sad, Imola z torem Formuły 1, Ferrara otoczona renesansowymi murami i Rawenna lśniąca od bizantyjskich mozaik.
Lista UNESCO obejmuje w regionie aż 17 różnych miejsc. Najdłużej na niej bo od 1995 r. znajduje się starówka w Ferrarze. W tym prestiżowym katalogu najważniejszych obiektów kulturowych i przyrodniczych figurują ponadto m.in.: wspomniane mozaiki w Rawennie, Delta Padu, Apenin Toskańsko-Emiliański, Międzynarodowe Muzeum Fajansu w Faenzy. Emilia Romania to nie tylko bajeczne plaże i krajobrazy pełne słońca. To również region, który z dumą inwestuje w nowoczesną, zrównoważoną mobilność – z myślą o wszystkich miłośnikach dwóch kółek. Emilia-Romania oferuje 9000 km szlaków rowerowych, w tym ponad 20 tras regionalnych wiodących przez miejsca atrakcyjne przyrodniczo, miasta sztuki i urokliwe miasteczka. Po drodze można wybierać z 500 bike-friendly miejsc noclegowych. Z kolei 22 szlaków pieszych i pielgrzymich to propozycja dla amatorów niespiesznej turystyki, na których czeka 3500 km przygody! Nie można pominąć Motor Valley, gdzie rozsiadły się legendarne marki samochodowe: Ferrari, Lamborghini, Dicati, Maserati, Pagani i Dallara. Eksplorując to samochodowe zagłebie poznaje się nie tylko historię powstania ikonicznych modeli, ale dzieje ich twórców, podziwia muzea i tory wyścigowe. Nie zapomnę emocji jakich doświadczyłam w Muzeum Ferrari w Maranello. Warto je przeżyć! Emilia-Romania to różnorodność wyboru - podkreślał na konferencji Luigi Ripamonti, zastępca szefa misji Ambasady Republiki Włoskiej w Warszawie.
I rzeczywiście. Region ma tyle propozycji w zanadrzu, że każdy znajdzie coś dla siebie: historia, zabytki, rzemiosło, samochody, jedzenie, przyroda, plażing i aktywny wypoczynek. Stąd nie dziwi, że w 2025 r. region odwiedziło o 20,4% więcej turystów niż w 2024 r. – wynika z danych włoskiego urzędu statystycznego Istat. Turystyka z Polski odpowiada za 5,7% przyjazdów oraz 5,9% noclegów w całkowitym ruchu turystów zagranicznych w regionie. Najważniejszym obszarem turystycznym regionu pozostaje adriatyckie Wybrzeże Romanii, gdzie odnotowano 6,3 miliona turystów i 28,5 miliona noclegów. Rimini niezmiennie jest miastem o największej liczbie noclegów na całym wybrzeżu Adriatyku – 15,62 miliona. Wśród miast sztuki odnotowano ponad 4,5 miliona turystów, a Bolonia zajmuje pierwsze miejsce z ponad 3,17 miliona przyjazdów i 7,18 miliona noclegów. Wyraźny wzrost odnotowano również w Apeninach, gdzie liczba turystów wzrosła o 12,7%. Polska zajmuje pierwsze miejsce wśród rynków zagranicznych pod względem dynamiki wzrostu oraz trzecie miejsce pod względem liczby turystów i noclegów – po Niemczech i Szwajcarii oraz Francji. Nic, tylko wsiadać w samolot i lecieć.
Konferencja odbyła się w Warszawie w Leonardo Royal Hotel przy ul. Grzybowskiej. Została przygotowana przez Agencję Infinity przy współpracy z Regionem Emilia-Romania i Włoską Izbą Handlowo-Przemysłową w Warszawie. Zdjęcia FB (Wizz Air, In Emilia Romagna, PLL LOT) oraz Autorki.

