Jestem już w Kazachstanie. Od półtorej godziny i z okien hotelu Hilton Garden Inn mam panoramę na City porównywane z Dubajem. Rzeczywiście, wieżowce ze stali i szkła nieco mi go przypominają.


Dziś zatopione są w lekkiej mgle - znacznie gęściejsza wczorajszego wieczora sprawiła, że później opuściliśmy Warszawę, ale po drodze dzielny pilot nadrobił stracony czas. W międzyczasie LOT uraczył nas posiłkiem - nie było to menu moich marzeń. A może inaczej, nie było dobrze przyrządzone, bo panierowany schabowy na szpinaku z marchewką na parze może być pyszny. Sałatka z makaronu do tego... nie strawliwa.


Docierając już na miejsce, kilka tysięcy stóp pod sobą miałam rozległe połacie stepu.


Ogromny to kraj, siódmy co do wielkości na świecie.


 Astana, podobnie jak Dubaj jest w nieustającej budowie. Miasto stale się rozrasta, nowocześnieje
- w drodze z lotniska widziałam szereg domów mieszkalnych w kształcie walców. Przy okazji ciekawostka - w samym centrum znajduje się jedyny jak dotąd McDonald's w Kazachstanie. Nota bene widzę go dobrze, gdy wychylę się nieco z okna 8. piętra mojego hotelu.Niestety KFC i tym podobnych trash foodów jest ponoć znacznie więcej. Również Starbucksów.
Samo lotnisko zaskoczyło mnie... pustką. Oprócz naszego boeinga, na płycie "parkowały" tylko dwie maszyny.


Na razie koniec relacji - muszę się przespać choć ze dwie godziny, a potem ruszam w dalej zamglone miasto.

Wiecie, gdzie znajduje się geometryczny środek Polski? W miejscowości Piątek w woj. łódzkim. W dodatku w samym jego centralnym punkcie, na rynku. I jest... paskudny. A ściślej fatalny jest socrealistyczny w formie pomniczek tkwiący tamże "ku pamięci". Już po raz drugi musiałam (nie chciałam) do Piątku dojechać. Ze dwa-trzy tygodnie temu (jak ten czas pędzi!), z grupą ZBOWID-owców. Najstarszy uczestnik liczył wiosen 95, ale maszerował dziarsko, a pierś zdobiły dumnie odznaczenia z PRL: krzyże zasługi i tym podobne wyróżnienia.
Jak wyliczono ówże środek?  Poprzez przecięcie linii prowadzących od najdalej wysuniętych punktów na północ i południe oraz na wschód i zachód - odpowiednio Jastrzębia Góra, Opołonek, czyli graniczny szczyt w Bieszczadach Zachodnich, zakole Bugu i zakole Odry.
Tak sobie myślę, że pomnik, jak i cały entourage można by jakoś uestetycznić, zmienić, upiększyć, bo na razie piątkowy rynek zasmuca przypadkową architekturą - pomieszaniem ocalałych, rozsypujących się kamieniczek z "pustakami". O rabatki też mógłby ktoś zadbać. Piątek miałby szansę stać się nie lada atrakcją turystyczną, ale chyba zabrakło wizji.

Poddała mi pomysł nieoceniona Basia Tekieli, znawczyni naszej Polski całej, ekspertka branży turystycznej, że Ostróda, którą dwa tygodnie temu na chwilę nawiedziłam powinna się promować poprzez Napoleona. Dlaczego? Otóż Bonaparte spędził w tamtejszym zamku jakieś dni czterdzieści między 21 lutego a 1 kwietnia 1807 r. Dotarł nad jez. Drwęckie wycieńczony tak jak i jego wojska. Dopiero co stoczył dwudniową, krwawą bitwę pod Iławą Pruską, która zarówno jego jak i wroga, czyli Rosjan kosztowała wiele istnień ludzkich. Zamieszkał w północnym skrzydle zamku, na I piętrze. Musiał mieć wygody, skoro Ostródę wybrał sobie na chwilową kwaterę główną. Miasto, położone między Elblągiem, Toruniem i Warszawą, gdzie stacjonowały wówczas jego wojska, nadawało się do tej roli idealnie.


