Rzym został założony przez Romulusa 21 kwietnia 753 r. po tym, jak zamordował swojego brata, Remusa. Ta data narodzin Wiecznego Miasta została zaakceptowana przez większość antycznych historyków, a zaproponował ją jeden z najbardziej wykształconych Rzymian, legat, pretor, dowódca wojsk Pompejusza w Hiszpanii, Marek Terencjusz Warron (116-27 r. p.n.e.). Obliczył ją przy pomocy wybitnego astrologa i matematyka Lucjusza Tariutiusza Firmanusa, który dokonał stosownych kalkulacji kierując się układem gwiazd w czasie narodzin Romulusa i założenia miasta nad Tybrem. Ustalenia Warrona stały się podstawą rzymskiej chronologii - ab urbe condita, liczenia lat od założenia Rzymu.
Co roku Wieczne Miasto hucznie obchodzi kolejne anniversario, a uroczystości rozpoczęły się już w sobotę 19 kwietnia. Wszystkich odwiedzających stolicę Włoch w tych dniach zachęcam do udziału w zabawie. 21 kwietnia o 17.30 na znanych placach Rzymu będzie można podziwiać występy grup muzycznych... służb mundurowych. I tak na Schodach Hiszpańskich zagra Band Włoskiej Armii Lądowej, na Placu Kapitolińskim zaprezentuje się grupa policji rzymskiej, na Piazza San Silvestro zobaczymy koncert w wykonaniu orkiestry Włoskiej Marynarski Wojennej, a na Piazza Pia - dadzą myzyczny popis lotnicy wojskowi. Na tym nie koniec. Warto zajrzeć na Piazza San Lorenzo in Lucina aby posłuchać występów karabinierów, na Piazza di Pietra - policji i na Piazza di S. Ignazio - koncertu służby więziennej! https://culture.roma.it/2779-natale-di-roma/ Przewidziano też przedstawienia z udziałem grup rekonstrukcyjnych w antycznej części miasta. Ponadto wstępy do części muzeów, w tym Muzeów Kapitolińskich będą gratis.

