Do 251 metrów głębokości liczy Jezioro Iseo, 25-km akwen polodowcowy we włoskiej Lombardii, gdzie miałam okazję podziwiać jeden z najbardziej urokliwych wschodów słońca. Jego jasna kula wysuwała się powoli zza zaśnieżonych szczytów Alp Lombardzkich, zalewając wodną toń i kołyszące się na niej łódeczki oraz jachty złocistym światłem. O tak wczesnej porze nie było wokół mnie żywej duszy, zaś wytyczone wzdłuż brzegu ścieżki zachęcały do długiego spaceru. Wreszcie, po dłuższym marszu przysiadłam i zapatrzyłam w skrzące jakby tysiącem diamentów lustro wody. Gdzieniegdzie wyskakiwały ponad jego powierzchnię ryby - jezioro obfituje w szczupaki i liny, które po złowieniu szybko lądują na stołach okolicznych restauracji.
Piękno natury sprawiło, że przypomniała mi się lokalna legenda. Otóż przed wiekami w jednej z nadbrzeżnych wsi stał śliczny romański kościołek zdobiony dzwonnicą. Niestety ani jego uroda ani też dźwięk dzwonu nie były wstanie przyciągnąć mieszkańców do świątyni - skłóceni ze sobą, aroganccy i samolubni, nie tyle omijali, co ignorowali Dom Boży. Zdesperowany proboszcz postanowił więc pomodlić się o pomoc do Niebieskiej Instancji, a ta wysłała anioła, który zasugerował kapłanowi zbudowanie potężniejszego dzwonu o bardziej donośnym dźwięku. Jednak gdy duchowny zwrócił się z taką prośbą do okolicznych ludwisarzy, ci mu zdecydowanie odmówili, na odczepnego darowując nieco metalowych odpadów. Zrozpaczony ksiądz znów poprosił o pomoc anioła. - Nie martw się więcej, sam zdołasz wykonać ten dzwon, tylko musisz do stopu dorzucić to srebrne cyborium, które ci daję, co zapewni dzwonowi krystalicznie czysty dźwięk i moc - zapewnił anioł. I dodał: - Zobaczysz, teraz już ludzie przyjdą do kościoła, a jeśli tak się nie stanie, sam Bóg ześle na nich straszliwą karę!
Dzwon udał się proboszczowi wyjątkowo i zachwycał anielskimi tonami, jednak tylko jego - wieśniacy po raz kolejny go zlekceważyli. Przez wiele tygodni duchowny nie dawał za wygraną, wspinał się na wieżę, wprawiał w ruch serce dzwonu za pomocą długiego sznura, co kosztowało go wiele wysiłku, aż pewnego dnia padł martwy. Anioł, który wcześniej przyszedł mu z pomocą, tym razem zabrał go do nieba. Dzwon zaś dzwonił donośnie dalej, już sam, przez całe dnie prowokując coraz większe drgania wielkiego masywu skalnego zawieszonego nad wsią. Tak nadwerężony, runął pewnej nocy na zabudowania grzebiąc pod rumowiskiem opornych ludzi, a całość zalały wody jeziora. Podobno czasem z doni dobiega dźwięk anielskiego dzwonu, zawsze jednak zwiastuje nieszczęście. Jezioro otacza niewysoka na szczęście, wpisana kolorystycznie w krajobraz architektura. Mnóstwo tu niewielkich hotelików i nieskategoryzowanych miejsc, w których można wypocząć. Ja spałam na przykład w przesympatycznym hoteliku "Stazione" z widokiem na rzekę Oglio, która właśnie w miejscowości Paratico łączy się z jeziorem. Co zabawne, w połowie mostu przerzuconego nad rzeką kończy się wspomniane Paratico i w tym samym miejscu zaczyna kolejna miejscowość, Sarnico. Iseo przegrywa rywalizację z północnowłoskimi jeziorami Garda czy Como, według mnie niezasłużenie, gdyż i jego wody oplatają liczne szlaki piesze oraz rowerowe, a w pobliskich Alpach kuszą via ferraty. Mało tego, niedaleko znajduje się światowej klasy atrakcja turystyczna, czyli Narodowy Park Rysunków Naskalnych w Naquane w Val Camonica. Było to pierwsze miejsce w Italii wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO już w 1979 r. Prehistoryczne petroglify rozrzucone są na 2000 skał w ponad 180 miejscowościach na terenie 24 gmin, a ich wiek sięga 10 tys. lat wstecz. Park otwarty jest również poza sezonem (wiosną do zachodu słońca). Amatorzy starożytnego imperium rzymskiego odnajdą ślady jego niegdysiejszej obecności wzdłuż trasy rowerowej wytyczonej brzegiem rzeki Oglio - Ciclabile dell'Olio (ruiny rzymskiego miasta w Cividate Camuno, sanktuarium bigini Minerwy w Breno czy najlepiej zachowany dom alpejski z I w p.n.e. w Pescarzo (Capo di Ponte). Mniejszy napływ turystów oznacza niższe ceny i większy spokój dla tych, którzy pragną wypocząć w ciszy - w sezonie lokale zamykane są jak na Włochy bardzo wcześnie, bo ok. 22.
Pomocny link:
href="https://www.in-lombardia.it/en/tourism-in-lombardy/valle-camonica">
Zdjęcia własne oprócz Val Camonica: Anfiteatro Romano Cividate Camuno Luca Giarelli/Wikimedia oraz rysunki naskalne www.turismovallecamonica.it/

