Zbieram się właśnie do wyjazdu z grupą entuzjastów Włoch do Lombardii i Wenecji Euganejskiej. Pierwszym punktem programu jest Mediolan, a na początek mojego autorskiego programu realizowanego przez jedno z warszawskich biur podróży proponuję moim podopiecznym Muzeum Narodowe Nauki i Techniki im. Leonarda da Vinci, a w nim Galerie Leonarda da Vinci. To największa na świecie wystawa stała poświęcona mistrzowi renesansu. Na 1300 mkw powierzchni zgromadzono ponad 170 eksponatów - modeli, dokumentów, dzieł sztuki i instalacji, które niczym kadry filmu zanurzają nas w przeszłości, Mediolanie czasów Sforzów, na których dworze Leonardo działał. Powstały wówczas, choć prywatnie da Vinci uważał wojnę za szaleństwo projekty machin wojennych na zamówienie, a zastosowane w nich rozwiązania techniczne, w tym sposoby na bardziej liczebną eliminację wroga wywołują zawrót głowy: Nie zabrakło i machin latających wskrzeszających marzenia mitologicznego Ikara: W czasie pandemii w warszawskim "Pekinie", czyli Pałacu Kultury i Nauki miała miejsce czasowa ekspozycja wybranych modeli z kolekcji, ale po tamtej wizycie byłam bardzo rozczarowana, co zresztą na gorąco opisałam na blogu. W Mediolanie natomiast czeka mnie prawdziwa uczta duchowa. Nie tylko w samym muzeum. Stolica Lombardii bowiem ma wiele miejsc pamiętających blisko 20-letnią działalność mistrza w tym mieście. Oczywiście nam z tego czasu najbardziej "kojarzy się" znikająca ze ścian refektarza klasztoru dominikanów przy bazylice Santa Maria delle Grazie (Matki Bożej Łaskawej) "Ostatnia wieczerza". Ale też, jeśli nie przede wszystkim portret Damy z łąsiczką/Damy z gronostajem, wizerunek kochanki Ludwika Sforzy, Cecylii Gallerani, ponieważ jest to jedyne dzieło mistrza, jakie Polska posiada. Nota bene sam książe kryje się również na wizerunku - alegorycznie, pod postacią przytulanego czule do piersi zwierzątka, gdyż Ludovico był Kawalerem Orderu Gronostaja. Potężne zbiory Leonarda gromadzi też Pinakoteka Ambrozjańska. Jest to tzw. Kodeks Atlantycki, zbiór oryginalnych notatek i szkiców z dziedziny matematyki, geometrii, biologii, geografii, zoologii, astronomii zebrany w całość przez bibliofila Pompea Leoniego w XVI w. Wspomniany Kodeks Atlantycki zawiera również szkice... śluz w formie drewnianych drzwiczek. Ten wynalazek został zastosowany z sukcesem przy udrażnianiu i regulacji kanałów wodnych w Mediolanie. Spacerując dziś nad ich brzegiem można zobaczyć jeszcze stare śluzy do złudzenia przypominające te z Kodeksu. Zdjęcie można zobaczyć tutaj: https://www.milanotoday.it/cronaca/restauro-conca-incoronata.html Na placu przed Teatrem La Scala wznosi się pomnik mistrza, u którego "stóp" stoją jego czterej uczniowie: Marco D’Oggiono, Salaino, Cesare da Sesto e Giovanni Antonio Boltraffio. Przed Hipodromem San Siro, na którym odbywają się konne wyścigi - wznosi się z kolei zrealizowane po wiekach marzenie mistrza. To Koń Leonarda - rzeźba wykonana z dokładnością i pieczołowitością przez współczesną artystkę Nine Akamu. Wśród wielu szkiców da Vinci znajduje się posąg konny Franciszka Sforzy, który został odłożony ad acta, ponieważ 100 ton brązu jakich wymagał projekt zostało zużytych na machiny wojenne. Leonardo obecny jest również w Zamku Sforzów - kto napisze, w jaki sposób? Czekam :) Zdjęcia: Autorka - z wystawy w PKiN, oprócz dwóch ostatnich z Wikipedii

Ma cztery nogi, czy raczej łapy (?) bo kształtem przypomina psa z głową, tułowiem i nawet stojącym ogonem. Ma kolor żółty i jest robotem. Jego zadaniem jest przeszukiwanie obszarów wykopalisk w Pompejach, które trwają tam nieustannie prowadząc do kolejnych odkryć. Robot działa tam, gdzie wejście człowieka jest niemożliwe bądź stanowiłoby dla niego zagrożenie. Ponadto ma też monitorować zakres i postępy prac skanując i wysyłając obrazy miejsc, które sprawdza. Władze Parku Archeologicznego w Pompejach od lat korzystają z nowoczesnych technologii współpracując z takimi firmami, jak: Leica Geosystems (część Haxagonu) oraz Sprint Reply, Grupy Reply specjalizującej się w robotyce i automatyzacji. Pierwsza z tych firm stworzyła Leica Blk2fly, pierwszy latający skaner-laser zdolny do wykonywania skanów 3D, który też jest wykorzystywany pod Wezuwiuszem. (Źródło i zdjęcie: Turismoitalianews.it)

