Kochani - już za chwileczkę, już za momencik Carnevale di Viareggio - Karnawał w Viareggio we włoskim regionie Toskania ruszy pełną parą. Kiedy konkretnie? Od 1 do 25 lutego 2020 r., czyli od najbliższej soboty. Gwoli ścisłości - nie przypomina tego eleganckiego w Wenecji. Może bliżej troszeczkę mu do Karnawału w Rio de Janeiro, bo tu też mamy poruszające się na kołach platformy, a każdej towarzyszy inna grupa wywijająca w takt muzyki. Na tym jednak podobieństwa się kończą.
W Viareggio nie mamy bowiem naturalnie szkół samby, a na platformach przedstawione są gigantyczne figury alegoryczne wykonane z papier mache': politycy włoscy i światowego formatu, VIP-y ze świata filmu i ogólnie pojętej kultury. Oczywiście takie parady nie mają miejsca codziennie. W tym roku odbędą się sześć razy: w sobotę 1, w niedzielę 9, w sobotę 15, w czwartek 20, w niedzielę 23 i we wtorek 25 lutego.


Po raz pierwszy w historii karnawału w Viareggio jeden z pochodów odbędzie się w Tłusty Czwartek, a całość zamknie Tłusty Wtorek. Wtedy specjalne jury ocenia wszystkie figury alegoryczne i wyłania zwycięzców oraz odbywa się pokaz pirotechniczny.


W tym roku przypada już 147. edycja tego wydarzenia folklorystycznego, które odbyło się po raz pierwszy w 1873 r.! Mimo Grande Guerra, Wielkiej Wojny, która dla Włochów była chyba większym przeżyciem niż kolejny konflikt światowy, Karnawał odbywał się nieprzerwanie dalej. W 1921 r. zyskał własny hymn "Kielich szampana" oraz własne pismo "Viareggio w masce", które wydawane jest na tę okazję do tej pory. Dwa lata później ruszyły pierwsze wozy-platformy, a w 1925 r. pojawiły się figury z papier-mache'. W 1930 r. natomiast malarz i grafik-futurysta Uberto Bonetti stworzył postać Burlamaccho - to przebieraniec-symbol Karnawału w Viareggio.


 Po II wojnie światowej karnawał powrócił w 1946 r. W 2001 r. powstała Karnawałowa Cytadela - niesamowity kompleks architektoniczny wokół elipsoidalnego placu, który latem jest sceną dla rozmaitych wydarzeń kulturalnych. Plac otacza 16 hangarów-laboratoriów, gdzie powstają gigantyczne platformy wraz z figurami alegorycznymi. Są tu też dwa muzea: jedno opowiadające historię karnawału w Viareggio, zaś drugie gromadzące dzieła sztuki współczesnej inspirowane tym wydarzeniem.

O moich wrażeniach z Karnawału w Viareggio sprzed kilku lat przeczytacie tutaj:
http://italiannawdrodze.blogspot.com/2014/03/toskania-zaczynam-od-dobrej-zabawy.html

Program tegorocznego Karnawału znajdziecie pod tym linkiem (tylko po włosku):
https://viareggio.ilcarnevale.com/programma-eventi/corsi-mascherati/

Ceny biletów - zbiorczy na 6 parad: 35-40 euro, wejście na jedną - 20 euro. Są też liczne zniżki (niestety informacja jedynie po włosku):
https://viareggio.ilcarnevale.com/biglietteria-contatti

Poza tym można nabyć taniej bilety on-line (17 euro pojedyncze wejście):
https://carnevaleviareggio.vivaticket.it/ita?qubsq=ad02caef-eebc-4a89-8ee1-e48840bb0efc&qubsp=4b69f5e9-909c-4f48-b990-fe904a96c7aa&qubsts=1580227014&qubsc=bestunion&qubse=vivaticketserver&qubsrt=Safetynet&qubsh=7bc5045c7bb8b37a6aa5a739ef8cdc3d

(zdjęcie Burlamacco - thistuscanlife.com)

W dniu Trzech Króli rozpoczął się czas maskarad i swawoli – karnawał, w polskiej tradycji zwany również zapustami. Dawniej tańce i przebieranki miały zapewnić dobrobyt i przywołać szczęście na cały rok, dziś są przede wszystkim okazją do radosnego spędzania czasu. Zwyczaje karnawałowe różnią się jednak w zależności od kraju. Sprawdź, czego możesz się spodziewać, odwiedzając w tym czasie Danię, Francję czy Brazylię!

Hiszpania – pogrzeb sardynki

Brazylia – parada w Rio de Janeiro

Włochy – nie tylko weneckie maski

Dania – kot w beczce

Niemcy – uwaga na krawaty!

Francja – karnawał ukwiecony

Belgia – parada Gilles

Spektakl teatralny dla dzieci na podstawie książki Italo Calvino "Statek o trzech pokładach" będzie można obejrzeć w poniedziałek 16 lutego br. w Instytucie Kultury Włoskiej w Warszawie. Wystąpią: Angela Ottone (autorka teatralnej adaptacji dzieła) i Agnieszka Hakizimana. Początek spektaklu o godz. 18. Wstęp wolny. Adres: Al. Marszałkowska 72. (Źródło: Instytut Kultury Włoskiej w Warszawie)

Jutro, czyli w sobotę ostatniego dnia stycznia nadmorskie Viareggio zainauguruje karnawałowy sezon w Toskanii. Uroczystości rozpoczną się o godz. 15.30 pokazem żonglowania sztandarami w wykonaniu aż 50 artystów. Po nim nastąpi pokaz gimnastyczny w wykonaniu Stella Azzurra, a następnie Francesco Mariottini poprowadzi publiczną lekcję tańca. Od godz. 17.30 deptakiem nadmorskim ruszą parady z kukłami z papier mâché imitującymi świat włoskiej polityki, ale też i gwiazdy Hollywood czy postacie z bajek. A wszystko w asyście skocznej muzyki porywającej wszystkich do tańca.

