„Byzantium” Neila Jordana, „Człowiek, który spadł na ziemię Nicolasa Roega z Davidem Bowie z 1976 r., „Armia Frankensteina” Richarda Raaphorsta i „Big ass spider” Mike’a Mendeza – oba obrazy tegoroczne zobaczymy podczas festiwalu filmowego Trieste Science+Fiction. Impreza rusza dziś, w środę 30 października w Trieście i potrwa do niedzieli 3 listopada br. Więcej informacji w języku polskim: https://twitter.com/DiscoverFVG_PL, https://www.facebook.com/DiscoverFVGPoland

 
„Lukka nie ma dzisiaj dobrej prasy w przewodnikach i książkach turystycznych” - zauważył już  Jarosław Iwaszkiewicz w swoich „Podróżach do Włoch”. I dodał: „-Szkice Heinego powinny wystarczyć do ustalenia sławy tego miasta”. Jak widać, nie wystarczyły. Lukka pozostaje nadal w cieniu pizańskiego Piazza dei Miracoli, Placu Cudów z bynajmniej nieprzereklamowaną Torre Pendente czyli Krzywą Wieżą oraz Katedrą-Duomo, utrwaloną w pierwszych kadrach filmu „Good morning Babilonia”. A już z pewnością „kasuje” ją na wstępie pyszniąca się swoimi skarbami Florencja. Tymczasem gdy przekroczyłam granice Lukki, urzekła mnie jej niezwykła atmosfera – gdzieś w powietrzu wisiały strofy Gabriele D’Annunzia o Miastach ciszy.

W tym naturalnie o Białej Lilii, Ilarii del Carretto, pochowanej w Chiesa di San Martino- kościele św. Marcina. Jej dzieje przypominają poniekąd inną historie miłosną, która wydarzyła się tysiące kilometrów stąd, w Indiach. Ale po kolei. Pan Lukki Paolo Guinigi, władający miastem przez pierwsze trzy dziesięciolecia XV wieku słynął jako obyty w świecie – przebywał kolejno w Londynie i Flandrii – kolekcjoner sztuki, zwłaszcza arrasów i damasceńskiej stali oraz kobiet. Do czasu, gdy w progu jego pałacu nie pojawiła się młodziutka Ilaria del Carretto, potomkini markizów Savony. Paolo, już wcześniej raz żonaty, stracił dla ślicznej dziewczyny głowę od pierwszego wejrzenia i ochoczo ją poślubił. Zwłaszcza, że sam pochodził nie z tak dobrej rodziny jak Ilaria. Ich pożycie układało się szczęśliwie. W rok po zawarciu związku małżeńskiego Ilaria wydała na świat syna Ladislao, Władysława, w następnym nosiła już pod sercem córeczkę. Niestety, zbyt szybka druga ciąża przyniosła nieoczekiwane komplikacje i jakkolwiek córeczka, której pośmiertnie dano imię Ilaria, przeżyła, matka już niestety nie. Oszalały z bólu Paolo zamówił pośmiertny pomnik nagrobny u samego największego mistrza epoki, Jacopo della Quercia. Wyrzeźbił on z białego, karraryjskiego marmuru prawdziwe arcydzieło uważane za największe osiągnięcie sztuki funeralnej tamtych czasów. Postać Ilarii w powłóczystej szacie wydaje się bowiem pogrążona w śnie: delikatnie uchylone wargi, oczy przykryte powiekami, sprawiające wrażenie, że za chwile się otworzą. Zwłaszcza, że u stóp pani czuwa – gotowy do zabawy - wierny piesek. Sarkofag został ozdobiony po raz pierwszy motywem putti, aniołków tak potem popularnym w renesansie. Marmurowa Ilaria przetrwała szczęśliwie sześć stuleci, a we współczesności dorobiła się nawet własnej strony internetowej.
Podobnie jak indyjski Tadź Mahal w Agrze, który przecież Szachdżahan z dynastii Wielkich Mogołów wzniósł dla przedwcześnie zmarłej żony, Mumtaz Mahal. Ona też, podobnie jak Ilaria nie przetrzymała trudów porodu, tyle, że tym razem… czternastego z rzędu. (Zdjęcia: Visit Tuscany).

