ItaliAnna w drodze - blog dziennikarki Anny Kłossowskiej: Budapeszt

Żeby Warszawa była taka, jak Budapeszt

Budapeszt 13:13

Czytaj dalej

Udostępnij |

Co robi królowa Jadwiga po peszteńskiej stronie?

Budapeszt 05:04

Czytaj dalej

Udostępnij |

Jak straciłam głowę w studiu filmowym. Dosłownie!

Alexander Korda 03:11

Chyba każdy z nas marzył na pewnym etapie, aby zagrać w filmie. Ja naturalnie też, już jako kilkuletnia dziewczynka. W tym czasie moja Mama pracowała w Wytwórni Filmów Dokumentalnych przy ul. Chełmskiej w Warszawie, a więc siłą rzeczy miała kontakt z reżyserami. Mimo to nigdy nie wcisnęła mnie po znajomości do żadnej produkcji, choć ponoć miałam szansę zagrać żydowską dziewczynkę w „Polskich drogach”. Może dlatego jednak, że zbyt blisko tego świata filmu była, moja Rodzicielka obawiała się, że może z tego wyniknąć dla mnie więcej złego niż dobrego. Odbiłam sobie to już jako dorosła: wystąpiłam w jednej reklamie kremu, psując zresztą nieco wstępną koncepcję scenariusza, bo wyglądałam na niej za młodo w stosunku do gwiazdy sprowadzonej do tego celu ze słodkiej Francji. Statystowałam też w jednej z produkcji fabularnych – i jeden dzień zdjęciowy skutecznie wyleczył mnie z marzeń, bo burdello na planie było okrutne, a warunki pracy nawet dla ekipy siermiężne. Nigdy nie zapomnę autentycznie brudnego, żółtego szlafroka, jakim garderobiana usiłowała nakryć jedną z aktorek grających drugoplanową rolę… Jednak naturalnie chęć poznawania filmowej kuchni pozostała. Po nieco rozczarowujących studiach włoskiego Cinecitta’ w Rzymie, nie byłam przekonana, że te pod Budapesztem – w okolicach słynnego z wina Etyek, zrobią na mnie jakieś szczególne wrażenie. A tymczasem miło się rozczarowałam. Już wjazd do studiów Korda przenosi nas w zupełnie inne wymiar – design bramy jest iście kosmiczny.

Po prawej kuszą dekoracje filmowego miasteczka, zdaje się nie tylko westernowego, skoro ten entourage zaistniał m.in. w „Rodzinie Borgiów”. Zdaje się, bo gdy zwiedzałam studia trzy tygodnie temu, akurat kręcono w nim jakąś reklamę i poruszanie po terenie było ograniczone. Przeszłam zatem śpiesznie pod dach czyli do mega-wielkiego, klockowatego budynku o wysokości dwóch pięter, a na spotkanie wyszła mi cała plejada hollywoodzkich gwiazd, w tym Ingrid Bergman jakby żywcem wyjęta z kadru.

Naklejona na kartonową podstawę jej fotografia z powodzeniem udawała żywą osobę. Podobnie jak inni „aktorzy” stojący w pierwszej sali. Tutaj można było poznać historię otwartego w 2007 roku, supernowoczesnego Studia i Parku filmowego, któremu patronuje Alexander Korda. A właściwie Sir Alexander Korda, bo jako pierwszy reżyser w historii kina otrzymał ten tytuł od samego Winstona Churchilla w uznaniu niezliczonych zasług dla światowego i angielskiego kina. Czy spodziewał się tego urodzony w rodzinie ubogiego, węgierskiego rolnika w 1893 jako jeden z trzech synów? Ile trzeba było determinacji, aby w wieku zaledwie 23 lat zbudować swoje własne studio filmowe w Budapeszcie... A potem były Wiedeń, Berlin, zaś w 1926 już Hollywood,gdzie ściągnięto go z pierwszą żoną, aktorką – Marią (tych żon miał nota bene trzy). Cztery lata później zarządzał już francuskim oddziałem Paramount nad Sekwaną, a następnie angielskim w Londynie. Można by Kordzie poświęcić tony biografii, na co niestety nie ma tu miejsca, ale trzeba wymienić choć dwa z jego 100 filmów: „Prywatne życie króla Henryka VIII” czy „Księga dżungli”. http://www.kordafilmstudio.hu/

Moja wizyta w węgierskich studiach obfitowała w emocje: miałam okazję dowiedzieć się, jak można na planie redukować lub dodawać komuś wzrostu, jak przygotować perfekcyjnie wyglądające miejsce zbrodni, albo po prostu jak… zniknąć. I tu okazało się, że bajkowa czapka-niewidka czy raczej znana nam chociażby z filmu o Harrym Potterze niewidzialna peleryna rzeczywiście istnieje.