Emilia Romania, która uznawana jest za jedno z najlepszych miejsc do uprawiania kolarstwa, w 2024 r. po raz pierwszy w historii będzie gospodarzem 111. edycji wyścigu Tour de France.
Tour de France, legendarne wydarzenie kolarskie, po raz pierwszy odbędzie się we Włoszech, a dokładniej w regionie Emilia Romania. Wybór tego miejsca nie jest przypadkowy, to obszar z bardzo dobrze rozwiniętą infrastrukturą turystyczną. Dzięki bogatej ofercie turystycznej nadmorskich miejscowości oraz doskonałym warunkom atmosferycznym, Emilia Romania jest idealnym miejscem dla fanów kolarstwa, którzy pragną śledzić wydarzenie jako obserwatorzy sportowi lub aktywnie uczestniczyć jako amatorzy, bądź też po prostu spędzić słoneczne wakacje z rodziną.
Pierwszy etap rozpocznie się we Florencji i z pewnością będzie wspaniałym widowiskiem. Z najsilniejszymi zawodnikami wyścigu walczącymi o legendarną żółtą koszulkę na trasie przecinającej Apeniny między Toskanią a Emilią Romanią, z fascynującymi wzniesieniami i spadkami oraz malowniczymi odcinkami m.in. w parku Foreste Casentinesi, Bagno di Romagna, San Leo, San Marino, aż do sprintu na Wybrzeżu Adriatyku w Rimini.
Drugi etap zapowiada się również bardzo imponująco. Kolarze przejadą przez saliny w Cervii i miasto Dantego – Ravennę, następnie przekroczą Bassa Romagna aż do Riolo Terme. Tutaj żółty peleton będzie musiał zmierzyć się z podjazdem "Galisterna", który stał się sławny podczas Mistrzostw Świata w Kolarstwie w 2020 roku. Następnie czeka ich przejazd z Imoli przez Autodromo Enzo e Dino Ferrari i przybycie do Bolonii, gdzie walczyć będą na dwóch okrążeniach 18,5-kilometrowego toru z bardzo wymagającym podjazdem prowadzącym do Sanktuarium San Luca.
225-kilometrowy odcinek trzeciego etapu od Piacenzy do Turynu rozegra się w całości w sercu Doliny Padu, na płaskiej trasie, która prowadząc przez Lombardię, a następnie Piemont, "pożyczy" niektóre trasy z wiosennego klasyka "Mediolan-Sanremo".Tour de France 2024 w Emilii Romanii.
Tak prestiżowy wyścig generuje ogromny zasięg medialny, angażując ponad 200 stacji telewizyjnych z całego świata, 1,8 miliona widzów obecnych na trasie między Toskanią, Emilią Romanią i Piemontem oraz ponad 300 tysięcy miejsc w hotelach znajdujących się na każdym etapie. Szacunkowy wpływ to 120 milionów euro.
Etapy i terminy Tour de France w Emilii Romanii:
1. 29 czerwca, Florencja – Rimini: Pierwszy etap wyścigu to wymagająca trasa przecinająca Apeniny między Toskanią a Emilią Romanią, o długości 206 km z różnicą wysokości 3800 metrów. Miejscowości: Premilcuore, Strada San Zeno, Pianetto, Santa Sofia, San Piero in Bagno, Quarto, Sarsina, Mercato Saraceno, Perticara, Novafeltria, Republika Marino, Cerasolo, Rimini.
2. 30 czerwca, Cesenatico – Bolonia: 200-kilometrowa, w większości płaska trasa z końcowym okrążeniem w Bolonii na podjeździe do sanktuarium San Luca. Miejscowości: Cesenatico, Cervia, Milano Marittima, Savio, Classe, Ravenna, San Michele, Godo, Russi, Mezzeno, Faenza, Errano, Rontana, Riolo Terme, Ponticelli, Imola, Toscanella, Castel San Pietro Terme, Ozzano dell'Emilia, San Lazzaro di Savena, Pianoro, Casalecchio di Reno i Bolonia.
3. 1 lipca, Piacenza – Turyn: 225-kilometrowy odcinek trzeciego etapu rozegra się w całości w sercu Doliny Padu, na płaskiej trasie, która prowadzi od Emilii poprzez Lombardię do Piemontu.
1 i 2 czerwca przed wyścigiem odbędą się ważne uroczystości nazywane "Fete de Tour" na placach miast biorących udział w Tour de France.
Organizatorzy od wielu miesięcy pracują, aby jak najlepiej przywitać żółty peleton, a wraz z nim setki tysięcy kibiców, którzy na żywo będą śledzili wyścig. W Emilii Romanii - regionie, w którym kolarstwo szczyci się wielkimi tradycjami, tegoroczny Tour de France zawita aż do 38 lokalizacji.
Wszystkie przydatne informacje na temat Grand Depart w Emilii Romanii można znaleźć na stronie internetowej www.letouritalia.it