 

Miłe Panie i Panowie bardzo mili też, jak stoi wyżej napisane – lecę do Włoch. Jutro wsiadam do samolotu i via Monachium docieram na skrzydłach Lufthansy do Triestu. A stamtąd ruszam na podbój terenów przygranicznych ze Słowenią. Zajrzę zresztą i tam, ale część eskapady odbywać się będzie we Włoszech, po tak często opisywanym przeze mnie regionie Friuli-Wenecja Julijska. Zapewne więc czeka nas troszkę przerwy, ale za to po powrocie odrobię zaległości z naddatkiem. Do usłyszenia w poniedziałek! Proszę o mnie nie zapominać! Arriverederci!

 

Niezapomniane przeżycie - grobowiec egipskiego faraona zaaranżowany został tak, jak zobaczył go odkrywca Howard Carter. Pomieszczenia, wyposażenie, skarby łącznie z repliką złotej maski władcy, której oryginał nie podróżował od 1980 r. Wystawa otwarta jest do 12 stycznia 2014: http://toutankhamon.ch/?lang=en (Źródło: Moja Szwajcaria)

Specjalna oferta Hotel Ski Pass w szwajcarskim St.Moritz. Więcej informacji w zakładce Tańsze wojaże-Hotele (Źródło: Moja Szwajcaria. Zdjęcie: swiss-image.ch/
Christof Sonderegger)

 Po trzech latach starań Kraków uzyskał tytuł Miasta Literatury UNESCO! Decyzja o jego przyznaniu dotarła dziś czyli w poniedziałek, 21 października do Prezydenta Miasta Krakowa Jacka Majchrowskiego (Źródło: Redakcja Modny Kraków, Kraków- moja miłość, fot. Artur Żyrkowski)

Kolejna zrealizowana inwestycja to Rotunda na Chopoku, czyli wielofunkcyjny kompleks w którym znajdować się będą: panoramiczna restauracja z kominkiem dla 100 osób, nowy południowy taras z barem dla 200 osób, część noclegowa ze 4 apartamentami dla 16 osób i recepcją, restauracja na parterze dla 60 osób oraz połączenie górnej stacji kolejki Funitel i 15 MGD Kosodrevina - Chopok z poczekalnią na wypadek złej pogody. Z kolei w Ośrodku narciarskim Tatrzańska Łomnica – Wysokie Tatry www.vt.sk zainstalowano
nową,  15-osobową kolejkę gondolową ze stacji Start do stacji Łomnicki Staw/Skalnate Pleso. Kolejka linowa o długości  2 km umożliwi jazdę przy wietrze o prędkości do 90 km/godz. Dodatkową atrakcją jest nowa, czerwona trasa zjazdowa 3 Esicka z Łomnickiego Stawu do stacji pośredniej Cucoriedky o długości 1 560 m. Dla mniej zaawansowanych narciarzy z kolei przygotowano nową, 0,5-km trasę niebieską Bukova Hora II. Poza tym zmodernizowano restaurację na Łominckim Stawie, dzięki czemu może w niej jeść posiłek do 250 osób, a na nowym tarasie z panorama na Tatry wypocznie nawet setka amatorów opalania. Ośrodek narciarski Strbskie Pleso rozszerzy ofertę o nowe, sztucznie naśnieżane niebieskie trasy zjazdowe o łącznej długości 2,2 km www.vt.sk

Sezonowo, między 18 stycznia a 15 marca 2014 zostanie uruchomione bezpośrednie połączenie z Warszawy i Gdańska do Popradu, przy czym przewóz sprzętu narciarskiego wliczony będzie w cenę biletu: www.rainbowtours..pl/narty (Źródło i zdjęcia: Słowackie Centrum Turystyki)

 

 