"Zapleczem" parady będzie, jak co roku pobliska plaża, gdzie o zachodzie słońca odpoczywać będą zgodnie tancerze, mieszkańcy Viareggio i turyści (Źródło: własne)

Moja marcowa wyprawa do Toskanii ma i sentymentalną nutę. Udało mi się bowiem, bawiąc na festiwalu w Viareggio, znaleźć hotel, w którym wczesne lato 1937 roku spędzali moi Dziadkowie. Zgodnie z rodzinną tradycją to właśnie w Grand Hotel Royal, zbudowanym w stylu liberty, a dziś należącym do Best Western, miała zostać poczęta moja Mama.



Ponieważ czasem dysponowałam wręcz znikomym, jedynie zajrzałam do środka, a mimo to udało mi się poznać jednego ze współwłaścicieli, który, po usłyszeniu tej historii zaraz zaprowadził mnie do ściany pełnej starych zdjęć i wskazując na jedno z nich poinformował, że tuż przed II wojną światową właścicielem obiektu był z kolei jego Dziadek.


Oboje nie kryliśmy wzruszenia, ponieważ zdaliśmy sobie sprawę, że nasze rodziny się znały. Na tym nie koniec, bo jeszcze zdążyłam wylądować na kanapie z przemiłą parą jakby żywcem wyjętą z karnawału z Wenecji...

To się zdarzyło w zupełnie innym wymiarze, a może w innym życiu, bo w 1989 roku, kiedy przyjechałam po raz pierwszy sama do Włoch. Naturalnie najpierw musiałam wydobyć z odpowiednich urzędów paszport, załatwić wizę – wówczas konieczne było zaproszenie. Trafiłam do Viareggio, o którym wiedziałam tyle, że jest znaną miejscowością plażową w Toskanii. Nie wiedziałam, że zamieszkują ją „the bold and the beautiful”. Eleganckie domy-rezydencje okolone wysokimi parkanami, luksusowe samochody niczym krążowniki „cumujące” na podjazdach i panie w drogich futrach z miniaturkowymi pieskami o wymanikiurowanych pazurkach (nie miałam wówczas pojęcia, że mogą istnieć zakłady fryzjerskie dla czworonogów!) – Viareggio sprawiło, że poczułam się jeszcze biedniejsza i bardziej zakompleksiona. Pracowałam jako baby – sitter i wszystko zapowiadało się jak najlepiej: piękny pokój z widokiem na ogród-park oraz przydomowy, odkryty basen, grzeczny podopieczny i pan domu, który zaraz wypłacił mi należność z góry za pierwszy tydzień. Kwota wydała mi się obłędna. Ściskając ją czujnie w garści obeszłam butiki w mini centrum: Benetton, Gucci, Braemar – z zachwytem wlepiałam wzrok w czerwoną, szkocką spódnicę na wystawie, bo takiej wysokogatunkowej wełny jeszcze nie widziały oczy moje. Przy prezentowanych artykułach cen nie było – zachodziłam w głowę, co to oznaczało. Nie miałam jednak śmiałości wejść i zapytać. Z otwartych drzwi płynął subtelny zapach perfum, a cały wystrój sklepików wydawał się tak wyszukany. Ranki miałam wolne, więc zazwyczaj szłam na plażę – w marcu słońce Południa przypiekało tak solidnie, że siedziałam na piasku tylko w lekkim sweterku. Szum fal niemal mnie usypiał. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia bowiem powiew wiatru przyniósł odgłosy piszczałek i werbli, które z każdą minutą intensywniały. Zaciekawiona, wrzuciłam książki do nauki włoskiego do torby i pobiegłam w stronę wyraźnego już teraz hałasu.

Wypadając zza rogu niemal nie skończyłam pod toczącą się środkiem deptaka platformą. Kołysały się na niej barwne postacie z papier mache, a napisy, które rozumiałam, uświadomiły mi, że chodzi o jakiś lokalnych polityków. Na kolejnych wozach dostrzegłam natomiast znajome mi już lica ówczesnego premiera i prezydenta, też powykrzywiane prześmiewczymi grymasami. Za nimi szły postacie disneyowskie i z innych kreskówek. Barwny, roztańczony korowód przebierańców, któremu towarzyszyła głośna, dyskotekowa muzyka. Patrzyłam na ten spektakl ze zdumieniem, coraz bardziej oczarowana, choć przecież ocierał się o kicz. Jakiś młody człowiek wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście, abym dołączyła do zabawy. Dałam się ponieść emocjom balującej młodzieży i na chwilę zapomniałam, że jestem z PRL-u, który jednak zbyt szybko znów mi się przypomniał. W Viareggio spędziłam tylko trzy tygodnie, bo skończyła mi się wiza turystyczna. Mojemu pracodawcy nie udało się, choć wcześniej zapewniał, że ma odpowiednie „plecy”, załatwić mi legalnego pozwolenia na pracę, a ja nie chciałam zostać „na czarno”. Obrażony, że „porzucam” jego dziecko, nie zapłacił mi trzeciej tygodniówki – drugą zresztą też tylko częściowo. 

Mimo to Viareggio wspominam z dużą nostalgią i cieszę się, że najbliższą niedzielę znów się w nim będę bawić, tym razem na zakończeniu karnawału. Już nie jako dziewczyna z PRL-u. (Zdjęcia: Media Gallery Carnevale di Viareggio, link:http://viareggio.ilcarnevale.com/)