Położona w północnej Italii, Emilia Romania to jeden z moich ulubionych regionów Bel Paese, czyli Pięknego Kraju jak nazywają go czule Włosi. Jego stolica - Bolonia z uniwersytetem, na którym studiował Mikołaj Kopernik, słynąca z mozaik Rawenna, miasto renesansu - Ferrara wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, nadmorski kurort Rimini - to miejsca najbardziej znane Polakom.


W czasie pandemii władze regionu stanęły na wysokości zadania i promują go poprzez stronę: L'Emilia-Romania a casa Tua, czyli Emilia Romania w Twoim domu https://www.travelemiliaromagna.it/emilia-romagna-a-casa-tua/ , która ma też swoją wersję angielską Emilia-Romagna at home https://blog.travelemiliaromagna.com/emilia-romagna-at-home
Materiałów wideo jest tu mnóstwo. Zobaczycie m.in. kilka filmów o Bolonii pokazywanej z różnych perspektyw jako: miasto na wodzie, miejsce dla sybarytów i amatorów teatrzyków kukiełkowych oraz piosenek Lucio Dalli i od spodu, czyli od strony podziemnych korytarzy. Są też wideo o miastach sztuki - Ferrarze rodu d'Este i Rimini Malatestów, Modena. Dzięki stronie można zwiedzić muzeum Ferrari (Maranello Ferrari Muzeum) czy wystawę "Fellini 100. Nieśmiertelny geniusz" albo zobaczyć fragment "Aidy" zaprezentowanej podczas ostatniego Festiwalu Verdiego w 2019 r.  Na amatorów dwóch i czterech kółek czekają wirtualne wycieczki po muzeach Ducati, Lamborghini i Enzo Ferrari. Jest też spory wybór audio przewodników do załadowania - chociażby ten poświęcony lokalnych smakom oraz podkastów, dzięki którym można się przenieść do najlepszych muzeów w regionie, a także możliwość posłuchania włoskich piosenek.


 Koniecznie zajrzyjcie, bo warto!

Do 13 listopada br. potrwa jeszcze retrospektywna wystawa poświęcona Białemu Księciu "David Bowie is". Muzeum sztuki Nowoczesnej Mambo w Bolonii gromadzi 300 przedmiotów związanych z artystą. Ekspozycja interaktywna, wyposażona została w najnowocześniejszy sprzęt odtwarzający muzykę, video instalacje i animacje. https://www.youtube.com/watch?v=-Mc7hOAZyaA,
https://www.youtube.com/watch?v=UaOfS5nT7fQ, http://ultimateclassicrock.com/david-bowie-videos/
Wystawa od kilku lat objeżdża nasz kontynent. http://www.mambo-bologna.org/en/mostre/mostra-205/ (Źródło i zdjęcie: Mambo Museum, Bolonia)

