Diabelskich mostów w Italii jest całkiem sporo, jak się okazuje. Moim pierwszym odkryciem z tej serii był Puìnt dal Diàul w Cividale del Friuli, rozpięty nad rzeką Natisone.  Jednak potem trafiłam do toskańskiego Borgo a Mozzano, gdzie most jest równie... dziwny, choć nie tak gigantycznych rozmiarów jak friulański. Zbudowany w dwunastym stuleciu na zlecenie księżnej Matyldy Toskańskiej już wówczas budził słuszne podejrzenia. Bo jakże to - ani jego najwyższy punt nie wypadał centralnie po środku rzeki, a generalnie to sprzeciwiał się wszystkim prawidłom budowlanym tamtych czasów. Skoro zaś tak, to musiał być dziełem sił nieczystych. Dlatego mimo, iż oficjalnie nosi imię Marii Magdaleny, to wszyscy okoliczni mieszkańcy mówią o nim Diabelski. Legend wokół niego powstało wiele. Jak ta, niemal identyczna do związanej z mostem w Cividale. W obu przypadkach bowiem dzieła połączenia dwóch brzegów rzek podjął się diabeł, który za swoje usługi zażądał duszyczki. W Cividale sprytni radni miasta mieli mu wysłać kota, podczas gdy w Borgo a Mozzano był to pies. Podobno diabeł psem się zadowolił, wstąpił w ciało zwierzaka i zniknął w nurtach rzeki Serchio. Tylko nocami z szarej toni dobywa się niekiedy przeraźliwy skowyt. 31 października 2015, jak co roku odbędzie się w Borgo a Mozzano piekielny Halloween: http://www.halloweencelebration.it/ Oto plan dojazdu do miasteczka, zaczerpnięty z halloweenowej strony:


 O Cividale można przeczytać w poście: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/06/kot-na-diaba-i-cwaniacy-z-cividale.html?q=Most+Diab%C5%82a
Przy okazji zapraszam na więcej frapujacych opowieści o tym pięknym regionie Włoch podczas wycieczki do Toskanii, którą w czerwcu organizuje renomowane Biuro Podróży Ciao Italia! z Warszawy. Wspólnie z nim przygotowałam autorski, niebanalny program, którego zarys ilustruje poniższy plakat. Szczegółowe informacje o naszej wycieczce i zapisy na stronie biura:http://www.ciaoitalia.pl/?oferta&id_oferta=87
(Zdjęcie: Welcome Tuscany)

Jazda konna nigdy nie była moją mocną stroną. Wręcz przeciwnie, kilkukrotnie dosiadałam wierzchowców różnej maści i rozmiarów. Nie tyle wysokość robiła jednak na mnie wrażenie - na lonży dawałam sobie radę całkiem dobrze. Gdy jednak przyszło mi galopować, dostałam po prostu ataku paniki. Dlaczego to zwierzę tak pędzi" - zadawałam sobie pytanie, wypuszczona na pierwszy bieg po łagodnych pagórkach Pomorza Zachodniego. To był zarazem mój galop ostatni.

Do koni zbliżam się więc najchętniej, gdy stoją sobie grzecznie w stajni lub prowadzone są pewną ręką wytrawnego jeźdźca. Chociażby takiego kowboja, którego nie spodziewałam się spotkać akurat we Włoszech, bo "chłopiec od krów" kojarzy się z preriami i sawannami Ameryki.

Tymczasem toskańska Maremma, zgodnie z melodyjną nazwą nadmorska równina, której Dante w "Boskiej Komedii" wytyczył granice między Ceciną a Corneto (dzisiejsza Tarquinia) jest ziemią, a może raczej rajem kowbojów. Zrzeszeni we własnym Stowarzyszeniu Butteri di Alta Maremma - butteri to właśnie kowboje - dopuszczają do swojego grona również panie. Podziwiałam młodą kobietę w akcji czyli (symulowanym) ujeżdżaniu dzikiego konia. Pokaz z jej udziałem był lepszy niż western z Bonanzą. Dlatego zachęcam do wejścia na stronę stowarzyszenia, gdzie zamieszczono sporo filmików z końskich występów: http://www.butteri-altamaremma.com/ oraz na you tube http://youtu.be/w1M2aKDCSjY

Trzy kilometry długości, 20 wież i kształt sześciokąta mają XV-wieczne mury obronne toskańskiego Grosseto, przez co budzą automatycznie skojarzenia z Lukką. Jednak do starej części miasta nie prowadzą "kocie łby" z epoki, a stalowy, ultranowoczesny most.

W obrębie murów czekają inne, architektoniczne niespodzianki: liczne wille i palazzi w stylu liberty, a także pamiątki po czasach faszystowskich - najwymowniejszym przykładem jest Szkoła Techniki Przemysłowej, wzniesiona na planie litery M, od pierwszej litery nazwiska Duce - Mussoliniego. Natomiast na rynku głównym można akurat, tak jak ja, trafić na targ kwiatowo- roślinny.