Rejs po wodach Lago di Como w listopadzie albo w grudniu? W dodatku nie w kabinie, ale na zewnętrznym pokładzie? To jezioro, trzecie co do wielkości w Italii po Lago di Garda i Lago Maggiore, a zarazem najgłębsze w Alpach i jedno z najgłębszych na naszym kontynencie znajduje się w północnej części Włoch, w regionie Lombardia. Jego rozczłonkowanie powoduje, że linia brzegowa swoją długością przekracza linie brzegowe jezior Garda i Maggiore razem wziętych. Kształt jeziora na mapie przypomina odwróconą literę Y. Wybrałam się nad nie dosłownie ad hoc podczas ostatniej podróży właśnie w końcu ubiegłego miesiąca. Po prostu wskoczyłam w pociąg relacji Bergamo - Como z przesiadką w Monzie - tam na dworcu kolejowym polecam pyszną kawę - i po dwóch godzinach za cenę 6,80 euro za bilet znalazłam się na miejscu, a po kolejnych dwóch już na pokładzie stateczku należącego do państwowej firmy Gestione Navigazione Laghi. Dysponuje ona w sumie flotą 100 jednostek oferujących w sezonie i poza nim rejsy po trzech największych, włoskich jeziorach. Mnie zaproponowano wycieczkę w wersji skróconej - mogłam popłynąć tylko wzdłuż lewej odnogi jeziora, a ściślej do jej połowy na trasie: Como - Tavernola -Cernobbio- Moltrasio-Torno-Como. Wykupiłam przy tym opcję hop on - hop off, płacąc 17,60 euro, ale za cenę 10 euro extra w stosunku do zwykłego biletu mogłam schodzić na ląd w każdej miejscowości i kontynuować rejs o dowolnej godzinie, pod warunkiem, że zdążę naturalnie na ostatni stateczek w tym samym dniu https://www.navigazionelaghi.it/doc/pdf/biglietti/como/Tariffe%20viaggiatori.pdf To był bardzo mglisty, dżdżysty, a ściślej siąpiący deszczem poniedziałek. Na pokładzie, w kabinie kuliło się zaledwie kilka osób - pewnie turystów takich, jak ja. Natomiast my z koleżanką postanowiłyśmy cały czas podziwiać krajobrazy z niezadaszonej rufy - to nic, że było szaro i światło wydawało się nienajlepsze, zwłaszcza do zdjęć. To było tylko złudzenie, gdyż woale mgły raz odsłaniające, a innym razem kryjące fragmenty gór i osad otaczających akwen wodny tworzyły niezapomniany, sugestywny spektakl. W Tavernola nie zabawiłyśmy długo - piękne, XVIII i XIX-w. wille, jakie skusiły nas, gdy podziwiałyśmy je "z wody", okazały się od strony lądu skutecznie chronionymi twierdzami - nawet trudno było je zobaczyć zza ogrodzenia, gdyż kryły się w potężnych parkach: Natomiast kolejna miejscowość, położona jak poprzednia na lewym brzegu - całkowicie oczarowała nas nieco fin de siecl-ową atmosferą: Naszym celem była w Cernobbio, szeroko reklamowana, jako lokalna atrakcja turystyczna - Villa d'Este. Jednak, gdy dotarłyśmy do jej bram okazało się, że renesansową willę można zwiedzać niezmiernie rzadko, w wyznaczonych odgórnie dniach i godzinach, a poza nimi "wstęp wzbroniony" dla wszystkich poza lokatorami, którymi są teraz luksusowi goście obiektu, przekształconego w 1873 r. w pięciogwiazdkowy hotel grupy Lartisien ( wcześniej Grand Luxury Hotels). Oczywiście z moją koleżanką Dorotką nie poddałyśmy się od razu, starając się przynajmniej "coś" zobaczyć przez ogrodzenie otaczające ogromny teren Villa d'Este, określanej w przewodnikach mianem "portalu do innego świata". Niestety nam nie dane było jego odkrycie, a szkoda. Na szczęście samo Cernobbio, jak już wspomniałam jest absolutnie miejscowością wartą przemierzenia wzdłuż i wszerz, toteż nie żałowałyśmy wyprawy. Wkrótce zresztą poświęcę jej osobnego posta. Tymczasem wyruszyłyśmy w dalszy rejs pomijając Moltrasio i od razu obrałyśmy kurs na Torno, ulokowane na przeciwnym brzegu jeziora. Wzbudziło nasz zachwyt od początku i jakkolwiek kluczowa atrakcja turystyczna miejsca, Villa Pliniana też okazała się zamknięta dla turystów (i to zawsze), bo stanowi właśność prywatną, to z radością spędziłyśmy w Torno kolejne trzy godziny, do zachodu słońca. Opiszę je jeszcze w osobnym poście, więc teraz tylko kilka zdjęć: Dlaczego wspominam o rejsie właśnie dziś? Bo właśnie 7 grudnia startuje doroczna inicjatywa Lake Como Christmas Lights Cruises. Dziś, 23 grudnia i 7 stycznia 2022 r. można odbyć specjalny rejs po jeziorze Como oświetlonym iluminacją bożonarodzeniową. Są to rejsy wieczorne, zaczynające się o godz. 18 i kończące się przed godz. 21, pozwalające zza burty podziwiać miejscowości wzdłuż lewego, a potem prawego brzegu jeziora aż do jego środkowej części - startem i metą jest miejscowość Como. Szczegóły pod linkiem: https://www.navigazionelaghi.it/news?lake=como&cat=crociere Aby dać Wam przedsmak tego rejsu, zamieszczam na koniec wieczorną fotografię z Torno, co prawda jeszcze bez iluminacji świątecznej, ale też bardzo nastrojową: Zapraszam na moje nowe konto na twitterze: https://twitter.com/AnnaKossowska4

