Najpierw obejrzyjcie trailer: https://www.youtube.com/watch?v=h9OAO-1ZcbI Kamera sunie miękko nad setkami koron drzew, których liście pomalowała jesień na ciepłe barwy: beż, rudy, brąz, złoto. Zdajemy się płynąć nad leśną gęstwiną i niepostrzeżenie przenosimy się w inne miejsce: z Polski do Włoch, z Mazowsza do Ligurii, z Warszawy do miejscowości Biassa, położonej o rzut kamieniem od turystycznego hitu, jakim są Cinque Terre i zaledwie 3,3 km od miasta La Spezia. To maleńka Biassa stanowi tło opowieści wysnutej z osobistych doświadczeń młodego reżysera CarloAlberta Biazzi, a osadzonej w czasach po II wojnie światowej. Okresie, gdy Włochy z trudem podnosiły się po trudach zbrojnego konfliktu. Stanowi on tło historii o kilkuletnim chłopcu, który stracił ojca i poprzez opowieści dziadka błądzące między rzeczywistością a ludową baśnią stara się odnaleźć nieobecnego rodziciela. Bo ojca zabrało Morze pod nieobecność Księżyca - dlaczego jednak Księżyca nie było, tego samego Księżyca, który znacznie wcześniej ocalił jednak dziadka ze spienionych fal? Już trailer filmu "Al' di la' del mare", zaprezentowany właśnie w MuseoCAMec w La Spezia wzrusza swoją szczerością i prostotą narracji prowadzonej przez dziecko. Tak, jak wzruszył mieszkańców Biassa zaproszonych na prezentację. Ich miejscowość w filmie pokazana została tak, jak opowiadali o niej ich rodzice i dziadkowie jako społeczność prostych ludzi, którzy od wieków walczą o spłachetek ziemi wydzieranej morzu, aby uprawiać winorośle (powstaje z nich znakomite Tramonti Cinque Terre DOC). Oczarowuje nas magia miejsca, gdzie czas jakby się zatrzymał. Czy film sprawi, że zostanie odkryte przez podróżników? Lokalne władze zabiegają o to, aby rozwinąź tu turystykę jakościową, a wabikiem miałyby być nie tylko dziewicze pejzaże, ale też lokalne produkty z winem na czele. Na debiut kinowy "Al di la' del mare" w pełnej wersji musimy jeszcze poczekać. Zdjęcia do niego rozpoczynano trzy razy i dwukrotnie wstrzymała je pandemia. Efekt jednak, jak sugeruje już trailer, może być znakomity, podobnie jak pierwszy obraz reżysera rodem z Cremony, krótkometrażowy, bo zaledwie 12-minutowy film "Il padre di mia figlia" zaprezentowany cztery lata temu na Festiwalu Filmowym w Cannes i wyróżniony Nagrodą Jury podczas Around International Film Festival w Berlinie. Zawiązanie akcji jest intrygujące: Anna wraca do domu i zastaje córkę Alice w kuchni, przygotowującą posiłek oraz stół w jadalni nakryty dla trojga. Dzwonek do drzwi obwieszcza przybycie na kolację narzeczonego Alice, starszego od niej o trzydzieści lat. Wtedy Anna zaczyna mówić, a przeszłość wraca jak bumerang. Jego cios jest nie do zniesienia... Koniecznie obejrzyjcie ten film - ma angielskie napisy: https://www.iglufilm.it/streaming/2021/03/09/il-padre-di-mia-figlia/ Oba filmy spina wspólny bohater, tylko pozornie drugoplanowy i milczący - to morze, które zabiera i oddaje, choć czasem przyprawia to o ból.

Witajcie w Etroubles. Nazwa brzmi z francuska, ale jesteśmy we Włoszech, w północno-zachodnim regionie - Valle d'Aosta, Dolinie Aosty, który graniczy z Francją i Szwajcarią. To miasteczko  na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda na wysokości 1270 m n.p.m, w otoczeniu Alp Pennińskich przyciąga zimą amatorów desek, a latem górskich wspinaczek i trekkingu. W średniowieczu stanowiło ważny punkt strategiczny, gdyż tędy przebiegała via Francigena, Droga Franków - transalpejski szlak komunikacyjny, w tym pielgrzymkowy, wiodący z angielskiego Canterbury do Grobu św. Piotra Apostoła w Rzymie.


Miasteczko z wykładanymi otoczakami, wąskimi uliczkami, które wiją się ku górze okolone domkami zdobnymi w ukwiecone balkony i przecinają placyki z fontannami "oddycha" jeszcze atmosferą wieków średnich.


Tutaj skosztujecie alpejską fontinę DOP (Chroniona Nazwa Pochodzenia), ser produkowany z tłustego mleka krowy rasy waldostańskiej, wypasanej na nieskażonych, alpejskich łąkach. W Etroubles spróbujecie też prosciutto i popijecie je... lokalnym piwem, a w Tłusty Czwartek (już za rok, bo teraz wirus nie pozwala) pobalujecie na zabawie karnawałowej w otoczeniu przystojniaków w drewnianych maskach i strojach nawiązujących do mundurów napoleońskich na pamiątkę wojsk cesarskich, które wkroczyły tutaj w maju 1800 r.


