– Matko Boska! – miał wykrzyknąć na wieść o wyborze Karola Wojtyły na papieża I Sekretarz KC PZPR Edward Gierek, co opisali Marco Politi i Carl Bernstein w książce „Jego Świątobliwość”. Marka, wybitnego watykanistę dziennika La Repubblica poznałam bardzo dobrze, gdy jako tłumaczka i dziennikarka zarazem obsługiwałam trzy ostatnie pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny.

I wraz z nim oraz innymi, zagranicznymi kolegami-żurnalistami śledziłam z niepokojem każdy, coraz wolniejszy krok „Papy”, pozostając pod wrażeniem jego charyzmy i głębokiej duchowości rzeczywiście „nie z tego świata”. Olbrzym, który pokonał komunizm, nikł w oczach, odchodził za życia, walcząc do końca o każdy dodatkowy dzień, aby jak najpełniej wypełnić powierzoną mu misję. Pamiętam, jak podczas podróży apostolskiej w 1999 roku zabrakło Go nagle na Błoniach. Wówczas właśnie Marco Politi chwycił mnie za rękę i „przeszmuglował” do strefy 0, na którą akurat nie miałam akredytacji, a ja tłumaczyłam włoskim giornalisti z Volo Papale wyjaśnienia biskupa Kazimierza Nycza, że papież jest tylko trochę przeziębiony. Pamiętam, jak słynne discorsi czyli kazania miały coraz mniej osobistych wtrąceń, na które tak czekała zagraniczna prasa. Ale i nigdy nie zapomnę wadowickiego rynku, kiedy Papież, z nieco szelmowskim uśmiechem opowiadał o kremówkach, a ja, z emocji nie zdołałam mu zrobić ani jednego zdjęcia- z 20-30 wtedy wykonanych żadne nie nadawało się do publikacji. Miałam wtedy nieodparte wrażenie, że spogląda prosto w mój obiektyw – podobno wcale nie pozbawione racji. Jeden z doświadczonych kolegów- fotoreporterów wyjaśniał mi po zakończeniu Mszy św.,że znany z doskonałej pamięci Jan Paweł II często w ten sposób „wyłapywał” wzrokiem nowe twarze w swoim najbliższym otoczeniu. Nie speszyłam się natomiast naciskając wielokrotnie spust migawki podczas wizyty Ojca św. na Umschlagplatz – udało mi się wtedy stanąć tak blisko.

Podobnie w Hawanie czy Indiach, skąd mam również niezwykłe zdjęcia. Moje myśli, odwołując się do tytułu książki Leca, są dziś bardzo nieuczesane, biegną z jakąś oszałamiającą prędkością. Jutro papież Franciszek na konsystorzu czyli spotkaniu z kardynałami ma ogłosić datę kanonizacji Jana Pawła II. Czy będzie to Święto Miłosierdzia Bożego, ustanowione  przecież przez naszego Papieża podczas kanonizacji św. Faustyny w drugą niedzielę wielkanocną? A może 13 maja, rocznica zamachu na Placu św. Piotra?

Trzymam w ręku kolejną unikatową pocztówkę – naturalnie od mojej sąsiadki Marysi, którą już miłe Panie i Panowie bardzo mili też, na tym forum przedstawiałam. Gwoli przypomnienia jednak - Marysia Sikora prowadzi blog Bonum est, quod omnes appetunt… i wyszukuje stare pocztówki, aby potem opisać związane z nimi historie. Na włoskiej niwie podjęłyśmy zatem współpracę.

Ad rem zatem. Oto kartka przedstawiająca stroje Gwardii Szwajcarskiej. Napisana i wysłana została z Citta’ del Vaticano do Państwa Dąbskich mieszkających w Brwinowie pod Warszawą 16 września 1930 roku. Samą serię pocztówek z Gwardią wydano prawdopodobnie w Watykanie kilka lat wcześniej. Skąd ta pewność? Otóż zbliżonym okresie pojawiły się nowe mundury Gwardii, zaprojektowane przez jej komendanta Julesa Reponda  (1910-21), którego cechować miał wyjątkowy zmysł smaku i wyczucie koloru. Repond  z kolei, wybierając ostateczny wzór divisy, inspirował się wyraźnie watykańskimi freskami Raffello Sanzio da Urbino czyli po polsku Rafaela. I to są mundury, jakie możemy zobaczyć i dziś przekraczając Spiżową Bramę.