Udało mi się! Jestem na pokładzie Frecciarossa i zmierzam do Brescii. To słynna Frecciarossa 1000, szczytowe osiągnięcie i duma Trenitalia, czyli włoskich kolei, które w tym roku były oficjalnym przewoźnikiem Expo 2015. Jednak dopiero 24 listopada br. A więc przed trzema tygodniami Frecciarossa 1000 osiągnęła rekord prędkości, 385,5 km/godz. Nie wiem, jak szybko porusza się akurat mój pociąg, ale na pewnych dystansach na tyle szybko, że zatykają mi się uszy. Zupełnie, jakbym była w samolocie. Frecciarossa ma też swój własny magazyn pokładowy, pełen kolorowych reklam – treści do czytania jest jednak jak na lekarstwo.
Minęliśmy Bolonię, a na pokładzie zrobiło się tak gorąco, jakbyśmy stacjonowali na plaży w Egipcie. Gdybym podróżowała polską koleją, to w takiej sytuacji obsługa zniknęłaby zapewne z pola widzenia. Tu jednak zaraz na stacji w Weronie objawił się pan w kolorowym kombinezonie, uzbrojony w śrubokręt i po prostu przykręcił grzanie. Tak więc do celu pomknęłam już w miłym chłodzie, jak się okazało blisko 200 km/godz. Można? Jak widać nawet w kryzysowych Włoszech jak najbardziej. Tu bowiem najbardziej liczy się człowiek. W Brescii wylądowałam o czasie. Przede mną jeszcze ponad pół doby podróży do Polski. Dlaczego tak długo? Najwięcej czasu zabierze mi czekanie na kolejne połączenia. Muszę się dostać na lotnisko z Bergamo czyli Orio al Serio. Z sąsiadującego ze stacja kolejową dworca autobusowego (30 stanowisk) kursuje praktycznie co godzinę-półtorej autokar. Bilet za 12 euro (zwykły) można kupić na przykład w Tabbaccaio czyli we włoskim kiosku ruchu (oznaczony literką T). Okolice bresciańskiego dworca, w przeciwieństwie do pozostałej części miasta nie wzbudzają entuzjazmu. Pełno to nic nie robiących uchodźców w wieku produkcyjnym. Chodzą całymi grupami, natarczywie przyglądają się przechodniom. Wokół same kebabownie. Naliczyłam ich chyba kilkanaście. Wreszcie dopadam jakiejś zakamuflowanej Trattorii  Buca- skrytej za parkanem, z mało widocznym szyldem, gdyż oferuje menu przede wszystkim dla mieszkańców. Atmosfera zatem rodzinna - kelnerują zresztą wszyscy członkowie rodu, od staruszka do niemal oseska. Wybieram tagliatelle z grzybami chiodini i dostaję pastę fatta in casa czyli makaron zrobiony na miejscu.


Potem scampi i gamberi z grilla z miską insalata mista. Popijam kwaterką czerwonego wina za 3 euro.


Na koniec ostatnia kawa w Italii. Z całego serca polecam to miejsce! je się pysznie, zdrowo i tanio.


Zaraz odjeżdża mój autobus na lotnisko. Czekając na niego pilnie baczę na bagaże, bo znów wokół kręci się mnóstwo napływowych. Ewidentnie bezrobotni, szukają łatwej okazji. Oparci o barierki po prosu sobie stoją i obserwują.


Nigdy dotąd nie byłam rasistką, ale w tak licznym towarzystwie młodych mężczyzn z kompletnie innej nacji i kultury nie czuję się najpewniej. Na szczęście wreszcie nadjeżdża mój autobus. Kierowca żartując sprawdza bilety i równie nieufnie spogląda na "obserwatorów". Zamyka drzwi z wyraźną ulgą. Po godzinie jestem w Bergamo. Ryanair bezpiecznie dotransportuje mnie do Modlina, a stamtąd, kolejnym autokarem dojeżdżam do centrum Warszawy i taksówką do domu. Nareszcie!

Ponad milion turystów odwiedza rocznie Bolonię- wynika ze wstępu burmistrza tego miasta, Virginia Meroli do miejskiego informatora. Książeczka w wymiarze kieszonkowym, elegancko wydana z powodzeniem może zastąpić przewodnik. Oprócz zabytków i czasowych wystaw (dlaczego dosłownie koło nosa przeszła mi "Dziewczyna z perłą" czyli retrospektywa holenderskiego malarstwa?) są wizytówki wiodących hoteli i restauracji, mapa centrum oraz sugestie, gdzie można udać się za miasto. Jednym słowem publikacja idealna. Co z tego, gdy rzeczywistość nie jest już tak piękna? Gdy zdrożona, po pół godzinie jazdy na stojąco, w upale, gdyż wentylacja działała raczej kiepsko, dotarłam autobusem z lotniska na dworzec główny - zastałam tam chaos kompletny. Kasy biletowe nie działały, połowę pociągów tego popołudnia akurat odwołano. Mogłam więc sobie pobiegać czy raczej poprzedzierać się w tłumie równie poirytowanych co ja, ludzi od stanowiska do stanowiska, reprezentującego rozmaitych przewoźników, aby dowiedzieć się, czym tak na prawdę mogę dotrzeć do Rimini. Próbowałam też zasięgnąć informacji na ten temat na pobliskim dworcu autobusowym, wyjętym żywcem z PRL - tak jeśli chodzi o wygląd jak i obsługę, ale po kolejnych biegach od Annasza do Kaifasza, wróciłam na dworzec kolejowy.

