Najpierw obejrzyjcie trailer: https://www.youtube.com/watch?v=h9OAO-1ZcbI Kamera sunie miękko nad setkami koron drzew, których liście pomalowała jesień na ciepłe barwy: beż, rudy, brąz, złoto. Zdajemy się płynąć nad leśną gęstwiną i niepostrzeżenie przenosimy się w inne miejsce: z Polski do Włoch, z Mazowsza do Ligurii, z Warszawy do miejscowości Biassa, położonej o rzut kamieniem od turystycznego hitu, jakim są Cinque Terre i zaledwie 3,3 km od miasta La Spezia. To maleńka Biassa stanowi tło opowieści wysnutej z osobistych doświadczeń młodego reżysera CarloAlberta Biazzi, a osadzonej w czasach po II wojnie światowej. Okresie, gdy Włochy z trudem podnosiły się po trudach zbrojnego konfliktu. Stanowi on tło historii o kilkuletnim chłopcu, który stracił ojca i poprzez opowieści dziadka błądzące między rzeczywistością a ludową baśnią stara się odnaleźć nieobecnego rodziciela. Bo ojca zabrało Morze pod nieobecność Księżyca - dlaczego jednak Księżyca nie było, tego samego Księżyca, który znacznie wcześniej ocalił jednak dziadka ze spienionych fal? Już trailer filmu "Al' di la' del mare", zaprezentowany właśnie w MuseoCAMec w La Spezia wzrusza swoją szczerością i prostotą narracji prowadzonej przez dziecko. Tak, jak wzruszył mieszkańców Biassa zaproszonych na prezentację. Ich miejscowość w filmie pokazana została tak, jak opowiadali o niej ich rodzice i dziadkowie jako społeczność prostych ludzi, którzy od wieków walczą o spłachetek ziemi wydzieranej morzu, aby uprawiać winorośle (powstaje z nich znakomite Tramonti Cinque Terre DOC). Oczarowuje nas magia miejsca, gdzie czas jakby się zatrzymał. Czy film sprawi, że zostanie odkryte przez podróżników? Lokalne władze zabiegają o to, aby rozwinąź tu turystykę jakościową, a wabikiem miałyby być nie tylko dziewicze pejzaże, ale też lokalne produkty z winem na czele. Na debiut kinowy "Al di la' del mare" w pełnej wersji musimy jeszcze poczekać. Zdjęcia do niego rozpoczynano trzy razy i dwukrotnie wstrzymała je pandemia. Efekt jednak, jak sugeruje już trailer, może być znakomity, podobnie jak pierwszy obraz reżysera rodem z Cremony, krótkometrażowy, bo zaledwie 12-minutowy film "Il padre di mia figlia" zaprezentowany cztery lata temu na Festiwalu Filmowym w Cannes i wyróżniony Nagrodą Jury podczas Around International Film Festival w Berlinie. Zawiązanie akcji jest intrygujące: Anna wraca do domu i zastaje córkę Alice w kuchni, przygotowującą posiłek oraz stół w jadalni nakryty dla trojga. Dzwonek do drzwi obwieszcza przybycie na kolację narzeczonego Alice, starszego od niej o trzydzieści lat. Wtedy Anna zaczyna mówić, a przeszłość wraca jak bumerang. Jego cios jest nie do zniesienia... Koniecznie obejrzyjcie ten film - ma angielskie napisy: https://www.iglufilm.it/streaming/2021/03/09/il-padre-di-mia-figlia/ Oba filmy spina wspólny bohater, tylko pozornie drugoplanowy i milczący - to morze, które zabiera i oddaje, choć czasem przyprawia to o ból.