„Z pewną nieśmiałością” przyglądałam się ścianie z owalnych klocków w kolorze fuksji. Bo jakże to mam zrobić? Tak po prostu przyłożyć twarz? Z naciskiem czy bez? A jak uszkodzę sobie liczko? – włączyła się obawa podszyta autoironią. Na miss piękności wszak nie startuję, ale jednak twarz to rodzaj wizytówki. Przeważyła jednak ciekawość. Wsadziłam oblicze w ścianę i poczułam, jak drobniutkie, zaskakująco miłe w dotyku klocuszki przesuwają się do przodu. Śmieszne doznanie. Gdy przeszłam na drugą stronę, zobaczyłam, że w ścianie pozostał odcisk mojej twarzy, kolorowa maska. Ośmielona, odbiłam jeszcze w ten sam sposób obie dłonie.

Po czym, zachęcona tak obiecującym wstępem, przekroczyłam próg Świata Techniki w Witkowicach pod czeską Ostrawą.
Jak wyglądała moja wycieczka i dlaczego to muzeum podobało mi się bardziej, niż warszawskie Centrum Nauki Kopernik dowiedzą się Miłe Panie i Panowie bardzo mili też z artykułu na stronie:
http://magazynswiat.pl/18407/wlozyc-twarz-w-klocki-wydoic-sztuczna-krowe.html
https://www.facebook.com/magazynswiat/

Takie byłyśmy z Mariją 20 lat temu. Przede wszystkim o tyle młodsze, pełne nadziei i radości życia. Mimo wszystko. Marija dopiero co opuściła swoją ojczyznę, Jugosławię, która na jej oczach rozpadła się na części. I na naszych - wszystkich uczestników kursów włoskiego w Santa Margherita Ligure, którzy z tego raju na ziemi, w którym się znaleźliśmy, śledziliśmy z rosnącym niepokojem wydarzenia w kraju,  nie tak przecież od nas odległym. Od samego początku czyli gorącego lata 1991 r., kiedy po raz pierwszy w tym tak bardzo multinarodowym składzie spotkaliśmy się w Santa. Były wśród nas zarówno wnuki włoskich emigrantów za chlebem osiadłych w Ameryce Południowej, ale i silna grupa arabska z Tunezji i Algierii, młodzież ze wszystkich chyba zakątków Europy. Była też Marija i jeszcze jeden kolega z Jugosławii. Na początku nie miało znaczenia, że ona jest Serbką, zaś on Chorwatem. Potem sytuacja diametralnie się zmieniła. Pamiętam jeden wieczór, gdy większość z nas szalała na dyskotece zorganizowanej spontanicznie w akademiku i Mariję, siedzącą pośród rozbawionego tłumu na kolanach jednego z wykładowców, szlochającą na głos. Nie miałam odwagi podejść i zapytać o przyczynę tej rozpaczy, dopiero chyba sama Marija wyjaśniła mi, że od tygodnia nie miała wiadomości z domu, a jej miasteczko zostało spustoszone przez Chorwatów w jakiejś akcji odwetowej za ataki Serbów. Marija tylko na krótko pojechała wtedy po kursach do domu - jej rodzina na szczęście nie ucierpiała. Spakowała walizki, wróciła do Italii i zamieszkała ze wspomnianym wykładowcą, który wtedy był już jej partnerem, a wkrótce został mężem. Gościłam w ich uroczym mieszkanku na genueńskiej starówce dwukrotnie: po zakończeniu kursów w 1993 r. i pół roku później, w marcu 1994. Razem hucznie obchodziliśmy moje urodziny - niewykluczone, że tańce nasze wspólne z Mariją pląsy są właśnie z tej okazji. Zapewne poprawiłyśmy sobie humory dobrym winem i pastą, czyli makaronem - może z sosem orzechowym, który moja koleżanka tak doskonale przyrządzała? Ja wtedy również byłam wtedy pełna nadziei. Z dyplomem z Santa wydawało mi się, że będę przenosić góry.  Potem straciłyśmy kontakt na wiele lat i odnalazłyśmy się właśnie dzięki FB. A dziś Marija przysłała mi właśnie roztańczoną fotkę. Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień...