Przy okazji Konkursu Eden i wygranej Wielokulturowego Nurtu Bugu chciałam pokazać jedną z atrakcji nadbużańskiej krainy, jaką jest Landart Festiwal, którego już siódma edycja rozpocznie się niedługo, bo 6 lipca http://landart.lubelskie.pl Land art, termin z lat 60. ubiegłego stulecia to w dosłownym tłumaczeniu sztuka ziemi. Ta w ramach festiwalu realizowana jest na nadbużańskich łąkach, w okolicach Janowa Podlaskiego, a dzieła sztuki współgrają z krajobrazem  i co najważniejsze, pozostają jako ich element na dłużej.


Te zdjęcia zrobiłam jesienią dwa lata temu, podczas wypadu do Krainy Bugu.

Wczoraj przez pola i lasy, a ściślej również przez sam Janów Podlaski wybrałam się z Zaborka, gdzie stacjonuję do Stadniny Koni w Wygodzie pod tymże Janowem. Piechotą, więc dałam sobie " w kość", bo marszruta była wielokilometrowa. Jeszcze przed bramą wjazdową, po prawej i lewej stronie przywitały mnie, pasące się leniwie na hektarach łąk, araby i półkrwi angloaraby, bo i takie tutaj sobie mieszkają. Maści rozmaitej i wzrostu, jak również wieku, ponieważ w Janowie jest i stacja rozrodcza, więc można zobaczyć matki z młodymi. Te ostatnie dokazują, nierzadko tocząc boje, tarzają się w piachu, wznosząc tumany kurzu - ich sylwetki wynurzające się z chmury szarego, tańczącego w powietrzu pyłu aż kuszą fotoamatorów do sięgnięcia nawet po komórkę, aby uwiecznić te chwile. Jak również momenty, gdy źrebaki dają sobie "buzi", co udało mi się zatrzymać w kadrze.


W stadninie okazałam się wczoraj jedynym gościem i to ja wzbudzałam, siłą rzeczy zainteresowanie zarówno bardzo młodej obsługi, jak i samych zwierząt. Przyzwyczajone do kontaktu z ludźmi, bez obaw podchodziły do barierek ogrodzeń - nota bene, dość dziadowskich moim zdaniem, zważywszy na rangę firmy. Ich konstrukcja z metalowych rurek żywo przywodzi na myśl PRL, ale przede wszystkim budzi wątpliwości, czy jest w stanie powstrzymać napór zwierząt - araby są końmi imponującej postury, o ile można je tak określić. Z drugiej strony chciałabym ufać, że nad wytrzymałością i funkcjonalnością czuwają jednak fachowcy.
Musiałam dobrze uważać, aby moja puchówka tudzież krwistoczerwone rękawiczki nie znalazły się w zasięgu końskiego pyska - żółte zęby i zaskakująco długi język arabów wyraźnie szukały kontaktu z moim ubraniem. Wielkie oczyska łypały z ciekawością, a potężne karki z nierzadko splątaną po harcach na powietrzu, grzywą, zginały się pod pieszczotą moich palców. Z zadowoleniem oglądałam pobielone na nowo budynki XIX-w. stajni, wzniesionych wg projektu Marconiego i zagrabione alejki. W Janowie porządek panuje wzorowy. Tylko nadal rozczarowuje punkt gastronomiczny "za szybką", bo choć pomidorowa i flaki po 7 zł porcja to dobra oferta dla Kowalskiego, ale jednak o tej porze roku nie na ławkach pod parasolami. Same ławy i stoły są estetycznie wykonane, ale co z tego., kiedy w "tyły" zimno? Poza tym dlaczego menu tylko po polsku, skoro w stadninie nie brak obcojęzycznych gości? Gastronomia to zresztą pięta achillesowa całego Janowa Podlaskiego, gdzie nie ma nawet baru, o restauracji nie wspominając. Działająca do niedawna pizzeria poległa najwyraźniej finansowo, bo zamknięta jest na cztery spusty. A przecież sama miejscowość wydaje się jednak niebiedna, o czym już wkrótce...Wracając zaś do stadniny, tego lata podczas dorocznej Pride of Poland padł rekord cenowy - największą w historii aukcji cenę 1 400 000 zapłacono za 10-letnią klacz Pepita z miejscowej, janowskiej stajni.

Ma kolor tak głębokiej, wytrawnej czerwieni, że aż wydaje się czarna. Aromat zaś i smak niezrównane. Mieści się w nim bowiem, prócz wiśni z jakich została sporządzona, zapach podlaskich łąk oraz pól otaczających miejsce absolutnie magiczne, w którym spędzam już drugą noc moich jesiennych wakacji.


Pensjonat - Uroczysko Zaborek koło Janowa Podlaskiego, słynącego przede wszystkim z najstarszej w Polsce stadniny arabów.



