Ta niezwykła figurka, a właściwie lalka w beciku przedstawiająca Matkę Boską jako bobaska znajduje się w Kościele Parafialnym pw. Jana Chrzciciela w Stezzano. 13-tysięczną miejscowość dzieli od lombardzkiego Bergamo, które w ostatnich dniach opisywałam zaledwie 6 km i tyle samo minut pociągiem (dystans jednej stacji). Stezzano to, jak wynika z moich obserwacji elegancka sypialnia Bergamo. W kilkupiętrowych domach, które pracownicy polskich agencji nieruchomości określiliby mianem luksusowych apartamentowców mieszkają bez wątpienia zasobni w gotówkę obywatele. Świadczą o tym dobrej klasy samochody zaparkowane na ulicach, ale też sami, dobrze ubrani mieszkańcy (żadnych chińskich, "plastikowych" ciuchów, tylko zacne wełny w sezonie zimowym). Urzekł mnie ryneczek w Stezzano, gdzie zwłaszcza w niedzielę, przed i po Mszy św. w tutejszym Kościele Parafialnym gromadzą się "tuziemcy". Wzrok przyciągają ozdobione ze smakiem witryny sklepów: Kuszą wielkie kawały pizzy serwowanej w oryginalnych kształtach: Rynek może się poszczycić kilkoma ciekawymi zabytkami. Pierwszym z nich jest Villa Moroni, wzniesiona w XVII w. dla rodu noszącego to nazwisko, przy czym neoklasycystyczną fasadę i powiększoną kubaturę budynek zawdzięcza adaptacjom poczynionym przez architekta Giacomo Bianconiego w wieku XIXw. Funkcję Ratusza pełni dziś XVIII - w. Villa Grumelli-Pedrocca, również przerobiona w stylu neoklasycznym przez Bianconiego: Mnie jednak najbardziej zaciekawiły elementy wnętrza wspomnianego Kościoła Parafialnego, który zamyka jedną część ryneczku: Wchodząc do świątyni od razu zauważyłam duży afisz z informacjami dotyczącymi środków ostrożności, jakie trzeba zachować w środku w związku z epidemią Covid-19: Również instalacja przy ołtarzu z rowerem w roli głównej i przesłaniem: "wspólnie droga się otworzy" jest wyraźnym nawiązaniem do pandemii: Figura dorosłej Matki Boskiej z dzieciątkiem na ręku, której uszy zdobiły złote kolczyki przypomniały mi postać św. Anny z kościoła w Neapolu: https://italiannawdrodze.blogspot.com/2017/09/swieta-anna-z-kolczykami-w-uszach.html Jednak uśmiech na twarzy wywołała, wspomniana na początku postać Maria Bambina - Matki Boskiej - Dzieciątka, laleczki zawiniętej w becik, która znajduje się tuż przy wejściu: Rynek w Stezzano to dobre miejsce na poranną kawę w słoneczku pod parasolami - bez wielkomiejskich tłumów, tak, aby delektować się włoskim "dolce far niente": Samo Stezzano jest też doskonałą bazą wypadową do Bergamo. Nocowałam tu w Art&Hotel Aeroporto Bergamo i bardzo go polecam. W pełni zasługuje na kategorię 4*. Ma wewnętrzny basen, serwuje bardzo smaczne posiłki, a jego ściany zapełnia sztuka współczesnych, promowanych w obiekcie artystów. Ceny tego hotelu na booking.com są znacznie niższe niż analogicznych w Bergamo, o czym zapewnia niżej podpisana Autorka - tutaj na bagażach pod pokojem, w którym spała. Obiekt ma stronę w języku polskim: http://www.artehotel.it/pl/ Zapraszam na moje nowe konto na twitterze: https://twitter.com/AnnaKossowska4

Wracam do wcześniej już na blogu podjętego tematu i wracam na chwilę do mojej ulubionej, toskańskiej Lukki. A ściślej, do miejsca, które choć niewielkie rozmiarami, potrafi się odpowiednio promować jako to świadczące o starożytnej przeszłości tego niespełna 90-tys. miasta położonego pośród malowniczych wzgórz nad rzeką Serchio. Domus Romana to prywatne muzeum w podziemiach kamienicy, gdzie odkopano pozostałości dawnego, rzymskiego domostwa. Zwane Domem Chłopczyka na Delfinie ze względu na znalezione fragmenty płaskorzeźby o tej tematyce, pochodzi z I w p.n.e. Naturalnie z samego domostwa pozostało bardzo niewiele, natomiast fascynujące jest to, że zachowane warstwy murów kryjące się w fundamentach pozwalają prześledzenie ewolucji technik budowlanych od czasów sprzed 2 tys. lat do współczesności (od czasów