Sierpień 1982 roku był nadzwyczaj gorący. Spędzałam go, podobnie zresztą jak całe wakacje, w domu, powoli starając się pogodzić z faktem, że 1 września nie wrócę do tej samej klasy co dotąd, bo muszę ją repetować. Oficjalnie z powodu matmy, z której zresztą zawsze byłam beznadziejna. Tylko dlaczego na cenzurze obniżono mi wszystkie stopnie, nawet z zachowania, choć w szkole nie tylko nie dokazywałam, ale uchodziłam wręcz za bardzo wycofaną, nieśmiałą osobę. Poza tym w muzycznej nie repetuje się z powodu jednego przedmiotu, a słabsze ode mnie koleżanki „przeciągnięto za uszy”. Przytłaczało mnie poczucie jakiejś ogromnej niesprawiedliwości, bo dlaczego dzieci mają płacić za czyny rodziców? A przecież, gdy Mama zapisywała się do Solidarności w jednym z ministerstw, w którym wtedy pracowała, uprzedzała mnie o możliwych konsekwencjach. W chwili wprowadzenia stanu wojennego zajmowała stanowisko wiceprzewodniczącej tej placówki. Nie, nie miałam żalu do Mamy ani przez chwilę, gdyż sama namawiałam ją do wstąpienia do związków. Jednak nie spodziewałam się takiego ciosu, gdyż dla mnie, bardzo wtedy młodziutkiej osoby był to cios bardzo mocny. Codzienne wizyty w kościele, które w czasie tamtych wakacji stały się czymś naturalnym, koiły, msze św. dodawały otuchy. Przekraczając żelazną bramę otaczającą świątynię miałam wrażenie, że zanurzam się w innym świecie. Tam rzeczywiście wtedy była Polska. Po alejkach kursował zaaferowany ks. Jerzy, zawsze w czyimś towarzystwie. A to jakiś znany aktor, który po 13 grudnia zniknął z telewizyjnych ekranów, innym razem ktoś z Huty Warszawa czy przyjezdni. Tamtego sierpniowego dnia siedziałam na ławce przed kościołem wraz z moimi dwoma kumpelami: Malwą i Jolką. Pilnie obserwowałyśmy sklepik z dewocjonaliami, który stał tam, gdzie teraz znajduje się grób ks. Jerzego. Gdy tylko zauważyłyśmy, że obsługująca go pani otworzyła okienko, dosłownie tam pokłusowałyśmy. Czego wtedy szukałyśmy? Szczerze mówiąc, nie wiem, ale wypatrzyłyśmy absolutny „przebój” czyli teksty mszy św. za Ojczyznę. Odbite na powielaczu pyszniły się dość grubą stertą na pierwszym planie. Za dwa złote sztuka nabyłyśmy trzy egzemplarze i wróciłyśmy pędem na ławkę, aby oddać się lekturze.
- A co tak czytacie, dziewczyny? – ten głos był tak charakterystyczny, że bez podnoszenia wzroku wiedziałyśmy, że należy do ks. Jerzego. Stał przed nami uśmiechnięty, w czarnej sutannie i przyglądał się temu, co trzymałyśmy w dłoniach. Potem już wszystko potoczyło się bardzo szybko. Przez dwa kolejne lata przychodziłyśmy do jego mieszkania wraz z całkiem sporą grupą parafialnej młodzieży, aby składać teksty mszy za ojczyznę. Przy okazji zresztą dowiedziałyśmy się, że pani od sklepiku nie powinna ich była wystawiać na sprzedaż, gdyż przeznaczone były do darmowej dystrybucji i to w nie, ujmijmy to, oficjalnym obiegu, choć przecież nie zawierały żadnych obalających system treści, jakie imputował księdzu ówczesny rzecznik rządu, nomem omen jego imiennik Jerzy U. Dla mnie to był czas wielkiej rzeźby. Dzięki temu, że ks. Jerzy zlecił nam wyszukiwanie patriotycznych wierszy, które, recytowane przez plejadę nie kolaborujących z reżimem Generała aktorów, stanowiły artystyczną oprawę mszy za Ojczyznę, przeczytałam dosłownie od deski do deski naszych romantycznych wieszczów. Przeżyłam też jakoś pierwszy dzień w nowej klasie, która okazała się sympatyczna i wspierająca, a rok repety tak dla mnie dobry, że na jego koniec za wyniki w nauce należała mi się nagroda. Trzymały mnie i dawały pozytywny napęd te wizyty. Pod wielką, biało czerwoną mapą Polski, na której naniesione zostały wszystkie miejsca obozów internowania, czułam się dziwnie bezpieczna i na swoim miejscu. Tam chyba właśnie odnalazłam siebie i przestałam się bać. Tam dojrzałam. I tam miałam okazję obserwować, jak ten niewielkiej postury człowiek brał coraz więcej na swoje szczupłe barki. A krąg nienawiści powoli się zacieśniał. „Ktoś” przez okno do mieszkania wrzucił mu cegłę, „ktoś” inny przemalował samochód. Jerzy U. w okienku telewizora jeszcze bardziej puchł wylewając z siebie pokłady jadu, jako Jan Rem realizował się w produkowaniu serii paszkwili o „garsonierze”. Naszego kapłana stale już śledzono, „zapraszano” regularnie na Rakowiecką.  Mimo tego wszystkiego potrafił zdobyć się na uśmiech i gdy wychodziliśmy od niego, wręczał nam zawsze a to zeszyty, a to szampony czy długopisy z darów, bo „za pracę się płaci”. Tym cenniejsze, zważywszy ze wówczas na półkach sklepowych królował ocet, a większość towarów nabywało się na kartki. Dlatego, gdy nam pewnego razu nie otworzył, poczułyśmy rozczarowanie. Przecież wyraźnie słyszałyśmy głosy zza drzwi! Jednak nie miałyśmy czasu na myślenie, bo zaraz wciągnął nas do siebie, mieszkający tuż obok ks. Marcin, „szef” naszej kościelnej scholi, pozornie pod pretekstem omówieni repertuaru. Cała akcja była ewidentnie grubymi nićmi szyta, bo niejednokrotnie powtarzana – z perspektywy czasu wiem, że ks. Jerzy odsunął nas rozmyślnie pod opiekę swojego kolegi kapłana, aby nam się nic nie stało. Jednak o nas pamiętał. Pewnego wieczoru zasiedziałyśmy się u ks. Marcina zdecydowanie za długo, więc każdą z nas poczęstował czekoladką, abyśmy zapchały buzie i nie gadały na klatce schodowej, co mogłoby zbudzić śpiące nieopodal „siostrzyczki”. Ostrożnie nacisnęłam klamkę drzwi wyjściowych, starając się wyeliminować pisk zawiasów. I wtedy po drugiej stronie rozległ się potworny łomot. To były drewniane saboty, które ktoś celowo, słysząc nasze śmiechy, powiesił na zewnętrznej klamce. – Drewniaki ks. Jerzego – zdekonspirował sprawcę ks. Marcin. Kilka tygodni później stałam jak skamieniała wśród szlochającego tłumu w kościele po tym, jak w telewizji podano wiadomość o znalezieniu Jego ciała w Wiśle. Nie uwierzyłam i nie wierzę do tej pory w oficjalną wersję śmierci ks. Jerzego. Czekam na to, aż wreszcie ktoś dotrze do prawdy. Bo przecież to On mówił, że prawda nas wyzwoli. Ilekroć zaś jestem w Rzymie, zastanawiam się, co by było gdyby jednak skorzystał z propozycji wyjazdu do Wiecznego Miasta…

