Zamykam oczy i jeszcze słyszę przenikliwy dźwięk pikuliny odbijający się od kamiennych murów pozbawionej dachu katedry opactwa San Galgano. Nade mną gwiaździste niebo: Wielki Wóz, Mały Wóz, Orion. Nozdrza łechce, płynący z pobliskich pól, zapach ziół i kwiatów rozgrzanych letnim słońcem. A pomiędzy rozbrzmiewającymi krystalicznie czysto nutami - dzwoniąca w uszach cisza.
Za chwilę rozpocznie się Koncert Mistrzów La Scali...
Na plakat trafiłam jak zwykle ja, mająca w podróżach tyle szczęścia, aby znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie. Lucia, którą poznałam przed kilkoma laty podczas wyjazdy dla prasy do Toskanii, była moim cicerone po Val di Merse. Jest właścicielką posiadłości Podere I Monti, gospodarstwa agroturystycznego "nasadzonego" niczym czapeczka na jedno z licznych wzgórz doliny rzeki Merse - podobnie zresztą jak okoliczne, średniowieczne miasteczka. To u niej spędzałam tegoroczne, zbyt krótkie wakacje. https://italiannawdrodze.blogspot.com/2018/02/wakacje-na-toskanskiej-wsi-vacanze-in.html


Spacerowałyśmy właśnie po jednym z nich, Ciciano, którego nazwę, ku uciesze mojej przewodniczki ciągle przekręcałam na Cicione, bo myliło mi się z Ciccioliną, ordynarną aktorką porno Iloną Staller i parlamentarzystką (ach, ci Włosi!).




Mój wzrok przyciągnął plakat - Koncert Mistrzów La Scali w Galgano i fotografie dwóch flecistów.


 Tego nie mogłam zignorować. Zwłaszcza, że sama mam dyplom w klasie fletu poprzecznego (co z tego, że już dobrze przykurzony). Okazało się, że impreza odbędzie się w niedzielę 1 lipca i wieńczy kurs mistrzowski dla młodych flecistów, organizowany już od trzech lat w Chiusdino, gdzie znajduje się szkoła muzyczna. Uczestniczyli w nim, jak się potem okazało nie tylko młodzi toskańczycy, ale młodzież z Europy i... Azji w postaci jednej Japoneczki. A szkolili ich najlepsi, bo właśnie muzycy z Opery w Mediolanie, ale też profesorowie z Akademii w Ferrarze i Paryża! Jak widać na tzw. prowincji można zorganizować wydarzenie na światowym poziomie.
Na koncert z Lucią naturalnie pojechałyśmy i w ten sposób La Scala dosłownie przyszła do mnie, bo do tej pory nigdy nie udało mi się uczestniczyć w koncercie w tym teatrze. Co prawda, po zeszłorocznej "skusze" neapolitańskiego San Carlo miałam pewne obawy co do poziomu wykonawców, jednak to była prawdziwa uczta.


Na zdjęciu - pierwszy flet w orkiestrze mediolańskiego teatru La Scala, Andrea Manco. Bynajmniej nie snobistycznie - w skromnym garniturze i grający nie na złotym flecie, a jednak brzmienie, jakie potrafił osiągnąć - tego się po prostu nie da opisać! Wykonał trzy utwory, w tym słynne Concertino D-dur op. 107 Chaminade, które i ja kiedyś grałam na jakimś egzaminie w szkole muzycznej. Z tym utworem związanych jest kilka ciekawych historii. Po pierwsze skomponowała go kobieta, Cecile Chaminade w 1902 r., co również na początku XX w. stanowiło ewenement.


Concertino powstało na konkretne zamówienie, złożone przez Konserwatorium Paryskie z zastrzeżeniem, że ma być to "kawałek do ćwiczeń" dla studentów klasy fletu, a więc cyzelujący ich technikę. Rzeczywiście, pamiętam, że może nie zęby na nim zjadłam, ale paluszki mi się po klapkach nabiegały, a oddechu brakowało nie raz :) I jeszcze jedno. Podobno Cecile napisała Concertino z zemsty na niewiernym kochanku, który ją porzucił dla innej. Stworzyła opus tak trudny technicznie, aby mężczyzna, też flecista nie był w stanie go wykonać! Posłuchajcie sami: https://www.youtube.com/watch?v=LMky0m2qbD0 w wykonaniu Sir Jamesa Galwaya, Irlandczyka z Belfastu zwanego "Człowiekiem ze Złotym Fletem".