rzymskich, longobardzkich, poprzez średniowiecze i renesans). Właściciele muzeum nawet w czasach pandemii dwoją się i troja, aby pozostawać w kontakcie ze światem zewnątrznym. Wśród wielu inicjatyw, jakie są w placówce podejmowane - ja zachęcam tych, którzy właśnie na początku grudnia wybierają się do Toskanii, aby postawili na Lukkę. Tu bowiem, w Domus Romana 5 grudnia odbędą się targi produktów lokalnych. Jest to tylko pretekst do opowieści o tym, które z nich były już obecne na stołach starożytnych Rzymian, jak je spożywano, przyrządzano, na ile były wówczas cenione. Będzie można skosztować takie potrawy przygotowane wg dawnych receptur, ale też dowiedzieć się, ile z tej kuchni sprzed wieków zostało do dziś. Bez wątpienia jednym z produktów oferowanych na tragu bedzie pyszne, lokalne ciasto Buccellato - przypominające smakiem naszą chałkę, tyle, że z duża ilością bakalii - jego receptura jest bardzo wiekowa. Nazwa tego ciasta wywodzi się od łacińskiego słowa buccella, co znacz 'kęs". Buccellato miało niegdyś formę obwarzanka (dziś wywarzane jest również w wersji podłużnej) i z piekarni do domu noszono je na... ramieniu, jak obręcz. Miało to miejsce zwłaszcza w niedzielę, po Mszy św. obejrzeć filmy, spotkać się z ekspertami. A to wszystko - na dodatek, za darmo! Miejsce: Domus Romana, Via Cesare Battisti 19, Lukka, godz. 16. Koniecznie trzeba wcześniej zarezerwować sobie miejsce: 0039 583 050060 Współorganizatorem wydarzenia jest Izba Handlowa w Lukce. Więcej na temat Lukki na moim blogu: https://italiannawdrodze.blogspot.com/2019/12/co-zobaczyc-w-lukce.html

Jak wiecie, albo i nie, skończyłam średnią szkołę muzyczną w klasie fletu poprzecznego. Śpiewałam w chórze - zajęłam z nim II miejsce na sławetnym, Międzynarodowym Konkursie Chórów w Międzyzdrojach w roku stanu wojennego - 1982 r. Grałam też w orkiestrze. Nigdy nie zapomnę naszego koncertu abiturientów w Sali Koncertowej Filharmonii Narodowej - to było przeżycie nie do opisania. Choć potem obrałam inną drogę, muzyka pozostała we mnie i ze mną na zawsze, a z nią miłość do opery i baletu, mniej do operetki. Dlatego z taką radością odwiedzałam zawsze teatry muzyczne, zarówno w kraju, jak i na świecie. Zaproszenie na międzynarodowy Festival Donizetti Opera 2021 w Bergamo sprawiło mi tak ogromną radość. Co prawda myślałam, że będę mogła obejrzeć słynne, barokowe wnętrza odnowionego Teatro Donizetti, ale spektakl, który oglądałam zrealizowano w drugim, Teatro Sociale. Wchodząc do niego byłam jednocześnie podekscytowana, jak i lekko niespokojna. Czy ta scena zafunduje mi taką samą, przykrą niespodziankę jak trzy lata temu Teatro San Carlo w Neapolu, gdzie zamiast prawdziwej orkiestry zasiadającej w kanale, muzyka odtwarzana jest za pomocą słabych w dodatku jakościowo głośników? Nota bene w tym samym teatrze byłam 20 lat wcześniej i wówczas grała tak orkiestra. I to jak grała! W Bergamo miałam obejrzeć operę "Medea w Koryncie", wcale nie autorstwa urodzonego w Bergamo w 1797 r. Gaetana Donizettiego, lecz Giovanniego Simone Mayra - nauczyciela i protektora słynnego potem kompozytora. Dzieło napisane do libretta Felice Romaniego wykorzystuje grecki mit o czarodziejce Medei i w tej interpretacji w zasadzie nie odbiega od zasadniczego, znanego nam wątku:https://pl.wikipedia.org/wiki/Medea_(mitologia), choć ramy akcji zawężone są od przyjazdu Jazona do Koryntu po zabicie przez Medeę synów i jej ucieczkę. Mamy tutaj przede wszystkim dramat kobiety najpierw rozkochanej przez mężczyznę, która rodzi mu dzieci, a potem porzuconej, doprowadzonej do ostateczności jaką jest mord na własnym potomstwie. Muzyka Meyra doskonale oddaje dylematy kobiety - orkiestra (poza nieco fałszującymi trąbkami) dobrze się spisała! Nieco mniej podobała mi się sama sztuka, ubrana we współczesny kostium, choć jest to teraz praktycznie tendencja. Tłumaczy się to zazwyczaj