Dziś opowiada o tym mało nagłaśnianym epizodzie naszej historii niewielka ekspozycja w muzeum, przygotowana raczej w starym stylu - gabloty i zdjęcia, ale obfitująca w zachowane z tamtych czasów w zaskakująco dużej ilości, przedmioty: mundury, broń - co ucieszy amatorów militariów, a nawet porcelanę z wizerunkiem Cesarza Francuzów.


Poza tym zamek, w większości odbudowany, jest raczej słabo przygotowany od strony turystycznej - jego pietra zajmują biura, a szkoda. Na dziedzińcu zamontowano jakąś scenę, służącą zapewne okazjonalnym imprezom. Ja trafiłam jeszcze na czasową chyba wystawę lalek w strojach regionalnych ze wszystkich zakątków Polski - ciekawą, acz napisy pod lalkami informujące, skąd dany kostium pochodzi umieszczono na małych karteczkach lilipucim drukiem :(


 Natomiast podziemia kryją godną pochwały inicjatywę prywatną - Pijalnię ziół. Przy drewnianych stołach, pod krzyżowo-żebrowymi, ceglanymi i autentycznymi co najważniejsze sklepieniami można więc popić sobie dodające zdrowotności herbatki, ale i nabyć takie delicje jak sok różany czy sosnowy - pod zastanawiającym patronatem... Mony Lisy :) Żałowałam jedynie, że tylko w dużych, litrowych, szklanych butlach, bo nie miałam jak wziąć ze sobą tego słodkiego ciężaru.


Na przeciwko zamku, po drugiej stronie ulicy srebrzy się rozległymi wodami jez. Drwęckie.


I tu władze miejskie ruszyły głową. Na wodnej tafli, nieopodal brzegu urządzono bowiem tor dla narciarzy wodnych czy raczej deskarzy wodnych. Nartę, która wygląda wypisz wymaluj jak deska snowboardowa, wraz butami można wypożyczyć na przystani będącej jednocześnie punktem startowym. Stąd poprowadzone są nad jeziorem liny, o które zapina się karabińczyk i w drogę, na której są też przeszkody - małe skocznie. Ja wyczyny śmiałków obserwowałam spokojnie z wygodnych, profilowanych, drewnianych fotelo-leżysk w zadbanym, pełnym drzew, krzewów, rabat i zielonych muraw nadbrzeżnym parku, poprzecinanym alejkami dla spacerowiczów i rowerzystów.

Bez samochodu dotrzeć tu z Warszawy nie jest łatwo. Pociągiem dojedziemy do Ostródy lub Olsztyna. Z tych dwóch miast kursują busy. Przyjeżdżają na przystanek o czasie, ale... nie zawsze będą w stanie zabrać wszystkich chętnych, bo liczba miejsc, jak to w busie, ograniczona. Natomiast same pojazdy czyste i prowadzone bezpieczną ręką kierowców. Ja przećwiczyłam podróż w drugą stronę, czyli z Gietrzwałdu do Ostródy. W planie miałam co prawda Olsztyn, ale właśnie nie udało mi się wsiąść - matka z dzieckiem zajęła ostatnie, wolne miejsce. Postawiłam więc na Ostródę, ale o niej w następnym wpisie.


Do Gietrzwałdu dojechałam natomiast... autostopem. Podróż za jeden uśmiech, bo driver tylko machnął mi ręką na pożegnanie. Wysiadłam zaraz za tablicą tej wsi w warmińsko-mazurskim z wielowiekową historią w tle. Była lokowana w roku Pańskim 1352 na 70 łanach przez kapitułę warmińską, a jej nazwa pochodzi od pierwszego sołtysa, niejakiego Dietricha - w niemieckiej wersji Dietrichwalde, z biegiem czasu spolszczona na Gietrzwałd.
Wysiadłam zatem i wpadłam w zachwyt, bo ceglane, w większości poniemieckie domki ciągnące się drogą odchodzącą od szosy krajowej nr 16 łączącej Olsztyn z Ostródą, otaczały wianuszki ogródków. Zza siatek i sztachet wychylały się krzewy i główki kwiatów - niestety słaba jestem w zakresie ich nazewnictwa. Na zielonych murawach stały ławeczki. Na ceglanych parapetach - też doniczki, głównie z czerwonymi pelargoniami. Okienka szczelnie otulone koronkowymi firankami.