Pośrodku placu stoją rzędem cytrynowe i pomarańczowe drzewka, a zaraz obok zioła - wszystkiego zaś pilnują "zmasowane" siły policyjne w liczbie dwóch funkcjonariuszy na koniu.

Grosseto bowiem stwarza wrażenie zasobnego, eleganckiego (ach, te włoskie buty na wystawach!) i spokojnego centrum toskańskiej Maremmy. Więcej na ten temat na blogu http://rete.comuni-italiani.it/blog/geo/053011

Już wróciłam z Toskanii, ale pod powiekami mam nadal jej niezmącony niczym obraz. Zielone nawet na przedwiośniu wzgórza z domami na szczytach, do których prowadzą, lekko kręte drogi wysadzane strzelającymi w górę cyprysami. Kwitnące w ogrodach magnolie, mimozy i skrzące w słońcu kule pomarańczy na rachitycznych drzewkach. Łażące niemal stadami koty: czarne, bure, pręgowane. I dziki wyglądające niemal z każdej reklamy agroturystyki, bo mięso z nich to tutaj rarytas. Oliwa z Lukki oraz wino, nie tylko Nobile z Montepulciano. Będę za Tobą tęsknić, Toskanio...

Tak sobie wymyśliłam wcześniej, że dokładnie o ósmej rano w "bolesną" rocznicę moich nieustająco osiemnastych urodzin (na świat przyszłam bowiem równo ze szkolnym dzwonkiem) znajdę się na Placu Amfiteatru w Lukce. Został zbudowany na planie rzymskiego cyrku z 180 r p.n.e. i częściowo z wykorzystaniem materiałów z antycznej widowni, bo tamtejsi mieszkańcy szczycą się tym, że "nic się u nich nie marnuje".

Może właśnie dlatego w dobie obecnego kryzysu, jaki nęka Półwysep Apeniński prowincja Lukki uchodzi za jedną z zasobniejszych w kraju? Niemal skoro świt zatem pobiegłam z aparatem w upatrzone miejsce, wrzucając do pierwszego napotkanego po drodze kosza podręczny plan historycznego centrum, ofiarowany mi w hotelowej recepcji, gdyż okazał się kompletnie nieprzystający do rzeczywistości. Złote światło pieściło fasady krytych w większości tynkiem w kolorze piasku. Przed pamiętającymi średniowiecze, kamiennymi portalami domów stały jeszcze, skrupulatnie posegregowane, worki i paczuszki śmieci - w Lukce nie uświadczy się kontenerów, gdyż decyzją rady miasta zostały zlikwidowane. Natomiast co rano po uliczkach przejeżdża samochód, zbierający spod progów wszystko to, przed nimi pozostawiono. Poza tym można by jeść z ulicy, tak jest czysto. W szalonym pędzie i nie używając ostrzegawczego dzwonka, co jest ponoć kolejną cechą mieszkańców Lukki, mijają mnie rowerzyści w różnym wieku. Dwa kółka - raczej w wersji holenderki niż MB to tutaj podstawowy środek lokomocji. Wąskie uliczki wykluczają wystawne gabloty, a poza tym, co znów typowe dla Lukki, tutaj nikt nie lubi się "pokazywać". Dlatego gros pojazdów jest małych i nierzadko wcale można zobaczyć wysłużone Cinquecento. Po 10 minutach wpadam na plac i co widzę?

Ogromny, biały zadek kłujący bielą w oczy. To "dzieło sztuki" współczesnej jakiejś młodej, regionalnej artystki - inne opus zdobi fragment murów miejskich. Jest wyjątkowo szpetne. Na szczęście, w przeciwieństwie do warszawskiej palmy i tęczy nie pozostanie tutaj na zawsze.

Już wróciłam do domu, czyli do Italii. Zawsze się tak czuję, jak tutaj przyjeżdżam. Za każdym razem, gdy staję na włoskiej ziemi odnoszę wrażenie, że to jest właśnie moje miejsce na ziemi, tu najlepiej się czuję, tu "ładuję akumulatory" i tu najbardziej jestem sobą. Wczoraj o 12.30 Air Dolomiti ze mną na pokładzie wylądowały po niewielkich turbulencjach na lotnisku we Florencji. Miasto Dantego nad Arno lśniło w pełnym słońcu. Na mnie i dwie koleżanki z polskich biur podróży czekał już jednak busik, który dotransportował nas wygodnie w godzinę do Lukki - śpimy naturalnie w hotelu "Ilaria", bo jakby inaczej, ze względu na piękną Ilarię del Carretto śniącą sen wieczny o miłości w pobliskiej katedrze.O Ilarii już pisałam na moim blogu, a i dziś dorzucę słów kilka, gdy wrócę ze zwiedzania. Cofam się jednak do wczorajszego popołudnia, które było zupełnie szalone.