pragnieniem skupienia uwagi widza na słowie i muzyce, jednak mnie to specjalnie nie przekonuje, jakkolwiek z pewnością intrygujący był zabieg rozgrywania akcji między dwoma mieszkaniami, a ściślej - sypialniami, które, umieszczone na platformach wędrują raz w górę, raz w dół. Z drugiej strony z pewnością bliższa dzisiejszemu odbiorcy była opowieść o Medei - zwykłej gospodyni domowej, która musi "ogarnąć" dzieci i "chałupę", robić zakupy, obiad, zmywać, a przed zdradę małżonka pozostaje z tym wszystkim sama. I budzą się w niej kolejno: żal, wściekłość, ale i chęć przebaczenia niewiernemu Jazonowi, a gdy ten odpycha kobietę - pragnienie zemsty, za wszelką, nawet najwyższą cenę. Co mi się jeszcze podobało? Oczywiście bel canto, dzięki któremu rozumiałam każde słowo. A także wyświetlany na kurtynie, śpiewany właśnie tekst w dwóch językach - po włosku i angielskim tłumaczeniu. To z pewnością ułatwia śledzenie akcji. Jak wspomniałam, sztukę ogladałam we wnątrzach Teatro Sociale, pierwotnie noszącym nazwę Teatro della Societa', który zainaugurował działalność w 1809 r. dzięki staraniom "socjety", czyli wyższych sfer Bergamo i gdzie wystawiano sztuki do lat 20. ubiegłego wieku - potem jego przestrzenie wynajmowano na wystawy i inne wydarzenia. W latach 2006-2009 przeszedł gruntowny remont i w ubiegłą sobotę mogłam podziwiać go w pełnej krasie, kiedy znów służył Melpomenie: Bezwzględny wymóg noszenia maseczek, ale też sprawdzane przy wejściu paszporty covidowe (bez nich w Bergamo nie wejdzie się do żadnej, zamkniętej przestrzeni publicznej) przypomniały mi o rzeczywistości, w jakiej się teraz wszyscy znaleźliśmy. Samo Bergamo wyjątkowo ucierpiało w wyniku pandemii, o czym pisałam w poprzednim poście. Jednak Organizatorzy Festiwalu nie chcieli rozdzierać ran, ich przesłanie zawarte w słowie wstępnym do programu ma bardzo optymistyczne przesłanie, którego fragment zacytuję: " Gwiazda, która nas wyprowadza z ciemności pandemii nazywa się Gaetano Donizetti. W jego rodzinnym mieście, po tak wielkim bólu, nadszedł czas nadziei i świętowania. Dlatego Festiwal 2021 jest tym, który oznacza narodziny na nowo...". Festiwal potrwa do 5 grudnia br. Jego program znajduje się na stronie: https://www.donizetti.org/en/festival-donizetti/festival-donizetti-opera-2021/ Autorka oraz Dorota Olendzka, redaktor naczelna magazynu Świat Podróże Kultura (na zdjęciu wyżej) dziękują dyrekcji Teatro Donizetti w Bergamo za zaproszenie na Festival, a także Visit Bergamo za pomoc w organizacji wizyty w tym pięknym mieście. (zdj. Autorka oprócz zdjęcia z przedstawienia - FB Fondazione Teatro Donizetti)

Był taki moment na samym początku pandemii, w marcu 2020 r., kiedy lombardzkie miasto Bergamo i cała jego prowincja stały się światowym epicentrum pandemii Covid-19. To wówczas włoski urząd statystyczny ISTAT i Istituto Superiode di Sanita' (Wyższy Instytut Zdrowia) odnotowały wstrząsająco wysokie statystyki - 5919 zmarłych, o 568% więcej niż wynosiła średnia zgonów w poprzednich pięciu latach w tym samym miesiącu. W samym Bergamo zmarło w marcu 2020 r. 678 osób, o 424% więcej niż w analogicznym okresie lat 2015-2019. Pisano wówczas o Bergamo jako o włoskim Wuhan. Oficjalny bilans wszystkich ofiar Covid-19 w Bergamo za 2020 r. to 6500 zmarłych, ale mówi się, że mogło ich być nawet dwa razy więcej. To ogromna cyfra, zwłaszcza na 120-tys. miasto. Jedną z form upamiętnienia tego tragicznego bilansu jest pomnik, który stanął w centrum miasta - "Anima Mundi" (Duch świata) autorstwa Ugo Rivy, 70-letniego artysty z Bergamo (polecam Jego profil na FB https://www.facebook.com/ugo.riva. Odkryłam ten pomnik zupełnie przez przypadek idąc od stacji kolejowej. Zrobił na mnie kolosalne wrażenie. Spójrzcie sami. Gdzie dokładnie znajduje się pomnik? Przed budynkiem Credito Bergamasco przy placu Porta Nuova: Prowadzi do niego od