To region dla samotnych marzycieli i zakochanych par, pełen nastrojowych zakątków, gdzie same nazwy wywołują przyspieszone bicie serca, a pośrodku wyrasta stolica regionu, dumna Genua pamiętająca o swoim najsławniejszym z synów, Krzysztofie Kolumbie. Wiele osób utożsamia Ligurię z Włoską Riwierą myśląc o słynnych szerokich, pokrytych złotym piaskiem plażach Wybrzeża Kwiatów, Riviera dei Fiori na zachód od Genui - słynnego z festiwalu piosenki i ruletki San Remo, Imperia z największym kościołem w regionie – Bazyliką św. Maurycego czy Alassio z „mureczkiem”, muretto zdobionym płytkami z autografami sławnych ludzi pomysłu Ernesta Hemingwaya. Tymczasem Liguria to nazwa regionu położonego między włoską Toskanią a francuską Prowansją o powierzchni 5416 km², liczącego 1,7 miliona mieszkańców. Od południa oblewa ją Morze Liguryjskie, od północy graniczy z Piemontem, a od wschodu z Emilią-Romanią. Samo wybrzeże dzieli się na część zachodnią przypominającą kształtem bumerang – od Genui w kierunku Ventimiglia, miasteczka na granicy z Francją i na wschodnią – od Genui w stronę Toskanii, gdzie piaszczystych plaż jest niewiele, ale to właśnie te skaliste wybrzeża upodobali sobie poeci romantyczni z Byronem i Shelleyem na czele. Warto wybrać się ich tropem… Wiecej w moim artykule zamieszczonym w najnowszym numerze magazynu "ALL INCLUSIVE" - do przeczytania tutaj: https://www.all-inclusive.com.pl/najnowszy-numer/

Witajcie w Etroubles. Nazwa brzmi z francuska, ale jesteśmy we Włoszech, w północno-zachodnim regionie - Valle d'Aosta, Dolinie Aosty, który graniczy z Francją i Szwajcarią. To miasteczko  na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda na wysokości 1270 m n.p.m, w otoczeniu Alp Pennińskich przyciąga zimą amatorów desek, a latem górskich wspinaczek i trekkingu. W średniowieczu stanowiło ważny punkt strategiczny, gdyż tędy przebiegała via Francigena, Droga Franków - transalpejski szlak komunikacyjny, w tym pielgrzymkowy, wiodący z angielskiego Canterbury do Grobu św. Piotra Apostoła w Rzymie.


Miasteczko z wykładanymi otoczakami, wąskimi uliczkami, które wiją się ku górze okolone domkami zdobnymi w ukwiecone balkony i przecinają placyki z fontannami "oddycha" jeszcze atmosferą wieków średnich.


Tutaj skosztujecie alpejską fontinę DOP (Chroniona Nazwa Pochodzenia), ser produkowany z tłustego mleka krowy rasy waldostańskiej, wypasanej na nieskażonych, alpejskich łąkach. W Etroubles spróbujecie też prosciutto i popijecie je... lokalnym piwem, a w Tłusty Czwartek (już za rok, bo teraz wirus nie pozwala) pobalujecie na zabawie karnawałowej w otoczeniu przystojniaków w drewnianych maskach i strojach nawiązujących do mundurów napoleońskich na pamiątkę wojsk cesarskich, które wkroczyły tutaj w maju 1800 r.


Oto filmik z Etroubles: https://borghipiubelliditalia.it/borgo/etroubles/#1480496849637-2df5f493-2f06 ze strony włoskiego stowarzyszenia I borghi piu' belli d'Italia (Najpiękniejsze miasteczka Włoch).
Stowarzyszenie I borghi piu' belli d'Italia działa od blisko dwóch dekad. Jego zadaniem jest ochrona dziedzictwa kulturowego, historycznego, artystycznego tych miasteczek, które do dziś zachowały  architekturę średniowieczną i/lub renesansową (borgo to określenie dla miasteczka z tych dwóch epok). Umiejętnie je promując, organizacja z roku na rok ściąga do nich coraz więcej odwiedzających, choć nierzadko są położone z dala od turystycznych szlaków. Dzięki temu rozkwitają na nowo, wracając do swoich historycznych korzeni. To w nich można poznać sekrety dawnych zawodów, skosztować lokalne wyroby, zobaczyć unikatowe dzieła sztuki i zabytki.
Stowarzyszenie gromadzi miasteczka ze wszystkich regionów Italii. Na jego stronie możecie je poznać, obejrzeć zdjęcia i filmiki: https://borghipiubelliditalia.it/en/borghi/ (wszystkie zdjęcia ilustrujące ten post są własnością Urzędu Miejskiego w Etroubles/ Comune di Etroubles i są publikowane za jego zgodą).