Ta niezwykła figurka, a właściwie lalka w beciku przedstawiająca Matkę Boską jako bobaska znajduje się w Kościele Parafialnym pw. Jana Chrzciciela w Stezzano. 13-tysięczną miejscowość dzieli od lombardzkiego Bergamo, które w ostatnich dniach opisywałam zaledwie 6 km i tyle samo minut pociągiem (dystans jednej stacji). Stezzano to, jak wynika z moich obserwacji elegancka sypialnia Bergamo. W kilkupiętrowych domach, które pracownicy polskich agencji nieruchomości określiliby mianem luksusowych apartamentowców mieszkają bez wątpienia zasobni w gotówkę obywatele. Świadczą o tym dobrej klasy samochody zaparkowane na ulicach, ale też sami, dobrze ubrani mieszkańcy (żadnych chińskich, "plastikowych" ciuchów, tylko zacne wełny w sezonie zimowym). Urzekł mnie ryneczek w Stezzano, gdzie zwłaszcza w niedzielę, przed i po Mszy św. w tutejszym Kościele Parafialnym gromadzą się "tuziemcy". Wzrok przyciągają ozdobione ze smakiem witryny sklepów: Kuszą wielkie kawały pizzy serwowanej w oryginalnych kształtach: Rynek może się poszczycić kilkoma ciekawymi zabytkami. Pierwszym z nich jest Villa Moroni, wzniesiona w XVII w. dla rodu noszącego to nazwisko, przy czym neoklasycystyczną fasadę i powiększoną kubaturę budynek zawdzięcza adaptacjom poczynionym przez architekta Giacomo Bianconiego w wieku XIXw. Funkcję Ratusza pełni dziś XVIII - w. Villa Grumelli-Pedrocca, również przerobiona w stylu neoklasycznym przez Bianconiego: Mnie jednak najbardziej zaciekawiły elementy wnętrza wspomnianego Kościoła Parafialnego, który zamyka jedną część ryneczku: Wchodząc do świątyni od razu zauważyłam duży afisz z informacjami dotyczącymi środków ostrożności, jakie trzeba zachować w środku w związku z epidemią Covid-19: Również instalacja przy ołtarzu z rowerem w roli głównej i przesłaniem: "wspólnie droga się otworzy" jest wyraźnym nawiązaniem do pandemii: Figura dorosłej Matki Boskiej z dzieciątkiem na ręku, której uszy zdobiły złote kolczyki przypomniały mi postać św. Anny z kościoła w Neapolu: https://italiannawdrodze.blogspot.com/2017/09/swieta-anna-z-kolczykami-w-uszach.html Jednak uśmiech na twarzy wywołała, wspomniana na początku postać Maria Bambina - Matki Boskiej - Dzieciątka, laleczki zawiniętej w becik, która znajduje się tuż przy wejściu: Rynek w Stezzano to dobre miejsce na poranną kawę w słoneczku pod parasolami - bez wielkomiejskich tłumów, tak, aby delektować się włoskim "dolce far niente": Samo Stezzano jest też doskonałą bazą wypadową do Bergamo. Nocowałam tu w Art&Hotel Aeroporto Bergamo i bardzo go polecam. W pełni zasługuje na kategorię 4*. Ma wewnętrzny basen, serwuje bardzo smaczne posiłki, a jego ściany zapełnia sztuka współczesnych, promowanych w obiekcie artystów. Ceny tego hotelu na booking.com są znacznie niższe niż analogicznych w Bergamo, o czym zapewnia niżej podpisana Autorka - tutaj na bagażach pod pokojem, w którym spała. Obiekt ma stronę w języku polskim: http://www.artehotel.it/pl/ Zapraszam na moje nowe konto na twitterze: https://twitter.com/AnnaKossowska4