głównej stacji kolejowej (w Bergamo są dwie - druga przy imponującym kompleksie szpitalnym) piękna, elegancka, szeroka ulica papieża Jana XXIII - na piechotę ok. 5-8 minut. Warto wiedzieć, że ten kanonizowany wraz z Janem Pawłem II święty kościoła katolickiego urodził się, jako Giuseppe Angelo Roncalli w małej miejscowości Sotto il Monte (dziś Sotto il Monte Giovanni XXIII) właśnie w prowicji Bergamo (1881-1963) i jest w niej bardzo czczony. Opisany pomnik to nie jedyne miejsce poświęcone ofiarom pandemii. Kolejną inicjatywą, tym razem stowarzyszenia Comune Virtuosi, które podjęło miasto Bergamo jest bowiem Las Pamięci, "bosco della memoria" pełen zieleni z alejkami i ławeczkami do odpoczynku. Z 750 roślin, jakie zaprojektował w nim agronom Roberto Reggiani, 130 stanowią drzewa owocowe, 70 te znajdujące się w lasach i 90 krzewów. Pierwsze drzewo zasadzono w parku 18 marca br. "Bosco della memoria" znajduje się na obszarze parku Trucca (parco della Trucca), obok szpitala im. Jana XIII, który w czasie I fazy pandemii przyjął na siebie największy trud walki z pandemią o życie mieszkańców Bergamo. Partnerem projektu jest dziennik "L"Eco di Bergamo". Wracając już na stację kolejową ostatniego dnia mojego pobytu w Bergamo (wyskoczyłam tam na ostatni weekend listopada, czyli dosłownie przed kilkoma dniami) zauważyłam również plakaty opatrzone wiele mówiącym montażem zdjęć i napisem: "Już wróciliśmy": "Już wróciliśmy" można odczytywać jako powrót, przynajmniej do częściowej normalności, bo mieszkańcy Bergamo wychodząc z domu, zapełniają sklepy i kawiarnie, chodzą do teatru i muzeów. Jednocześnie jednak bardzo rygorystycznie przestrzegają przepisy covidowe. To oznacza, że bez przypominania i penalizacji noszą maseczki we wszystkich pomieszczeniach publicznych, również w środkach lokomocji - nie widziałam NIKOGO bez maseczek! Poza tym, aby wejść do restauracji, baru, muzeum czy teatru trzeba mieć paszport covidowy i to też jest sprawdzane. I jeszcze jedno - ta nawet zaskakująca jak na Włochów serdeczność i życzliwość, jaką można odczuć na każdym kroku. Doświadczyłam jej podczas pobytu rozmawiając z ludźmi, którzy jakże chętnie spieszyli z jakąkolwiek pomocą, gdy jej potrzebowałam. Na przykład w autobusie, gdzie zabrakło mi drobnych na bilet, a nie mogłam zapłacić kartą, jedna z pasażerek niemal wciskała mi do ręki 1,40 euro na przejazd! Bergamo to przepiękne miasto, o którym powstanie teraz seria postów. Bardzo je wam polecam na jesień, nawet na przełom listopada i grudnia, gdy ceny są niższe, nie ma tłumów, a temperatura wyższa, niż u nas i pojawia się słońce, co widać na moich zdjęciach. Teraz właśnie można "upolować" lot Ryanairem nawet od 9 zł - oczywiście bez opłat lotniskowych, więc startujcie! (Wszystkie zdjęcia są moją własnością, więc kopiowanie naturalnie zakazane!). Buon viaggio!

Od północy do piątku ponownie obowiązuje w Czechach stan wyjątkowy, a wraz z nim nowe środki przeciwpandemiczne. Restauracje, bary i kluby będą zamknięte między 22:00 a 04:59. Od piątku wieczorem ludzie nie będą mogli spożywać alkoholu w miejscach publicznych, zakazuje się także organizację jarmarków bożonarodzeniowych, z wyjątkiem sprzedaży choinek i karpi. Aktualne obostrzenia obowiązujące od 22 listopada 2021: Od poniedziałku 22 listopada w hotelach, restauracjach, na imprezach zbiorowych w Czechach są uznawane wyłącznie certyfikaty potwierdzające przyjęcie pełnej dawki szczepienia lub certyfikaty potwierdzające przechorowanie Covid-19 w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Dzieci od 12 do 18 lat i osoby częściowo zaszczepione obowiązują testy PCR. Szczegółowe informacje dotyczące obostrzeń są dostępne na stronie czeskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych https://www.mvcr.cz/mvcren/article/coronavirus-information-of-moi.aspx (Źródło: CzechTourism, zdj. Pixabay)