Do stowarzyszenia należy m.in. Campli, o którym Wam niedawno pisałam na blogu: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2020/01/swiete-schody-porchetta-i-giotto-co.html
Wcześniej z kolei o Vernazzy, która wchodzi w skład tzw. Cinque Terre, pięciu wioseczek-miasteczek rybackich zawieszonych na nadmorskich skałach -Ligurii - z Vernazzy pochodzi moje stare zdjęcie otwierające tego posta: http://italiannawdrodze.blogspot.com/2016/09/liguria-po-raz-pierwszy_8.html

Czarna, jedwabna koszula kryjąca wydatny brzuch. Czarne spodnie, sygnet, łańcuch na szyi i włosy na brylantynę zaczesane do tyłu. Istny Ojciec Chrzestny - pomyślałam, a ze mną cała, rozśpiewana grupa PSTravel, gdy dojechaliśmy do hotelu Trieste w Andorze na zachodnim wybrzeżu liguryjskim. A tym czasem był to właściciel obiektu witający nas w progu pełnym uśmiechem i otwartymi ramionami, w które zaraz wpadłam, mimo, że dotąd się nie znaliśmy.


Hotel niby położony tuż przy głównej jednopasmówce oplatającej urokliwe, pełne zieleni i słonecznych, niewysokich domków, miasteczko, ale niewiele przejeżdża tu aut. Hotel znajduje się bowiem na drugim krańcu, na tyle daleko od centrum, aby było spokojnie i na tyle blisko, aby w kwadrans minut dotrzeć na główny, nadmorski deptak.


Trzygwiazdkowy, oferuje większości pokoi z widokiem na liguryjski akwen połyskujący błękitem i stalą dużo poniżej, a pnąca się w górę skarpa to w istocie jeden, pachnący gaj-ogród. Moi podopieczni zaraz zainstalowali się w pokojach z widokiem, zaopatrzonych w większości w balkony. Ja ten widok mam, gdy wychylę się bardziej przez okno (najlepsze lokum są dla grupy, wiadomo), ale szum fal jest niemal ogłuszający i "lula" mnie do snu. W przepastnym łożu nie marznę, bo właściciel - pół Kalabryjczyk (już nie dziwię się jego wyglądowi), zafundował wszystkim gościom ciepłe koce, a i narzuta daje dodatkowe ciepło, zaś niedawno wymienione materace pozwalają odpocząć kręgosłupowi. Je się tu pysznie i aż za dużo. Śniadania zaskakująco obfite jak na trzy gwiazdki - z wędlinami, serem, kilkoma rodzajami focacci, czyli liguryjskiego specjału, a także kruchutką crostatą, półkruchym ciastem z domową marmoladą.


Szef piecze ją sam, podobnie jak we własnej osobie przygotowuje pasty (wczorajsza Alla Norma, sycylijska z pomidorami i bakłażanem to było mistrzostwo świata) i mięsa (eskalopki cielęce zapieczone z papryką muszę w domu powtórzyć, o ile dostanę takie mięso).


Dobrze nam się tu wypoczywa - grupa ma dwa dni pauzy w intensywnym programie zwiedzania.


Zaczęliśmy w niedzielę od Wenecji, w poniedziałek oglądaliśmy Florencję i wpadliśmy na "deser" do Pizy, przedwczoraj żeglowaliśmy po morzu Tyrreńskim od Rapallo do Portofino, degustując lokalne przysmaki: pesto - sos z bazylii przyrządzony na naszych oczach ze świeżych ziół, oliwę, octy balsamiczne i naturalnie wino.



Jutro czekają nas Monako i Monte Carlo oraz San Remo, a kończymy w mieście Romea i Julii.

