Oto znów cofam się o ponad 60 lat. Jeszcze mnie wtedy nie było na świecie. Nie byłam nawet w planach. Żył natomiast ktoś, kogo nie miałam szansy poznać, a kogo imie noszę i staram się być jego godna. Przeżyć życie, które tej osobie nie było dane. Tamto życie urwało się zbyt szybko. O kim piszę - o Cioci Ani, starszej siostrze mojej Mamy. Zginęła w wieku 26 lat. Z okna Polskiej Akademii Nauk w Warszawie wypchnęły ją zdradzeckie ręce służb specjalnych. Nie chciała pójść na współpracę, donosić - zapłaciła najwyższą cenę. Po latach Mama znalazła jej piękne, włoskie opowiadania. Publikuję je na tym blogu po kolei, aby dać jej głos, aby żyła w tych wszystkich słowach i zdaniach. Oto Ani wspomnienia z włoskiej Riwiery. Poprzez żaluzje promyk słońca wciskał się pod powieki. Obudziłam się sama w dużym pokoju genueńskiego hotelu. Obok puste łóżka, ciao`, Manuela i Maria Teresa „wybyły” do Hiszpanii, aby spędzić urlop na Majorce. Zadźwięczał telefon. Na dole czekał Lovi. Po śniadaniu snucie się wąskimi uliczkami wśród zapachu sztokfiszy i makreli. W południe start. Auto jest odkryte, wiatr świszcze w uszach. Oblizuję wargi, usta są słone. Morski wiatr. Wśród palm nikną pod błękitną kopułą nieba białe budynki nowoczesnej Genui. Autostrada biegnie wzdłuż morza. Na plaży czarno od spieczonych ludzkich postaci. Tłumimy w sobie chęć wypluskania się w ożywczych falach morskich. Słońce toczy się po niebie rozżarzoną kulą. Santa Margherita. Śliczne wille w ogródkach, na molo lokal przy lokalu. Kołyszą się przycumowane przy brzegu turystyczne stateczki i rybackie łodzie. Przy stolikach tłum zagraniczników, przeważają ascetyczne typy szwedzkich bankierów, lub płowowłose , mocno przypudrowane Norweżki. Jem makaron, jako najpewniejszą potrawę, Lovi smakowicie rozkoszuje się bukietem z rozgwiazd, mięczaków, ostryg – frutti di mare. Owoce, mała czarna. Leniwie wstajemy od stolika, kartka do Manueli znika w czerwonej skrzynce. Ruszamy dalej. Popielaty Fiat jest zgrzany, zakurzony, lecz dzielnie pruje naprzód. Szeroka wstęga autostrady. Malownicze kolorowe domki, na słupkach kaktusy. Kołyszą się lekko na wietrze palmy. Błękitne fale z lekką pianą na wierzchu liżą złoty, miałki piasek plaży. Ta fantastyczna niebieskość każe zamilknąć, zapomnieć o wszystkim. Auto samo, bezszelestnie jedzie na południe. Siedzimy zapatrzeni w dal, zasłuchani w płynące z radia dźwięki muzyki. Gershwin. Małe domki przemieniają się w nowoczesne wille skąpane promieniami zachodzącego słońca. Plaża huczy gwarem ludzkich śmiechów i melodiami płynącymi z głośników. Mijamy piniowy lasek. Autostrada zmienia oblicze – piękna nowoczesna ulica. Viareggio. Ileż wspomnień z dzieciństwa. Hotel Esplanada ginie wśród liści olbrzymich palm. Na małych rowerkach gonią się dwaj psotnicy, pewnie wnuki czarownicy co to z kotem na ramieniu jeździła w stronę Pinety, a na murku przycupnęłam ja w pasiastej piżamce, kręcę w palcach złote warkoczyki i szepczę: Mamusiu, patrz Baba Jaga. Nie ma Mamusi, nie ma Baby Jagi, nie ma warkoczyków. Zupełnie dorosła wysiadam z auta i idę z młodym człowiekiem do modnego lokalu na kolację. Z płyt płynie melodia Only You. Kiedy opuszczamy Viareggio jest już ciemny wieczór. Nie, wcale nie ciemny. Setki luksusowych pensjonatów zachęcają turystów tysiącem żarzących się świateł, kolorowymi reklamami i melodiami najnowszych przeboji. W drzwiach modnego, amerykańskiego nocnego lokalu nikną pseudo Bardotki, Lollobrigidy i Mansfieldki. Szeleszczą sztywne halki. Neony ciepłymi blaskami przesuwają się po opalonych dekoltach. Przy nich pochylone ciemne szczotki czupryn młodych chłopców i wytworne łysiny starszych panów. Zaczyna się nocne życie. Ostatnie światła barwnej miejscowości, fontanna migoce tysiącami kropelek a tabliczka wskazuje kierunek – Piza. Na niebie pokazują się pierwsze gwiazdy. Mijamy ciemne domki przedmieścia i … zdumienie przeradza się w zachwyt. W blasku księżyca słynna krzywa wieża wygląda jak wspaniała dekoracja teatralna. Nie wiem dlaczego zaraz jakieś reminiscencje z Szekspira. Czyżby tu miał wkroczyć król Lear ? A może u drzwi baptysterium Hamlet oczekuje na ducha ojca na tle trzynastowiecznej katedry? Obchodzę wieżę ze wszystkich stron - uważaj zaraz się zawali – śmieje się Lovi. Jedziemy na lody do pobliskiej gelaterii, z oddali jeszcze raz oglądam się na wspaniałe dzieło Taddeo Pisano. Wśród nocy zatrzymujemy się w słynnym kurorcie Bagni di Lucca. Wśród róż i magnolii wchodzimy na taras niedużej willi. Wszyscy zajmują się mną serdecznie. Po chwili wykąpana i najedzona siedzę na miękkim fotelu przytulnego saloniku. Panuje nastrój pełen niefrasobliwości. Przy stoliku cztery osoby grają w karty – brydż. Siedzący na podłodze amerykański archeolog rzuca gumowe kostki buldogowi, którego promienny pysk pasuje do wdzięcznego miana Gioia. Urocza siwowłosa pani otulona szalem, matka Loviego, namawia mnie na nocleg, lecz jutro musimy być w Rzymie. Po krótkim odpoczynku ruszmy w dalszą drogę. Oczy kleją się coraz bardziej. Znów autostrada biegnie wzdłuż morza. W granatowej toni przegląda się cały gwiazdozbiór, fale złowieszczo uderzają o brzeg. Co chwila unoszę opadającą głowę, ach, spać, spać. Szary brzask wita nas blaskiem wschodzącego słońca nad Lido di Ostia. Siamo venuti. Ecco Roma. W pół godziny później lokaj Sabino wprowadził mnie do domu. Zasypiam i śni mi się błękitne morze włoskiej Riviery. Więcej opowiadań Cioci Ani w zakładce: Anna Romana opowiada

