Która/który z nas tego nie przechodził? Szef wzywa Cię do gabinetu i okazuje się, że wylatujesz. Przyczyny - rozmaite: wiek, konkurencyjność wobec niedowartościowanego zwierzchnika, jego zawiść, albo to, że musi płacić Ci większą pensję, podczas, gdy rysuje się możliwość oszczędzenia przy zatrudnieniu młodszego, mniej doświadczonego pracownika. Itd, itp. Dagmara, główna bohaterka najnowszej książki Agnieszki Lis też zostaje zwolniona. A przecieć była dobra, tak się starała, oddała tej pracy wszystko, zostawała po godzinach, poświęcała swoją rodzinę, bo korpo wysysa, wyciska jak cytrynkę - wraca motyw znany nam z mojej ulubionej powieści Agnieszki - "Pozory" https://italiannawdrodze.blogspot.com/2021/05/agnieszka-lis-korporacja-to-zota-klatka.html Tylko, że tam mamy pokazany mechanizm, jaki działa w korporacjach, tutaj, co pozostaje z człowieka, gdy ją opuści, zwłaszcza, kiedy nie z własnej woli. Co dzieje się z Dagmarą? Burza myśli, ocean emocji, a potem - depresja. To bardzo niebezpieczne zaburzenie psychiczne, przez wielu pokreślane też mianem choroby, której skutki bywają nawet tragiczne. Na szczęście Dagmarze udaje się wyjść z tego stanu bez szwanku. Co ją ratuje? Nowy pomysł na życie, stare marzenie, które odkurza z pomocą Bliskich, jakże jej życzliwych i wspierających! To ich cierpliwość i "ciepełko" sprawia, że kobiecie znów chce się żyć, postawić na pomysł z kompletnie innej bajki, pomysł, który ja sama zawsze marzyłam, aby zrealizować. Jaki - tytuł sugeruje jednoznacznie wybór Dagmary, to "Kawiarnia pełna marzeń". Nie tylko tych o sukcesie - wszak Dagmara jest perfekcjonalistką, ale przede wszystkim o tym, że każde, nawet najbardziej nieśmiałe i zaskakujące może stać się rzeczywistością. Czas, kiedy materializuje się marzenie o kawiarni, to jednocześnie okres naprawiania, poprawiania, wzmacniania, ale i nawiązywania relacji międzyludzkich, niekiedy w bardzo zaskakujących konfiguracjach. Agnieszka niejednokrotnie podkreślała w rozmowach ze mną, że jej książki są właśnie o relacjach, a te w ostatniej powieści wydają się wyjątkowo ciekawe. Skoro zaś o kawiarnii mowa to opisy deserów wywołują gwałtowny ślinotok - aż ma się ochotę je wyjąć z kart książki i spałaszować. A do tego niemal słychać w powieści dźwięki muzyki - chwała Autorce pianistce za ten wątek. Przede wszystkim zaś wielki finał, który ma miejsce w Święta sprawia, że "Kawiarnia pełna marzeń" jest idealnym prezentem pod choinkę. Aby pomogła spełnić też Wasze marzenia. Przy okazji zapraszam na moje nowe konto na Twitterze: https://twitter.com/AnnaKossowska4

Przez pół roku pracy w Wydawnictwie zaniedbałam mój blog. Nie z powodu lenistwa - raczej po prostu nie miałam już siły pisać dla siebie. Teraz znów jestem wolna. W tym sensie, że wykonując inną pracę jestem w stanie poświęcić nieco czasu ItaliAnnie. Zasługuje na to, a przede wszytskim zasługują Czytelnicy, którzy mimo 180 dni ciszy nadal przy mnie trwali. Dlatego teraz chcę Wam to wynagrodzić. Oprócz nowych tekstów zatem przypomnę te, które powstały dla Skarpy Warszawskiej. To kilka wywiadów, w tym ten z pisarką Agnieszką Lis: Anna Kłossowska: Jest takie powiedzenie, że pozory mylą. Świat „korpoludków", który opisujesz w ostatniej książce jest utkany z pozorów. Co skłoniło Cię do włożenia fartucha chirurga i poddania tej rzeczywistości tak głębokiej wiwisekcji? Agnieszka Lis: Świat korporacyjnych firm jest rzeczywiście utkany z pozorów. Ich managerowie mówią o wizji i misji, a ja gdy słyszę takie slogany, dostaję dreszczy. To takie korporacyjne piekiełko, zwyczajna iluzja. W istocie bowiem mamy do czynienia z fikcją - tak naprawdę chodzi tylko i wyłącznie o pieniądze, one są jedynym celem. Nawet inwestycja w rozwój pracownika, całe rozbudowane cykle szkoleń to środek do celu. Pracownik służy do zarabiania pieniędzy. Wyszkolony – będzie zarabiał więcej. On sam kompletnie się nie liczy. Otoczka socjalna odpowiedzialności społecznej jest więc – w moim rozumieniu - wydmuszką. Wiem, zabrzmiało to niezwykle ponuro i gorzko, ale jest efektem moich zawodowych doświadczeń i obserwacji. Kilka lat temu czytałam ciekawy artykuł, inspirowany pracami doktora psychologii Kevina Duttona, autora m.in. książki „Odkryj w sobie psychopatę i osiągnij sukces". Brytyjski uczony uważa, że aby osiągnąć w dzisiejszych czasach zawodowy sukces, trzeba posiadać zestaw cech często utożsamianych z zachowaniami psychopatów. Zdaniem cytowanego, psychopatia to zjawisko powszechne i coraz bardziej charakterystyczne dla zachodniej korporacyjnej kultury. Zresztą, wystarczy spojrzeć na ogłoszenia rekrutacyjne na stanowiska wyższych managerów. To zwykle lista cech typowych dla psychopaty. Ale dość o tym. Przecież nie wszyscy pracownicy korporacji to przysłowiowe czarne owce. Motywacje do pracy w takich firmach są różne: jedni trwają w tym środowisku ze względów finansowych, niektórzy nie mają innych celów w życiu poza zarabianiem pieniędzy, inni z kolei odnajdują się w nim z powodów towarzyskich. Nie można, i nie chciałabym jednak wszystkich firm i ich pracowników traktować jednako. Są różni. Ale i tak nie lubię korporacyjnego środowiska ;-) AKŁ: - Cytuję fragment Twojej książki: „W korpoświecie każdy chce być najważniejszy i mówi jak najwięcej, nie dbając o sens wypowiedzi. Byle mówić, byle być słyszalnym. Marketing wewnątrzkorporacyjny, bezsensowny bełkot pełen puszenia się i trzepotania piórkami, które mają sprawiać wrażenie skrzydeł orła, a są nielotami pingwina". To bardzo ostra krytyka korpoświata. Jak rozumiem, jest to pokłosie osobistych doświadczeń – wielu lat pracy w roli handlowca w wielkich korporacjach? AL: - Mam wrażenie, że relacje wewnątrzkorporacyjne w ostatnich latach jeszcze bardziej się spłyciły. Przyznam, że utrzymuję kontakt z osobami, z którymi pracowałam kiedyś w korporacji i są to dla mnie znajomości bezcenne, ale mogę je policzyć na palcach jednej ręki. Natomiast, o ile się orientuję, teraz już w wielkich firmach takie więzi nie powstają, nie ma na nie czasu, ochoty, jest tylko pęd za zyskiem. Cały wywiad na stronie: https://www.rytmwarszawy.pl/kultura/agnieszka-lisx-korporacja-to-zlota-klatka-uludy,1386.html Zdjęcie: FB Agnieszka Lis