W realu ma kolor zielony i gdy ją włożyłam na ramiona, sadowiąc się na motorze stojącym na scenie o równie zielonym tle – po prostu mój korpus zniknął.

Potem podobny manewr uczyniłam narzucając pelerynę na włosy i wtedy zupełnie straciłam głowę. To dopiero była zabawa! Więcej szczegółów zdradzę dziś podczas mojej prelekcji w Domu Kultury w Łomiankach o godz. 18: http://kultura.lomianki.pl/index.php?dc=513

Czytaj dalej

Udostępnij |

Amfibią po Budapeszcie zapłakanym deszczem

Accor 01:05

Krople deszczu głośne niczym werbel wyrwały mnie z bardzo głębokiego snu. Poprzedniego dnia zwiedzałam intensywnie węgierską stolicę, kończąc dzień degustacją wina w pobliskim regionie Etyek– stąd na początku niekoniecznie wiedziałam, gdzie jestem. Ulewa za oknem hotelu Mercure (bardzo wygodne materace, „plastikowe” śniadania) wcale mnie dobrze nie nastroiła. – I jak ja przy takiej aurze zrobię zdjęcia? Przecież jestem w pracy, nie na wakacjach – dokumentacja z wyjazdu musi być! – zamartwiałam się, robiąc sobie gorącą herbatę – dobrze, że w pokojach (nie wszystkich, jak się okazało) sieć Accor, do której Marcure należy, przewidziała czajniki i spory wybór herbat ulubionego przeze mnie Pickwicka i omijanej raczej z daleka kawy Alfredo! Poza tym perspektywa przemoknięcia po pierwszych minutach marszruty przez szerokie ulice centrum wcale mi się nie uśmiechała. Tymczasem w planach było dalsze zwiedzanie! Nie ma to jednak, jak doświadczony organizator, który wszystko potrafi przewidzieć. A, nie da się ukryć, że Bożena Hirling, dyrektor Narodowego Przedstawicielstwa Turystyki Węgierskiej, która nam wyjazd prasowy nad Dunaj przygotowała, do takich należy. Dlatego nasza pięcioosobowa grupa żurnalistek pod egidą sypiącego rozgrzewającymi dowcipami przewodnika-Karola, już po kwadransie pod parasolami, słabo chroniącymi przed istnym, wodnym pandemonium, mogła się schronić w ciepłym wnętrzu autobusu.

Nie był to jednak zwykły autokar, lecz… amfibia River Ride, czyli skrzyżowanie tego pierwszego ze… statkiem.

Wsiadając do pojazdu po trapie nie mogłam sobie tego początkowo wyobrazić. Gdy jednak po objeździe głównych atrakcji Pesztu znaleźliśmy się na nabrzeżu i ruszyliśmy w stronę betonowej pochylni, wstrzymałam oddech. A ze mną reszta pasażerów. Kierowca włączył odpowiedni dla filmów grozy podkład muzyczny, jaki spotęgował nastrój pełnego niepokoju oczekiwania. Tymczasem amfibia coraz bardziej zbliżała się lustra wody aż wreszcie… cały przód autokaru znalazł się pod wodą!

Krzyczeliśmy chyba głośniej niż na kolejce górskiej w wesołym miasteczku, ale wszystko trwało zaledwie kilka sekund i z przedniej szyby spłynęła fala, odsłaniając panoramiczny widok na rzekę. Przeżyliśmy, a nasza amfibia dzielnie pruła nurt Dunaju, podczas gdy pilotka autokaru opowiadała już spokojnym głosem o mijanych zabytkach.

Czytaj dalej

Udostępnij |