Nalewka - aby nie zboczyć z głównego traktu opowieści, stoi sobie na stoliczku nocnym w moim pokoju na facjatce na Starej Plebanii. Wróciłam do Zaborka po kilku latach, zaproszona przez Gospodarzy - wizjonerów, państwa Lucyny i Arkadiusza Okoniów, którzy przez dwie dekady wykreowali i nadal tworzą tutaj bezkonkurencyjne zaiste miejsce wypoczynku.

Z całego Podlasia bowiem ściągnęli grożące całkowitą rujnacją, a więc odejściem w niebyt, stare budynki: dawnego kościółka, wiatraka, zaścianka, chat krytych słomą, urządzając w nich pokoje gościnne, każdy o innej nazwie i charakterze.

Zarówno staropolskim, historycznym - choćby pokój Piłsudskiego w Bielonym Dworku, jak i podróżniczym.

Ja mieszkam w komnatce Babci, z jej wizerunkiem - koniecznie z siwym kokiem i w okularach - nad wybornie skrzypiącym, przepastnym łożem, autentycznie starym, z rzeźbionym wezgłowiem na tyle wysokim, że można o niego oprzeć znużony wielogodzinną pracą na komputerze, kark i czytać, godzinami nadrabiać zaległe lektury.


Albo jeszcze lepiej, wzrokiem obiegać ściany zawieszone pamiątkami babcinej przeszłości: wydzierganymi ongiś pieczołowicie szydełkiem czy na drutach, serwetkami, kołnierzykami czy mitenkami, które mimo upływu czasu zachowały biel, zamknięte pod szybkami wiekowych ramek. Zupełnie wystarczające do czytania światło licznych lampeczek, skrytych pod koronkowymi abażurkami lampek wydobywa z cienia drewnianą, rzeźbioną szafę, której skrzypienie przy otwieraniu opowiada zapewne niejedną historię z dawnych dziejów Podlasia. Ona, jak większość mebli, też dzięki Gospodarzom na Zaborku zyskała nowe życie, kupiona za bezcen na jakimś targu staroci czy bezpośrednio od dawnych właścicieli, preferujących, zamiast kłopotliwej, niemodnej wszak spuścizny jakieś piekielnie drogie i niewygodne, ale reklamowane w "telewizorni" kanapy kryte ekologiczną skórą.
Dzisiejsza noc jest szczególna, gdyż na Plebanii rezyduję absolutnie sama. Nie ma wyjątkowo żadnych innych gości - jutro zjedzie kolejna grupa, ale zdrowy śmiech poprzedniej wcale mi nie wadził. Takie miejsce o wystroju dawnego, szlacheckiego dworu musi rozbrzmiewać gwarem wielu osób. Długi stół w salonie, opodal białego, kaflowego pieca, aż kusi, aby na nim ustawić dziesiątki półmisków ze staropolskim jadłem. Pamiętam tak zastawiony stół z mojego pierwszego pobytu w Zaborku, gdzie przyjechałam tylko na jedną noc z grupą dziennikarzy. Wtedy spędziłam noc w pokoju Muzycznym, na parterze, gdzie co roku, na czas aukcji Pride of Poland rozlokowują się Wattsowie, Shirley - wytrawna amazonka nie szczędząca tysięcy euro na janowskie konie i jej mąż, Charlie, perkusista Rolling Stonesów. Pisałam już  o tym na blogu. Czas aukcji arabów zapełnia zresztą cały Zaborek również wybitnymi gośćmi.


Teraz natomiast, poza sezonem jest  spokojnie, poza wspomnianymi grupami. Dzwoniącą w uszach ciszę przerywa tylko niekiedy skrzypienie schodów - być może wspinają się po nich duchy z przeszłości? Dobre duchy, jakich obawiać się nie należy.


Na dworze jest chłodno, popaduje jak na jesień przystało, ale puchówka chroni mnie skutecznie przed zimnem. Gdy niekiedy zza chmur wygląda kapryśne słoneczko, z przyjemnością krążę po zaborkowym obejściu, zahaczając o kamienny krąg, Ogród Bazylego Albiczuka z kwiatami już zważonymi pierwszymi przymrozkami czy wybieg dla koni, na którym wczoraj szalały dwa czarne rumaki z Janowa czy ściślej z Wygody, bo tam znajduje się słynna stadnina. Odwiedziłam ją wczoraj, idąc przez szare pola, ale to już temat na inną opowieść. Tej zaś dobiega kres, a na jej koniec spełniam mały toaścik powierzoną mi po kolacji wiśniówką. I jest mi kapeczkę lepiej na duszy, obolałej jeszcze bardzo po odejściu mojego najwierniejszego przyjaciela, Fabia.


Pożegnaliśmy się z psiuniem dokładnie tydzień temu, ale jeszcze zbyt świeży to czas, aby pisać o ostatnich chwilach ukochanego zwierzaka. Zaborku, dziękuję Ci, że mnie przygarnąłeś.

A gdybym w najbliższych dniach nagle zamilkła, nie opublikowała postów, to miłe Panie i Panowie bardzo mili też – wybaczcie i nie zapominajcie o mnie! Po powrocie dostarczę bowiem kolejne, ciekawe opowieści…