To był jeden z ostatnich dni naszych targów na Placu Konstytucji*. Zbliżał się kolejny, zimny wieczór. Z Miszką**, którego sosami do makaronów delektował się cały zespół sprzedawców, niezależnie od nacji, rozgrzewaliśmy się właśnie w stoisku restauracyjnym herbatką bez prądu. Francesco, kucharz nr I tylko z nazwy podgrzewał kanapkę z porchettą na bogato ubranej pani z korpo. Bez zmrużenia oka wyłożyła na nią 20 zł. Kilka innych osób, obładowanych już zakupami serowo-wędlinowymi z sąsiednich stoisk kolejkowało po pastę. I wtedy przed ladą stanął starszy pan. Ubrany w białą, nieco poplamioną koszulę spiętą pod szyją myszką. W klapę kraciastej, znoszonej marynarki z second-handu (tylko jeszcze tam dostaniesz garnitur z tak doskonałej gatunkowo wełny) wpięty był orzełek w koronie na biało-czerwonym pasku flagi. Zaproponowałam espresso, ale gdy powiedziałam cenę, chciał się wycofać. Dla niego najwyraźniej 5 zł za łyk kawy stanowiło zbyt duży wydatek. Spojrzeliśmy na siebie z Miszką i w tym samym momencie zakręciły się nam w oczach łzy. Protestu. Bo jak to możliwe, że w ponoć wolnej Polsce, o którą ten trzymający mimo wszystko fason, emeryt walczył jako dzieciak na barykadach Powstania - nie stać go teraz na głupią kawę. Głupią kawę - powtarzam!

Skąd wiem o Powstaniu? Po dziennikarsku to z niego "wyciągnęłam", choć nie chciał się afiszować z chwalebną przeszłością. - Firma stawia - zadecydowałam, wyciągając do staruszka rękę z kubeczkiem kawy. - Tak nie można - odsunął się z godnością. - Można, bo, jeśli się Pan nie obrazi, to jest tak, jakbym dawała espresso mojemu Dziadkowi. Bardzo mi Pana przypominał - kontynuowałam, wcale nie zmyślając. Mój gość miał podobne do Dziadzi rogowe okulary i falę bujnych, białych włosów nad czołem - moja Mama musiała swojemu Ojcu tę falę układać na szczotkę po umyciu włosów!
Starszy Pan jakby z ulgą sięgnął po kawę. Pił napój malutkimi łyczkami, jakby chciał w nieskończoność przedłużyć przyjemność kosztowania gorącego naparu.
- Ja nie mogę! - Miszka odwrócił się przodem do kuchni, aby nie widać było łez. - Ty widzisz? - pytał. Również się odwróciłam i chyłkiem osuszałam mokre oczy. - Widzę! A staruszek plastikową łyżeczką wyjadał cukier z dna kubeczka. Świat wokół niego jakby na chwilę zniknął.

 Może przeniósł się w przeszłość, do dawnej Warszawy zwanej wszak Paryżem Północy, gdzie Jego Babcię, ubraną w elegancki kapelusz od Hersego stać było na niedzielną kawę u Bliklego. Mam nadzieję, że tak właśnie było.

*dla niewtajemniczonych - mam na myśli jarmark włoskich produktów żywnościowych, który pod kandelabrami odbywał się między 16 kwietnia a 1 maja br. Organizatorami były włoska firma Gusto&BuonGusto oraz Włosko-Polska Izba przemysłowo-Handlowa, zaś ja pełniłam, już po raz drugi, funkcję koordynatora, HR i PR (tak cudownie snobistycznie to brzmi, w odróżnieniu od personalnej)

** Michał Miszka Muskała, gwiazda jednego z finałów Master Chefa pracował w naszej kuchni. To z nim jestem na zdjęciu. Z przyczyn oczywistych nie publikuję zdjęcia mojego bohatera.