Szopka z Greccio, którą zamieściłam na początku tego posta to trzynasta z dwudziestuośmiu scen cyklu fresków "Legendy o św. Franciszku" w górnym kościele Bazyliki Papieskiej św. Franciszka z Asyżu, wpisanej w 2000 r. (wraz z klasztorem) na Listę UNESCO. Przypisywane są włoskiemu malarzowi i architektowi, a zarazem tercjarzowi franciszkańskiemu Giotto del Bondone (zm. 1337 r.) - choć kwestia autorstwa nadal dzieli środowisko historyków sztuki. Scena 13. opowiada o tym, jak "Biedaczyna" stworzył pierwszą na świecie żywą szopkę w wiosce Greccio nieopodal miasta Rieti. Zgodnie z hagiograficznym przekazem św. Franciszek w Wigilię Bożego Narodzenia 1223 r. przebywający akurat w Greccio poprosił, aby dla uczczenia przyjścia na świat Chrystusa odtworzyć betlejemską stajenkę z siankiem, wołem i osłem. W momencie, gdy się modlił podczas Mszy św., jeden z obecnych przy tym rycerzy dostrzegł w stajence prawdziwe dziecko, które św. Franciszek podniósł i trzymał w ramionach. Giotto przedstawia dokładnie ten moment z opowieści. I choć szopki zaczęto urządzać w kościołach znacznie później, to właśnie data 1223 r. przyjęta została za początek tej pięknej tradycji. W tym roku Asyż świętuje uroczyście 800 lat od tego wydarzenia. Kalendarz imprez rozpoczną iluminacje i prezentacje szopek w różnych punktach miasta. Już 1 grudnia tysiącami lampek rozbłyśnie centrum historyczne miasta, dzień później o godz. 16.30 zapłoną lampki na gigantycznej choince na Piazza del Comune, czyli na Placu Ratuszowym. 2 grudnia będzie tu można posłuchać koncertu gospel w wykonaniu "Virginia State Gospel Choir" - jednego z najlepszych chórów amerykańskich wykonujących ten rodzaj muzyki. Koncert jest bezpłatny i odbędzie się przed fasadą kościoła Santa Maria Sopra Minerva. 6 grudnia na tym placu i w innych punktach miasta zjawi się Befana, włoska czarownica przynosząca tego dnia dzieciom łakocie. Na Piazza del Comune zjedzie z wieży Torre del Popolo z worem pełnym cukierków dla milusińskich. W znajdującym się przy nim budynku Palazzo del Capitano del Popolo będzie można podziwiać prawdziwą szopkę neapolitańską w dniach 8 grudnia - 7 stycznia, a na samym Piazza del Comune między 16 grudnia a 6 stycznia stanie cała "galeria" szopek - lokalnych i z Greccio. 3 grudnia - "zapłonie" drzewko przed kościołem Santa Maria degli Angeli, Bazyliką Patriarchalną Matki Bożej Anielskiej, która w swoich przestronnych wnętrzach kryje kolebkę ruchu franciszkańskiego, Porcjunkulę. Od tego samego dnia do 7 stycznia w chiostro tego kościoła - wystawa szopek ze świata. Przed tą świątynią, na Piazza Garibaldi, Placu Garibaldiego odbędzie się Jarmark świąteczny między 8 a 17 grudnia br. Wcześniej jednak bo już 1 grudnia rusza Jarmark świąteczny na Piazza Santa Chiara, Placu św. Klary - w krypcie stojącej przy nim bazyliki pw świętej znajduje się jej zabalsamowane ciało. Na placach przed górnym i dolnym kościołem Bazyliki św. Franciszka również staną szopki, które podziwać będzie można od 8 grudnia do 7 stycznia. Na szczególną uwagę zasługuje zapewne Szopka z piasku z Jesolo na dolnym placu. Do stworzenia tego dzieła potrzeba 20 kwintali piasku, a tak wyglądają prace przygotowawcze: Stary Rok zostanie pożegnany podczas zabawy sylwestrowej 31 grudnia na Piazza del Comune. To tylko część z bardzo bogatego programu obchodów, który można pobrać pod tym linkiem https://www.nataleassisi.it/evento/accensione-albero-di-alberi-a-santa-maria-degli-angeli/ Przy okazji przypominam, że Asyż stanął w szranki w rywalizacji o tytuł Włoskiej Stolicy Kultury 2025: (Źródło i zdjęcia nataleassisi.it)

Już 27 i 28 listopada w godzinach otwarcia zamku placówka zaprasza na niezapomniane Andrzejki na Zamku Królewskim w Chęcinach! Organizatorzy zabiorą Was w świat pełen wróżb w otoczeniu średniowiecznych murów warowni! Na przybyłych czekać będzie Guślarz, który przygotował dla Was moc wróżbiarskich atrakcji! Ale to nie wszystko! Jest też specjalna niespodzianka! 27 listopada odbędzie się NOCNE ZWIEDZANIE ZAMKU! Średniowieczny świat czarów, niepowtarzalny klimat i niezapomniane wrażenia gwarantowane! Podczas Nocnego Zwiedzania Zamku dzięki obecności Guślarza, dowiecie się jaka świetlana przyszłość Was czeka! Pojawią się również zamkowe duchy Mrocznego Rycerza i Białej Damy! Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc, konieczna jest rezerwacja pod numerem telefonu: 041 308 00 48 do dnia 24 listopada br. do godziny 16. Koszt biletu wstępu na Nocne Zwiedzanie Zamku – 30 zł/os. Start Nocnego Zwiedzania Zamku o godz. 17. Sprzedaż biletów w dniu wydarzenia (zgodnie z listą rezerwacyjną): 16:30-17. (Źródło i zdjęcie Zamek Królewski w Chęcinach)