Podróżując zimą po regionie zachodnich Czech, warto odwiedzić pięknie położony zamek Loket, gdzie udostępniono podziemia z niezwykłą wystawą narzędzi tortur.www.hradloket.cz. Po barokowym pałacu w Dětenicach w Czeskim Raju oprowadzają z kolei duchy. Można następnie zajrzeć do tutejszego browaru, a na kolację wybrać się do średniowiecznej karczmy. www.zamekdetenice.cz. W regionie środkowych Czech w Chlumcu nad Cidlinou czeka pałac Karlova Koruna należący do rodu Kinskich www.kinskycastles.com. Niedaleko leży pałac Radim oferujący między innymi ciekawą, bajkową trasę zwiedzania dla rodzin z dziećmi. www.zamek-radim.eu. Jadąc w stronę Pragi warto zajrzeć do pałacu Loučen, gdzie przewodniczką po komnatach będzie biała dama. Wyjątkową na skalę światową atrakcją jest tutejsze labiryntarium – zespół dziesięciu labiryntów różnej wielkości zdobiących  park pałacowy. www.zamekloucen.cz. Na zimowe zwiedzanie zaprasza Hluboka nad Vltavou w południowych Czechach, uważany za jeden z najpiękniejszych czeskich pałaców. Inspiracją dla koronkowej, romantycznej budowli była architekturaWindsoru. Ze względu na swój urok, jest ulubionym celem turystów a także filmowców, którzy chętnie wykorzystują bajkowy pałac do nagrywania filmów dla dzieci. www.zamek-hluboka.eu  
Zamki i pałace warto odwiedzić szczególnie w czasie adwentu. Odbywają się tu jarmarki świąteczne z barwnymi imprezami dla dzieci i dorosłych (Źródło i więcej informacji: www.czechtourism.com, zdjęcia Lubomir Stiburek, Lubomir Cech). 