 Dwa dni później, już po powrocie z San Marino, znów wylądowałam na tym samym brudnym, chaotycznym dworcu, aby jak najszybciej z niego uciec. Była niedziela, więc, jak się okazało, całe centrum miasta wyłączono z ruchu kołowego - z walizką mogłam, znów w upale, albo zasuwać kilometrami na piechotę, albo wydać co najmniej 10 euro na taksówkę. Popołudnie, po zainstalowaniu się w hotelu Best Western City (kapitalna, futurystyczna architektura, elegancki design wnętrz)

wyruszyłam na zwiedzanie miasta zdominowanego najwyraźniej przez azjatyckie ale i afrykańskie nacje,

Moda na wystawach eleganckich sklepów też wydała mi się jakaś niewłoska - piękne modele zastąpiły szmaty.

Główne zabytki, akurat w renowacji, przesłonięto białymi planszami,

a słynne dwie wieże, symbol Bolonii skrywa tak gęsta sieć trolejbusowych przewodów, że psuje cały efekt.

Szybko wróciłam do hotelu, rozczarowana i smutna, łowiąc jeszcze kilka widoczków niegdyś luksusowych palazzi, z których całymi płatami odchodziła farba i odpadał tynk.

Dziękuję liniom Ryanair za ufundowanie biletów lotniczych do Bolonii na tę uroczystość, jak również sieci Best Western na możliwość spędzenia nocy w hotelu Best Western City Bologna. Nie dziękuję natomiast polskiemu PR tej sieci (litościwe przemilczę jego nazwę), którego brak profesjonalizmu jest po prostu porażający!

Dwanaście godzin zajęła mi podróż z Warszawy do San Marino. Wystartowałam kwadrans po dziewiątej rano z Dworca Gdańskiego, skąd wygodne Koleje Mazowieckie dowiozły mnie do Dworca Kolejowego w Modlinie. I tu cofnęłam się co najmniej do czasów Gierka, bo naturalnie o windach nikt nie pomyślał, a zamiast chodnika ktoś obdarzony wyjątkową inwencją twórczą wymyślił "kocie łby". Ciągnięcie po nich jakiegokolwiek bagażu stanowiło wyczyn nie lada. Cała stacja w Modlinie zresztą to Chandra Unyńska. Natomiast trzeba przyznać, że kolej doskonale zgrana jest z autobusem dowożącym na samo lotnisko - nie ma mowy o tym, aby kierowca uciekł podróżnym sprzed nosa. Wręcz przeciwnie, czeka na ostatniego, nawet najbardziej guzdrzącego się pasażera. Lotnisko w Modlinie czyściutkie i ceny jakby niższe od Okęcia vel Chopina. Najmilsze zaskoczenie przeżyłam natomiast w Ryanairze, Nie tylko dlatego, że ta linia zasponsorowała mi lot do Bolonii. Odprawa przebiegła wyjątkowo sprawnie i nikt nie czepiał się ponad wymiarowej torebki. Szybko też przewieziono pasażerów do samolotu, zawczasu przewidując, że nie cały bagaż podręczny zdołają wziąć ze sobą na pokład - dlatego już na lotnisku pracownik Ryaniaira oznaczył torby nadprogramowe, które trzeba było zostawić na wózeczku przed wejściem do Boeinga - moją różową walizeczkę zobaczyłam dopiero na pasie bagażowym w Bolonii, gdzie nikt na szczęście nie pastwi się nad torbami (nie ma mowy o rzucaniu czy kradzieży, czego nie mogę już niestety powiedzieć o stołecznym porcie). Bardzo spodobał mi się nowy design wnętrza samolotu z dominacją słonecznego żółtego. Co najmniej piątkę z plusem postawiłabym natomiast za menu, które przypomina wyglądem komiks.