Kochani - już za chwileczkę, już za momencik Carnevale di Viareggio - Karnawał w Viareggio we włoskim regionie Toskania ruszy pełną parą. Kiedy konkretnie? Od 1 do 25 lutego 2020 r., czyli od najbliższej soboty. Gwoli ścisłości - nie przypomina tego eleganckiego w Wenecji. Może bliżej troszeczkę mu do Karnawału w Rio de Janeiro, bo tu też mamy poruszające się na kołach platformy, a każdej towarzyszy inna grupa wywijająca w takt muzyki. Na tym jednak podobieństwa się kończą.
W Viareggio nie mamy bowiem naturalnie szkół samby, a na platformach przedstawione są gigantyczne figury alegoryczne wykonane z papier mache': politycy włoscy i światowego formatu, VIP-y ze świata filmu i ogólnie pojętej kultury. Oczywiście takie parady nie mają miejsca codziennie. W tym roku odbędą się sześć razy: w sobotę 1, w niedzielę 9, w sobotę 15, w czwartek 20, w niedzielę 23 i we wtorek 25 lutego.


Po raz pierwszy w historii karnawału w Viareggio jeden z pochodów odbędzie się w Tłusty Czwartek, a całość zamknie Tłusty Wtorek. Wtedy specjalne jury ocenia wszystkie figury alegoryczne i wyłania zwycięzców oraz odbywa się pokaz pirotechniczny.