Już 15 stycznia rusza głosowanie na Najlepsze Kierunki turystyczne Roku 2019 - konkurs organizowany co roku przez European Best Destinations (EBD), organizację promującą kulturę i turystykę na naszym kontynencie. Wśród 20 nominowanych są aż trzy włoskie miasta: Rzym, Florencja oraz Monte Isola, miasteczko znajdujące się na wyspie o tej samej nazwie pośrodku jeziora Iseo nieopodal Brescii w regionie Lombardii. Nazwa miasteczka i wyspy nawiązuje do stożka góry, która się nad nimi wznosi. Polskim tegorocznym kandydatem jest Poznań. Warto wiedzieć, Betlejem Poznańskie zajęło 6. miejsce w plebiscycie European Best Christmas Market urządzanym, również co roku przez tę samą organizację. W ubiegłym roku laur najlepszego kierunku turystycznego przypadł Wrocławowi, a w 2017 r. Gdańsk zajął trzecią lokatę po Mediolanie i Porto.


Głosujmy zatem na stronie - wystarczy klik, aby zwiększyć szanse wybranych kandydatów.
 (EBD) https://www.europeanbestdestinations.com/european-best-destinations-2019?fbclid=IwAR0lDopdPd3O9j9W1hq2c8QAzazEkGaOoO3UNjjwjkpba1q6FuhuUkh1rkI
Głosowanie potrwa do 5 lutego br.

(Źródło: ENIT, Zdjęcie Florencji: plakat Narodowej Agencji Turystyki Włoch z 1930 r.)

Jak wiosna, to i kwiaty. Imprez z ich udziałem na Półwyspie Apenińskim będzie więc mnóstwo i zapewne jeszcze niejeden raz będę polecać kolejne, "pachnące" wydarzenia. Dopiero co wspominałam o targu kwiatowym w toskańskim Grosseto, aby teraz namawiać do udziału w Brixiaflorum, targu kwiatowym w Brescii. Jego dwie odsłony są przewidziane na najbliższą niedzielę 6 kwietnia oraz 4 maja. Jeśli zatem ktoś z Miłych Pań i Panów bardzo miłych też znajdzie się w Lombardii, zachęcam do przyjazdu do Brescii, skąd już tylko godzinka nad zjawiskowe jezioro Garda. Targ kwiatowy w starej części miasta może być niecodziennym preludium do odkrywania bezcennych starożytności (a i "wynalazków" nowoczesności), jakich i ja się nie spodziewałam, gdy po raz pierwszy zwiedzałam Brescię: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/12/brescia-na-cztery-pory-roku.html, http://italiannawdrodze.blogspot.com/2013/12/metro-w-brescii.html  (źródło i zdjęcie: Bresciatourism)

Miłe Panie i Panowie bardzo mili też - zapraszam do Łomianek w najbliższy piątek 14 lutego br. Będziemy mieli się tam okazję spotkać podczas mojego kolejnego, włoskiego slajdowiska (z Friuli-Wenecji Julijskiej - na plakacie widnieje nieścisłość w nazwie oraz jeziora Garda). Wspólnie zejdziemy do okopów, rzucimy wyzwanie mocom nieczystym, popłyniemy po Lagunie Weneckiej, spotkamy się z Hemingwayem w... windzie, a także zajrzymy na kawę do Katullusa nad jezioro Garda. A na koniec będzie można kupić moje książki z osobistą dedykacją Autorki. Pragnę dodać, że moja opowieść stanowi część Wieczoru Walentynkowego, odbywającego się w ramach cyklu Dookoła świata: Włochy. Dlatego będzie również okazja do obejrzenia zdjęć i wysłuchania relacji z rejsu po Wyspach Toskańskich oraz degustacji włoskich przysmaków. Więcej na stronie: www.kultura.lomianki.pl