W Bolonii szybciutko wsiadłam do autobusu lotniskowego kursującego na główną stację kolei i z powrotem (przejazd 6 euro) i po pół godzinie wpadłam w popłoch zdając sobie sprawę, że mogę nie zdążyć na ostatni autobus odchodzący z Rimini do San Marino. Okazało się bowiem, że połowa pociągów na trasie Bolonia-Rimini została tego popołudnia odwołana lub była znacznie opóźniona. Mimo to kupiłam bilet i wysiadłam nad Adriatykiem modląc się o cud, który się zdarzył.

Okazało się bowiem, że jest jeszcze jeden autobus na Górę Tytana, który nie był odnotowany w rozkładzie jazdy w Internecie. Zobaczyć San Marino po 20 latach i to jeszcze o zachodzie słońca, gdyż dotarłam na miejsce po 21 - chyba nie znajduję dziś odpowiednich słów. Kolację - moje ulubione, jedzone tylko na Górze Tytana strozzapreti alla boscaiola z prawdziwkami i groszkiem, popijane kieliszku tutejszego, czerwonego wina stołowego Castelli Sammarinesi, zjadłam w hotelowej restauracji Bellavista.
Tutaj bowiem makaron robiony jest na miejscu, a widok z blanków średniowiecznego muru, o który wspierałam zmęczone wielogodzinną podróżą plecy, był obłędny.
Potem, już po zapadnięciu zmroku błądziłam jeszcze przez pół godzinki po uliczkach, bez trudu odnajdując stare szlaki.

A teraz, w pokoiku hotelu Bellavista, łowię z okna tysiące światełek, które migoczą, rozświetlając czarną niczym smoła noc. Naprawdę jestem znów w moim San Marino.

Tylko co tu robią wampiry?

Rzadko się dzieje, że warszawscy taksówkarze zatrzymują się przed pasami, aby przepuścić pieszych. Zwłaszcza, gdy jest to pojedyncza osoba. Podczas porannego spaceru z Fabiem (czyli moim wielorasowcem steranym życiem) doświadczyliśmy uprzejmości korporacyjnego taksiarza, starszej daty zresztą. Ponieważ zaparkował kilka kroków dalej, postanowiłam od razu zapytać, ile kosztuje teraz kurs na Lotnisko Modlin, bo stamtąd odlatuję jutro do Bolonii. -120 zł - uświadomił mnie kierowca, a ja od razu wiedziałam, że z tej formy transportu nie skorzystam. Rzuciłam się zatem po śniadaniu do Internetu, aby zgłębić inne możliwości połączeń i rzeczywiście jest ich wiele, choć perspektywa przesiadki w Modlinie do lokalnego autobusu dowożącego już do portu jest dla mnie absurdalna. Nic to jednak. Jutro stawiam na Koleje Mazowieckie i mam nadzieję, że mnie nie zawiodą. Podróż odbędę dzięki uprzejmości Ryanair, która zafundowała mi bilety w obie strony - dzięki temu w drodze powrotnej zatrzymam się we Wrocławiu i zwiedzę miasto w towarzystwie długo nie widzianego przyjaciela. W Bolonii, zaraz po przylocie biegnę do pociągu do Rimini, gdzie przesiadam się do autobusu do San Marino. Muszę zdążyć na ostatni, wieczorny, startujący o godz. 19. Na Górze Tytana, na której zbudowano to lilipucie państewko, spędzę dwie noce w uroczym Hotel Bellavista, z którego okien zgodnie z nazwą, rozciąga się panoramiczny widok na Apeniny i wybrzeże Adriatyku. I pomyśleć, że prawie 20 lat temu pracowałam tutaj w jednym ze sklepów.  Dwa sezony czyli po cztery miesiące, sześć dni w tygodniu i 12 godzin dziennie zawsze na nogach, bez siadania, które dzieliłam między obsługę klienta a pucowanie półek z rozmaitymi bibelotami, bo w sklepie, gdzie byłam zatrudniona (jak najbardziej legalnie) asortyment był rozmaity, od papierosów po wstrząsająco paskudne fontanny z białego plastiku imitującego karraryjski marmur. Pośród kaskad wodnych, nierzadko migających dyskotekowym światłem, stały sobie Królewny Śnieżki, krasnoludki, jelonki na rykowisku i inne kiczowate postacie. Co mnie jednak fascynowało, właśnie ten towar cieszył się największym zainteresowaniem klientów. Z Polski - dlatego szef potrzebował pracownicy z nad Wisły. Płaca była dobra, a pracodawca, choć wymagający, przesympatyczny. Podejrzewam, że teraz przechadza się już po niebiańskich pastwiskach. Zajrzę jednak do "mojego" sklepiku - może spotkam kogoś z licznej rodziny? Taka podróż sentymentalna do przeszłości...