W tym roku przypada już 147. edycja tego wydarzenia folklorystycznego, które odbyło się po raz pierwszy w 1873 r.! Mimo Grande Guerra, Wielkiej Wojny, która dla Włochów była chyba większym przeżyciem niż kolejny konflikt światowy, Karnawał odbywał się nieprzerwanie dalej. W 1921 r. zyskał własny hymn "Kielich szampana" oraz własne pismo "Viareggio w masce", które wydawane jest na tę okazję do tej pory. Dwa lata później ruszyły pierwsze wozy-platformy, a w 1925 r. pojawiły się figury z papier-mache'. W 1930 r. natomiast malarz i grafik-futurysta Uberto Bonetti stworzył postać Burlamaccho - to przebieraniec-symbol Karnawału w Viareggio.


 Po II wojnie światowej karnawał powrócił w 1946 r. W 2001 r. powstała Karnawałowa Cytadela - niesamowity kompleks architektoniczny wokół elipsoidalnego placu, który latem jest sceną dla rozmaitych wydarzeń kulturalnych. Plac otacza 16 hangarów-laboratoriów, gdzie powstają gigantyczne platformy wraz z figurami alegorycznymi. Są tu też dwa muzea: jedno opowiadające historię karnawału w Viareggio, zaś drugie gromadzące dzieła sztuki współczesnej inspirowane tym wydarzeniem.

O moich wrażeniach z Karnawału w Viareggio sprzed kilku lat przeczytacie tutaj:
http://italiannawdrodze.blogspot.com/2014/03/toskania-zaczynam-od-dobrej-zabawy.html

Program tegorocznego Karnawału znajdziecie pod tym linkiem (tylko po włosku):
https://viareggio.ilcarnevale.com/programma-eventi/corsi-mascherati/

Ceny biletów - zbiorczy na 6 parad: 35-40 euro, wejście na jedną - 20 euro. Są też liczne zniżki (niestety informacja jedynie po włosku):
https://viareggio.ilcarnevale.com/biglietteria-contatti

Poza tym można nabyć taniej bilety on-line (17 euro pojedyncze wejście):
https://carnevaleviareggio.vivaticket.it/ita?qubsq=ad02caef-eebc-4a89-8ee1-e48840bb0efc&qubsp=4b69f5e9-909c-4f48-b990-fe904a96c7aa&qubsts=1580227014&qubsc=bestunion&qubse=vivaticketserver&qubsrt=Safetynet&qubsh=7bc5045c7bb8b37a6aa5a739ef8cdc3d

(zdjęcie Burlamacco - thistuscanlife.com)

 Koniecznie kupcie najnowszy numer magazynu Podróże. Tematem przewodnim są nasze ukochane Włochy, a ja piszę o Toskanii: Arezzo, Cortonie, Montepulciano i nie tylko. Przeczytajcie! Od dziś w sprzedaży - kioski, Empik itd.

Moja marcowa wyprawa do Toskanii ma i sentymentalną nutę. Udało mi się bowiem, bawiąc na festiwalu w Viareggio, znaleźć hotel, w którym wczesne lato 1937 roku spędzali moi Dziadkowie. Zgodnie z rodzinną tradycją to właśnie w Grand Hotel Royal, zbudowanym w stylu liberty, a dziś należącym do Best Western, miała zostać poczęta moja Mama.



Ponieważ czasem dysponowałam wręcz znikomym, jedynie zajrzałam do środka, a mimo to udało mi się poznać jednego ze współwłaścicieli, który, po usłyszeniu tej historii zaraz zaprowadził mnie do ściany pełnej starych zdjęć i wskazując na jedno z nich poinformował, że tuż przed II wojną światową właścicielem obiektu był z kolei jego Dziadek.


Oboje nie kryliśmy wzruszenia, ponieważ zdaliśmy sobie sprawę, że nasze rodziny się znały. Na tym nie koniec, bo jeszcze zdążyłam wylądować na kanapie z przemiłą parą jakby żywcem wyjętą z karnawału z Wenecji...