Oto filmik z Etroubles: https://borghipiubelliditalia.it/borgo/etroubles/#1480496849637-2df5f493-2f06 ze strony włoskiego stowarzyszenia I borghi piu' belli d'Italia (Najpiękniejsze miasteczka Włoch).
Stowarzyszenie I borghi piu' belli d'Italia działa od blisko dwóch dekad. Jego zadaniem jest ochrona dziedzictwa kulturowego, historycznego, artystycznego tych miasteczek, które do dziś zachowały  architekturę średniowieczną i/lub renesansową (borgo to określenie dla miasteczka z tych dwóch epok). Umiejętnie je promując, organizacja z roku na rok ściąga do nich coraz więcej odwiedzających, choć nierzadko są położone z dala od turystycznych szlaków. Dzięki temu rozkwitają na nowo, wracając do swoich historycznych korzeni. To w nich można poznać sekrety dawnych zawodów, skosztować lokalne wyroby, zobaczyć unikatowe dzieła sztuki i zabytki.
Stowarzyszenie gromadzi miasteczka ze wszystkich regionów Italii. Na jego stronie możecie je poznać, obejrzeć zdjęcia i filmiki: https://borghipiubelliditalia.it/en/borghi/ (wszystkie zdjęcia ilustrujące ten post są własnością Urzędu Miejskiego w Etroubles/ Comune di Etroubles i są publikowane za jego zgodą).

Do stowarzyszenia należy m.in. Campli, o którym Wam niedawno pisałam na blogu: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2020/01/swiete-schody-porchetta-i-giotto-co.html
Wcześniej z kolei o Vernazzy, która wchodzi w skład tzw. Cinque Terre, pięciu wioseczek-miasteczek rybackich zawieszonych na nadmorskich skałach -Ligurii - z Vernazzy pochodzi moje stare zdjęcie otwierające tego posta: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2016/09/liguria-po-raz-pierwszy_8.html

Nieustająco polecam na wakacje mój "Romans po włosku", chyłkiem nieco wydany pod pseudo konspiracyjnym Annalisa Fiore. Skrycie się pod obcym nazwiskiem miało mi dać komfort obserwatora, który nie musi się martwić, że ewentualna krytyka wpłynie na jego literackie notowania. Był to jednak wybór słaby. Następna powieść będzie już podpisana przeze mnie. Tymczasem zaś polecam recenzję znalezioną na portalu Świat podróżników. "Wschodnie wybrzeże Ligurii, Veneto czyli Wenecja Euganejska oraz dolina Val di Non w Trentino są tłem powieści „Romans po włosku” Annalisy Fiore. Z tą książką pod pachą można spokojnie zwiedzać północną Italię.  Akcja rozpoczyna się w Santa Margherita Ligure, turystycznym kurorcie dla bogatych w Ligurii nad morzem Liguryjskim, gdzie główna bohaterka szlifuje znajomość włoskiego na letnich kursach językowych. To idealna baza wypadowa do wycieczek po całym wschodnim wybrzeżu regionu, z którego stolicy – Genui pochodzić miał Krzysztof Kolumb. Powieść sugeruje konkretne trasy wycieczek, które odbywają główne jej postacie. Chociażby zupełnie nieznaną Val Fontanabuona, dolinę, z której miała się wywodzić rodzina przyszłego odkrywcy Ameryki. Znajdują się w niej, udostępniane turystom do zwiedzania kopalnie łupku, hodowle bambusa (!), produkcja adamaszku na XIX-wiecznych krosnach.Polecane jest też sanktuarium Matki Boskiej na Monte Allegro, do którego wjeżdża się kolejką linową! Autorka proponuje również odwiedzenie podwodnej figury Chrystusa w miejscowości San Fruttuoso, gdzie nie dociera żadna szosa! Na powieściowym szlaku nie mogło zabraknąć Cinque Terre, czyli pięciu nadmorskich miejscowości, spiętych romantycznym szlakiem „Via dell’Amore”, czyli Droga Miłości. Annalisa Fiore odkrywa, że po tutejszych terenach podróżowało wielu znanych ludzi pióra: Guy de Maupassent ma swoją tablicę w kurorcie Portofino, a Maria Konopnicka na deptaku nadmorskim w Nervi. Nota bene kto wie, że autorka „Naszej szkapy”, ale i „Roty” doskonale znała włoski i zajmowała się tłumaczeniami literatury z tego języka? Katarzyna i Pietro, których łączy powieściowy romans, mieszkają też w Weronie, ale to kolejny punkt wypadowy do zwiedzania innego regionu – Wenecji Euganejskiej. „Romans po włosku” to też unikatowy obraz Italii sprzed 20 lat, kiedy panowała w tym kraju prosperita i dzisiejszych Włoch w kryzysie, skonfrontowany z obrazem Polski lat transformacji i współczesnej. Świetna lektura również dla podróżników, bo pokazuje bardzo autentyczny świat relacji między oboma narodami, bez powszechnego w zalegających teraz nasz rynek księgarski harlequinach o Włoszech, „lukrowania”."