Pierwszy konkurs we Włoszech i od razu wyróżnienie! Tego się nie spodziewałam, gdy dwa miesiące temu postanowiłam wziąć w nim udział. Informację podesłał mi mój szef,  red. Filip Frydrykiewicz prowadzący świetny portal Turystyka rp.pl Rzeczpospolitej, w którego Zespole Redakcyjnym mam zaszczyt być. - Może coś z tego zrobisz? - zasugerował, pozostawiając mi praktycznie wolną rękę. Postanowiłam wziąć przysłowiowego "byka za rogi" i zamiast ograniczyć się do notatki prasowej, zwróciłam się do organizatorów z pytaniem, czy jako cudzoziemka mogę stanąć do rywalizacji. Konkurs odbywa się bowiem od czterech lat pod szyldem Talento Italiano, a ja Włoszką, mimo żywych uczuć do tego kraju, nie jestem. W międzyczasie naturalnie sprawdziłam, kto zacz. Konkurs organizuje portal  Talenti Italiani, i viaggi nell'Italia migliore, a tytułowymi talentami są agencje i biura podróży, zazwyczaj z mniej znanych, co nie znaczy mniej ciekawych ośrodków, które na tym forum mogą się promować. Łączy je idea turystyki odpowiedzialnej, a więc z poszanowaniem dla środowiska naturalnego ale i uczciwych, przejrzystych zasad działania. Portal stworzyła firma SL&A turismo e teritorio, od 25 lat aktywna w sektorze hotelarskim i turystycznym, współpracująca z branżowymi MŚP na poziomie narodowym. W tym roku po raz pierwszy konkurs Talento Italiano zaproponował uczestnikom zmierzenie się w trzech kategoriach. Były to: "Nowe pomysły na produkt turystyczny", " Hotelarstwo" i "Opowieści o podróżach (po Włoszech)". Postanowiłam wystartować w tej trzeciej, wysyłając pracę pt. "Pokój z widokiem na Italię", w której zawarłam moje doświadczenia z licznych wizyt i dłuższych pobytów na Półwyspie Apenińskim, począwszy od lat 80. do dziś. I oto, jako jedyna Polka i jedyna cudzoziemka, stanęłam w gronie zwycięzców: http://www.talentiitaliani.it/component/content/article/903-premio-talento-italiano/109-assegnati-i-premi-talento-italiano-2014-all-stars Nagrody zostaną rozdane w Bolonii już 7 czerwca br., więc muszę szybko zorganizować sobie podróż! Pierwsze artykuły prasowe: http://www.rp.pl/artykul/706099,1111805-Nasza-dziennikarka-wyrozniona.html (Rzeczpospolita, portal Turystyka rp.pl),  http://goo.gl/TWxsBf, http://www.klubpodroznikow.com/forum/51-prasa-/10835-polska-dziennikarka-wyroniona-w-italii#10835