Trafiłyśmy wszak na Karnawał. W kraju już głowy posypane popiołem, a w Viareggio wielki finał zabawy.


Już z daleka witała nas głośna muzyka, bynajmniej nie piosenek wypełniających najnowsze listy przebojów, a stare "hity" lat 80.-90.XX w.


Letniskową miejscowość  wypełniały tłumy przebierańców - maseczki, kostiumy kupione lub zrobione własnym sumptem, nosiła znaczna część obserwatorów widowiska, nierzadko całe rodziny.


Z metalowych trybun wzniesionych w centrum można było obserwować wolno sunące głównym deptakiem wozy na kołach ze dekoracjami. Każda z nich to inna postać bądź grupa wyobrażająca znane postacie włoskiej polityki, ale i ogólnie rozpoznawalne gwiazdy jak Freddie Merkury czy John Lennon.


Z koleżanką z branży, Krystyną od razu porzuciłyśmy naszą grupę zakotwiczoną pod trybunami i przyłączyłyśmy się do roztańczonego korowodu.


Moje zdjęcia chyba  najlepiej oddadzą atmosferę Carnevale di Viareggio 2014.

 
„Lukka nie ma dzisiaj dobrej prasy w przewodnikach i książkach turystycznych” - zauważył już  Jarosław Iwaszkiewicz w swoich „Podróżach do Włoch”. I dodał: „-Szkice Heinego powinny wystarczyć do ustalenia sławy tego miasta”. Jak widać, nie wystarczyły. Lukka pozostaje nadal w cieniu pizańskiego Piazza dei Miracoli, Placu Cudów z bynajmniej nieprzereklamowaną Torre Pendente czyli Krzywą Wieżą oraz Katedrą-Duomo, utrwaloną w pierwszych kadrach filmu „Good morning Babilonia”. A już z pewnością „kasuje” ją na wstępie pyszniąca się swoimi skarbami Florencja. Tymczasem gdy przekroczyłam granice Lukki, urzekła mnie jej niezwykła atmosfera – gdzieś w powietrzu wisiały strofy Gabriele D’Annunzia o Miastach ciszy.

W tym naturalnie o Białej Lilii, Ilarii del Carretto, pochowanej w Chiesa di San Martino- kościele św. Marcina. Jej dzieje przypominają poniekąd inną historie miłosną, która wydarzyła się tysiące kilometrów stąd, w Indiach. Ale po kolei. Pan Lukki Paolo Guinigi, władający miastem przez pierwsze trzy dziesięciolecia XV wieku słynął jako obyty w świecie – przebywał kolejno w Londynie i Flandrii – kolekcjoner sztuki, zwłaszcza arrasów i damasceńskiej stali oraz kobiet. Do czasu, gdy w progu jego pałacu nie pojawiła się młodziutka Ilaria del Carretto, potomkini markizów Savony. Paolo, już wcześniej raz żonaty, stracił dla ślicznej dziewczyny głowę od pierwszego wejrzenia i ochoczo ją poślubił. Zwłaszcza, że sam pochodził nie z tak dobrej rodziny jak Ilaria. Ich pożycie układało się szczęśliwie. W rok po zawarciu związku małżeńskiego Ilaria wydała na świat syna Ladislao, Władysława, w następnym nosiła już pod sercem córeczkę. Niestety, zbyt szybka druga ciąża przyniosła nieoczekiwane komplikacje i jakkolwiek córeczka, której pośmiertnie dano imię Ilaria, przeżyła, matka już niestety nie. Oszalały z bólu Paolo zamówił pośmiertny pomnik nagrobny u samego największego mistrza epoki, Jacopo della Quercia. Wyrzeźbił on z białego, karraryjskiego marmuru prawdziwe arcydzieło uważane za największe osiągnięcie sztuki funeralnej tamtych czasów. Postać Ilarii w powłóczystej szacie wydaje się bowiem pogrążona w śnie: delikatnie uchylone wargi, oczy przykryte powiekami, sprawiające wrażenie, że za chwile się otworzą. Zwłaszcza, że u stóp pani czuwa – gotowy do zabawy - wierny piesek. Sarkofag został ozdobiony po raz pierwszy motywem putti, aniołków tak potem popularnym w renesansie. Marmurowa Ilaria przetrwała szczęśliwie sześć stuleci, a we współczesności dorobiła się nawet własnej strony internetowej.
Podobnie jak indyjski Tadź Mahal w Agrze, który przecież Szachdżahan z dynastii Wielkich Mogołów wzniósł dla przedwcześnie zmarłej żony, Mumtaz Mahal. Ona też, podobnie jak Ilaria nie przetrzymała trudów porodu, tyle, że tym razem… czternastego z rzędu. (Zdjęcia: Visit Tuscany).