Minister kultury Brazylii i więzień junty, zwolennik makrobiotycznej diety i medytacji, odznaczony Legią Honorową IV klasy. Gilberto Gil – gitarzysta i wokalista światowego formatu, dwukrotny laureat nagrody Grammy już 17 października br. wystąpi z koncertem we włoskim mieście Brescia: http://www.bresciatourism.it/news/gilberto-gil-solo-acustico (źródło i zdjęcie: Bresciatourism)

Lennusadam jest częścią Estońskiego Muzeum Morskiego. Mieści się w ponad stuletnich hangarach hydroplanów, w sąsiedztwie tallińskiego portu i jest jednym z najnowocześniejszych i najciekawszych muzeów w Europie. Wystawy opowiadają historie rozgrywające się zarówno pod wodą, na jej powierzchni, jak i w powietrzu. Zwiedzający mogą wejść do prawdziwej łodzi podwodnej, podziwiać hydroplan, lodołamacz oraz historyczne statki i sprzęt wojskowy. Lennusadam zostało otwarte ponad rok temu. Tylko w ciągu pierwszych pięciu miesięcy działalności odwiedziło je ponad 200 000 osób. (Źródło i zdjęcia: Visitestonia.com) 

Już pojutrze, we wtorek 15 października ruszam w sentymentalną podróż po hanzeatyckich miastach: Tallinie, Rydze i Bergen. Zapraszam wszystkich zainteresowanych do Bielańskiego Ośrodka Kultury na godzinę 11 (www.bok-bielany.eu).  Pokażę piękne zdjęcia i opowiem wiele przygód z moich wojaży. To będzie też gratka dla amatorów secesji – ta w stolicy Łotwy jest zachwycająca, co widać na zdjęciu.

Przy okazji zaś trzeba koniecznie zajrzeć do odnowionego przez brytyjską designerkę Anitę Rosato hotelu, bo to przecież legenda stolicy. Można też poczytać moje artykuły na ten temat, publikowane na portalu Turystyka. rp.pl Rzeczpospolitej:
http://www.rp.pl/artykul/971161.html
(Na zdjęciu ja wraz z Agnieszką Róg-Skrzyniarz, dyrektor ds. PR i komunikacji na Polskę sieci Starwood Hotels&Resorts i wspomnianą designerką, Anitą Rosato na gali otwarcia hotelu po zmianach.