To się zdarzyło w zupełnie innym wymiarze, a może w innym życiu, bo w 1989 roku, kiedy przyjechałam po raz pierwszy sama do Włoch. Naturalnie najpierw musiałam wydobyć z odpowiednich urzędów paszport, załatwić wizę – wówczas konieczne było zaproszenie. Trafiłam do Viareggio, o którym wiedziałam tyle, że jest znaną miejscowością plażową w Toskanii. Nie wiedziałam, że zamieszkują ją „the bold and the beautiful”. Eleganckie domy-rezydencje okolone wysokimi parkanami, luksusowe samochody niczym krążowniki „cumujące” na podjazdach i panie w drogich futrach z miniaturkowymi pieskami o wymanikiurowanych pazurkach (nie miałam wówczas pojęcia, że mogą istnieć zakłady fryzjerskie dla czworonogów!) – Viareggio sprawiło, że poczułam się jeszcze biedniejsza i bardziej zakompleksiona. Pracowałam jako baby – sitter i wszystko zapowiadało się jak najlepiej: piękny pokój z widokiem na ogród-park oraz przydomowy, odkryty basen, grzeczny podopieczny i pan domu, który zaraz wypłacił mi należność z góry za pierwszy tydzień. Kwota wydała mi się obłędna. Ściskając ją czujnie w garści obeszłam butiki w mini centrum: Benetton, Gucci, Braemar – z zachwytem wlepiałam wzrok w czerwoną, szkocką spódnicę na wystawie, bo takiej wysokogatunkowej wełny jeszcze nie widziały oczy moje. Przy prezentowanych artykułach cen nie było – zachodziłam w głowę, co to oznaczało. Nie miałam jednak śmiałości wejść i zapytać. Z otwartych drzwi płynął subtelny zapach perfum, a cały wystrój sklepików wydawał się tak wyszukany. Ranki miałam wolne, więc zazwyczaj szłam na plażę – w marcu słońce Południa przypiekało tak solidnie, że siedziałam na piasku tylko w lekkim sweterku. Szum fal niemal mnie usypiał. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia bowiem powiew wiatru przyniósł odgłosy piszczałek i werbli, które z każdą minutą intensywniały. Zaciekawiona, wrzuciłam książki do nauki włoskiego do torby i pobiegłam w stronę wyraźnego już teraz hałasu.

Wypadając zza rogu niemal nie skończyłam pod toczącą się środkiem deptaka platformą. Kołysały się na niej barwne postacie z papier mache, a napisy, które rozumiałam, uświadomiły mi, że chodzi o jakiś lokalnych polityków. Na kolejnych wozach dostrzegłam natomiast znajome mi już lica ówczesnego premiera i prezydenta, też powykrzywiane prześmiewczymi grymasami. Za nimi szły postacie disneyowskie i z innych kreskówek. Barwny, roztańczony korowód przebierańców, któremu towarzyszyła głośna, dyskotekowa muzyka. Patrzyłam na ten spektakl ze zdumieniem, coraz bardziej oczarowana, choć przecież ocierał się o kicz. Jakiś młody człowiek wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście, abym dołączyła do zabawy. Dałam się ponieść emocjom balującej młodzieży i na chwilę zapomniałam, że jestem z PRL-u, który jednak zbyt szybko znów mi się przypomniał. W Viareggio spędziłam tylko trzy tygodnie, bo skończyła mi się wiza turystyczna. Mojemu pracodawcy nie udało się, choć wcześniej zapewniał, że ma odpowiednie „plecy”, załatwić mi legalnego pozwolenia na pracę, a ja nie chciałam zostać „na czarno”. Obrażony, że „porzucam” jego dziecko, nie zapłacił mi trzeciej tygodniówki – drugą zresztą też tylko częściowo. 

Mimo to Viareggio wspominam z dużą nostalgią i cieszę się, że najbliższą niedzielę znów się w nim będę bawić, tym razem na zakończeniu karnawału. Już nie jako dziewczyna z PRL-u. (Zdjęcia: Media Gallery Carnevale di Viareggio, link:http://viareggio.ilcarnevale.com/)