Występ Andrei Manco poprzedziło inne, muzyczne "objawienie". Dla mnie naturalnie, bo i tego artysty wcześniej nie znałam i nie słyszałam. Maurizio Simeoli na mojej ukochanej pikulinie zagrał po prostu "bosko" skomponowaną przez siebie Fantazję włoską w hołdzie Rossiniemu, naszpikowaną dosłownie cytatami z oper wielkiego kompozytora i pobrzmiewającego jodłowaniem "Szwajcarskiego pasterza" Morlacchiego. Na you tube znalazłam ten utwór również w mistrzowskim wykonaniu Galwaya:  https://www.youtube.com/watch?v=kqQRdiS7wmI

Już jutro po 10.30 startuję z Modlina do Pizy, Ryanairem. Stamtąd pociągiem do nadmorskiej Folloniki, a dalej jeszcze, po "burżujsku" taksówką do celu - agroturystyki Podere i Monti, położonej w toskańskiej prowincji Grosseto, w otoczeniu Colline Metallifere.

W Pizie byłam zaledwie dwa tygodnie temu. Z grupą PSTravel jako pilotka. "Wpadliśmy" dosłownie na chwilę, aby zrobić zdjęcia. Z parkingu dla autokarów oddalonego od Palcu Cudów zaledwie o kilometr dotarliśmy do celu shuttle busem za wręcz wstrząsająco niską cenę - 25 euro za kurs grupy 48-osobowej w obie strony. To takie ceny istnieją? Można też naturalnie na piechotę, ale szkoda czasu zwłaszcza, że ścieżka prowadzi przez nieatrakcyjne okolice.

Przygotowując się do kolejnych wyjazdów zawsze szperam po Internecie i książkach w poszukiwaniu ciekawostek, które turyści łatwiej przyswajają niż historyczne fakty. Oto garść tych pizańskich:

Dlaczego Plac Cudów nosi właśnie taką nazwę? Włoski pisarz Gabriele D'Annunzio w swojej powieści nazwał cudami cztery budowle wzniesione na zielonej murawie: Katedrę wraz z dzwonnicą, która z czasem stała się Krzywą Wieżą, Baptysterium i Camposanto. Baptysterium to największy tego typu budynek w Europie, szczycący się idealną wręcz akustyką dzięki wieńczącej go kopule potęgującej echo.


W Pizie urodził się Galileusz, a swoje eksperymenty z dziedziny grawitacji wykonywał zrzucając różne przedmioty właśnie z Krzywej Wieży! Dom, w którym przyszedł na świat zdobiony fasadą z różowego marmuru znajduje się na starówce, przy Via Giuseppe Giusti 24-26, w pobliżu kościoła św. Andrzeja (Chiesa di Sant'Andrea) i gmachu sądu. Casa Ammanati należała do rodziny matki astronoma.


Ponte a Mezzo w Pizie to most, z którego zdaniem Leopardiego i Shelleya można oglądać najpiekniejsze zachody słońca. Mało kto wie, że ta przeprawa w średniowieczu nazywała się tak jak we Florencji, Ponte Vecchio i jej oba boki zapełniały identyczne sklepiki

Uniwersytet w Pizie nosi nazwę "normalny". Scuola Normale Superiore została załozona w Pizie w 1810 na mocy dekretu Mapoleona na wzór École normale supérieure de Paris (nazywanej także ENS Ulm, ENS de Paris, Normale Sup lub Ulm). Celem uczelni była szkolenie przyszłych nauczycieli. Przymiotnik normalny odnosił się zatem do głównej funkcji jaką spełniać miała placówka, czyli uczenia 'norm' (zasad). 




Pokój na świecie jest tematem jedynego w Pizie, ale za to gigantycznego rozmiarem graffiti na tylnej ścianie Konwentu Braci "Słudzy Maryi " Kościoła p.w. św. Antoniego. Zatytułowany jest "Cały świat", a namalował go w 1989 r. Keith Harris.


Na koniec Il Sottobosco Libri&Cafe' na Piazza San Paolo a Orto 3 (San Francesco) to lokal urządzony ponoć w bardzo kreatywny sposób, z fortepianem pośrodku, na którym można zagrać. Zamierzam go odwiedzić w drodze powrotnej, w mój ostatni wieczór włoskich wakacji.

Po zeszłorocznej napaści i gwałcie na naszej rodaczce, Rimini nie ma dobrej prasy. Czy jednak samą miejscowość można winić za to, co się stało? Prędzej jej władze, że nie potrafiły rozwiązać problemu obecnego tu od lat: agresywnych uchodźców. W czasach, gdy pracowałam niedaleko, bo na Górze Tytana, w San Marino niebezpieczeństwo stanowili Albańczycy, dziś są to imigranci z innych krajów. Naturalnie wykolejeńcy stanowią zazwyczaj margines, ale to oni najbardziej są widocznie poprzez swoje brutalne czyny.