To się zdarzyło w zupełnie innym wymiarze, a może w innym życiu, bo w 1989 roku, kiedy przyjechałam po raz pierwszy sama do Włoch. Naturalnie najpierw musiałam wydobyć z odpowiednich urzędów paszport, załatwić wizę – wówczas konieczne było zaproszenie. Trafiłam do Viareggio, o którym wiedziałam tyle, że jest znaną miejscowością plażową w Toskanii. Nie wiedziałam, że zamieszkują ją „the bold and the beautiful”. Eleganckie domy-rezydencje okolone wysokimi parkanami, luksusowe samochody niczym krążowniki „cumujące” na podjazdach i panie w drogich futrach z miniaturkowymi pieskami o wymanikiurowanych pazurkach (nie miałam wówczas pojęcia, że mogą istnieć zakłady fryzjerskie dla czworonogów!) – Viareggio sprawiło, że poczułam się jeszcze biedniejsza i bardziej zakompleksiona. Pracowałam jako baby – sitter i wszystko zapowiadało się jak najlepiej: piękny pokój z widokiem na ogród-park oraz przydomowy, odkryty basen, grzeczny podopieczny i pan domu, który zaraz wypłacił mi należność z góry za pierwszy tydzień. Kwota wydała mi się obłędna. Ściskając ją czujnie w garści obeszłam butiki w mini centrum: Benetton, Gucci, Braemar – z zachwytem wlepiałam wzrok w czerwoną, szkocką spódnicę na wystawie, bo takiej wysokogatunkowej wełny jeszcze nie widziały oczy moje. Przy prezentowanych artykułach cen nie było – zachodziłam w głowę, co to oznaczało. Nie miałam jednak śmiałości wejść i zapytać. Z otwartych drzwi płynął subtelny zapach perfum, a cały wystrój sklepików wydawał się tak wyszukany. Ranki miałam wolne, więc zazwyczaj szłam na plażę – w marcu słońce Południa przypiekało tak solidnie, że siedziałam na piasku tylko w lekkim sweterku. Szum fal niemal mnie usypiał. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia bowiem powiew wiatru przyniósł odgłosy piszczałek i werbli, które z każdą minutą intensywniały. Zaciekawiona, wrzuciłam książki do nauki włoskiego do torby i pobiegłam w stronę wyraźnego już teraz hałasu.

Wypadając zza rogu niemal nie skończyłam pod toczącą się środkiem deptaka platformą. Kołysały się na niej barwne postacie z papier mache, a napisy, które rozumiałam, uświadomiły mi, że chodzi o jakiś lokalnych polityków. Na kolejnych wozach dostrzegłam natomiast znajome mi już lica ówczesnego premiera i prezydenta, też powykrzywiane prześmiewczymi grymasami. Za nimi szły postacie disneyowskie i z innych kreskówek. Barwny, roztańczony korowód przebierańców, któremu towarzyszyła głośna, dyskotekowa muzyka. Patrzyłam na ten spektakl ze zdumieniem, coraz bardziej oczarowana, choć przecież ocierał się o kicz. Jakiś młody człowiek wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście, abym dołączyła do zabawy. Dałam się ponieść emocjom balującej młodzieży i na chwilę zapomniałam, że jestem z PRL-u, który jednak zbyt szybko znów mi się przypomniał. W Viareggio spędziłam tylko trzy tygodnie, bo skończyła mi się wiza turystyczna. Mojemu pracodawcy nie udało się, choć wcześniej zapewniał, że ma odpowiednie „plecy”, załatwić mi legalnego pozwolenia na pracę, a ja nie chciałam zostać „na czarno”. Obrażony, że „porzucam” jego dziecko, nie zapłacił mi trzeciej tygodniówki – drugą zresztą też tylko częściowo. 

Mimo to Viareggio wspominam z dużą nostalgią i cieszę się, że najbliższą niedzielę znów się w nim będę bawić, tym razem na zakończeniu karnawału. Już nie jako dziewczyna z PRL-u. (Zdjęcia: Media Gallery Carnevale di Viareggio, link:http://viareggio.ilcarnevale.com/)

Więcej informacji na stronach: zima.czechtourism.com oraz www.facebook.com/czechrepublic (Źródło: Czechtourism, fot. David Marvan)