Prawdopodobnie też fakt, że to właśnie w 1506 r. Gwardia Szwajcarska zadebiutowała w Watykanie, miał znaczenie dla powstania tej obiegowej, acz nieprawdziwej opinii. I jeszcze jedno – nie zachowały się zapisy na temat pierwszych jej mundurów, choć, jak się przypuszcza byli ubrani tak jak inni żołnierze tamtej epoki. Jedno jest pewne – byli odziani i obuci – „vestiti usque ad calceas” na koszt papieża. Na piersiach nosić musieli biały, wyszyty krzyż szwajcarski bądź skrzyżowane klucze papieskie, a do uzbrojenia należała szpada i halabarda.

Więcej na ten temat można poczytać na stronach Watykanu, do czego zachęcam:  http://www.vatican.va/roman_curia/swiss_guard/swissguard/divisa_it.htm

 

 

Tak, te szorciki były zdecydowanie nieobecne. Podobnie jak spódniczka Bridget Jones, bohaterki bestsellera Helen Fielding. Do tego stopnia nieobecne, że ich po prostu nie zarejestrowałam. A to był błąd! Pilotka grupy powinna widzieć, co jej podopieczni mają na sobie, zwłaszcza, gdy w planach jest zwiedzanie Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Na moje usprawiedliwienie dodam, że ja takich planów nie miałam.

Wracałam z grupą z  tygodniowej „pobytówki” w Kalabrii, a w programie wynajmujące mnie biuro podróży przewidziało pół dnia w Rzymie. Późniejszym popołudniem, a więc bez Watykanu. Traf chciał, że do Wiecznego Miasta dotarliśmy tym razem znacznie wcześniej i postanowiłam grupie zrobić przyjemność, zawożąc do miejsca spoczynku pierwszeg apostoła, o uczyniłam po wcześniejszej konsultacji z szefową biura – via sms wysłany z komórki.

Kierowca sprawnie zaparkował tuż przed placem, ja oznajmiłam przez mikrofon, że grupa ma kwadrans do zamknięcia świątyni, więc w tym czasie musi ją obejrzeć i dałam czas wolny. Z autokaru wylała się czterdziestka podróżnych i pocwałowala w wiadomym kierunku. Ja pozostałam w wozie i właśnie raczyłam się wodą mineralną, gdy za moimi plecami rozległ się wrzask: - Przez Ciebie nie zobaczę Bazyliki! Nie wpuścili mnie! To skandal! Jesteś zupełną kretynką!

Autorką tych epitetów pod moim adresem okazała się pani zdecydowanie po 50-tce, przystojna, ale obfitych jednak zdecydowanie kształtów, które wylewały się z dżinsowego kompleciku – nogi z postrzępionych szortów, które nawet nie kryły dobrze pośladków, biust z opiętego topu bez ramiączek – na samym przedzie guziczek niebezpiecznie szukał możliwości wymknięcia się przez zbyt szeroką dziurkę. – Zaraz trzaśnie – przeszło mi przez myśl i wyobraźnia mi zagrała, bo już widziałam ten mega-biust, uwolniony z materiałowego więzienia. Chyba musiałam się do siebie uśmiechnąć, bo „dżinsówa” zaatakowała ze zdwojoną mocą: - No, co się śmiejesz, głupia! Trzeba było gadać wcześniej, że są jakieś zakazy. Durrrne zakazy – w szortach nie wolno, w spódnicy nie wolno, z gołymi ramionami też! No i nie zobaczę tej bazyliki, a już chwaliłam się koleżankom na fejsie i jak ja teraz będę wyglądać, że kłamię, no?

- A to Ciebie nie nauczono, że do kościoła to się przyzwoicie chodzi ubranym, a nie świeci gołym d… - w sukurs przyszedł mi kierowca, zazwyczaj nie wtrącający się do grupy.

Jako pilotka przerobiłam w swojej, niedługiej zresztą karierze różne sytuacje. Podobnie jak i moi koledzy prowadzący grupy w inne rejony świata. A wspomnienie tego zajścia przywiodła na myśl perspektywa liberalizacji zawodów pilota i przewodnika turystycznego. Przyznam, że na nią czekałam, bo po wprowadzeniu nowych przepisów nie aktualizowałam licencji. Z jednej strony troszkę to zaniedbałam, gdyż czasu na załatwienie formalności było pod dostatkiem. Z drugiej strony same przepisy były dla mnie absurdalne, bo przecież egzaminy zdałam, dorobek też już miałam i co, wszystko od zera? Jednak z niepokojem myślę o tym, jak bez jakiegokolwiek przygotowania i kwalifikacji osoby z ulicy będą mogły dostać grupę i pojechać z nią nawet na antypody. A jeśli tam zdarzy się coś znacznie bardziej przykrego niż moje niewinne starcie z dżinsową damą w nieobecnych szorcikach?