Powód? Narodowy Dzień Archeologii, Dziedzictwa Artystycznego i Renowacji Zabytków - ogólnokrajowa inicjatywa włoskiego Ministerstwa Dóbr, Działalności Kulturalnej i Turystyki. Zniszczone w wyniku wybuchu Wezuwiusza Pompeje i Herkulanum, zabytki takie jak rzymskie Koloseum i Panteon, ślady cywilizacji nuragijskiej na Sardynii, czy kultu lunarnego w liguryjskim Luni (na zdjęciu), rysunki naskalne w Val Camonica, Brązy z Riace - wydaje się, że w Italii każdy kamień to zabytek. Na terenie "buta" udostpnionych jest ponad 200 wykopalisk archeologicznych i 5000 muzeów. Większość z nich właśnie 7 grudnia br., podczas akcji zatytułowanej "Niedziela w Muzeum" otworzy swoje podwoje dla zwiedzających zupełnie za darmo!: http://www.italia.it/en/news/detail/national-day-of-archaeology-artistic-heritage-and-restoration-1.html?cHash=f5c1f22d3730d8ef2c79573c61a0163d

Nieustająco polecam na wakacje mój "Romans po włosku", chyłkiem nieco wydany pod pseudo konspiracyjnym Annalisa Fiore. Skrycie się pod obcym nazwiskiem miało mi dać komfort obserwatora, który nie musi się martwić, że ewentualna krytyka wpłynie na jego literackie notowania. Był to jednak wybór słaby. Następna powieść będzie już podpisana przeze mnie. Tymczasem zaś polecam recenzję znalezioną na portalu Świat podróżników. "Wschodnie wybrzeże Ligurii, Veneto czyli Wenecja Euganejska oraz dolina Val di Non w Trentino są tłem powieści „Romans po włosku” Annalisy Fiore. Z tą książką pod pachą można spokojnie zwiedzać północną Italię.  Akcja rozpoczyna się w Santa Margherita Ligure, turystycznym kurorcie dla bogatych w Ligurii nad morzem Liguryjskim, gdzie główna bohaterka szlifuje znajomość włoskiego na letnich kursach językowych. To idealna baza wypadowa do wycieczek po całym wschodnim wybrzeżu regionu, z którego stolicy – Genui pochodzić miał Krzysztof Kolumb. Powieść sugeruje konkretne trasy wycieczek, które odbywają główne jej postacie. Chociażby zupełnie nieznaną Val Fontanabuona, dolinę, z której miała się wywodzić rodzina przyszłego odkrywcy Ameryki. Znajdują się w niej, udostępniane turystom do zwiedzania kopalnie łupku, hodowle bambusa (!), produkcja adamaszku na XIX-wiecznych krosnach.Polecane jest też sanktuarium Matki Boskiej na Monte Allegro, do którego wjeżdża się kolejką linową! Autorka proponuje również odwiedzenie podwodnej figury Chrystusa w miejscowości San Fruttuoso, gdzie nie dociera żadna szosa! Na powieściowym szlaku nie mogło zabraknąć Cinque Terre, czyli pięciu nadmorskich miejscowości, spiętych romantycznym szlakiem „Via dell’Amore”, czyli Droga Miłości. Annalisa Fiore odkrywa, że po tutejszych terenach podróżowało wielu znanych ludzi pióra: Guy de Maupassent ma swoją tablicę w kurorcie Portofino, a Maria Konopnicka na deptaku nadmorskim w Nervi. Nota bene kto wie, że autorka „Naszej szkapy”, ale i „Roty” doskonale znała włoski i zajmowała się tłumaczeniami literatury z tego języka? Katarzyna i Pietro, których łączy powieściowy romans, mieszkają też w Weronie, ale to kolejny punkt wypadowy do zwiedzania innego regionu – Wenecji Euganejskiej. „Romans po włosku” to też unikatowy obraz Italii sprzed 20 lat, kiedy panowała w tym kraju prosperita i dzisiejszych Włoch w kryzysie, skonfrontowany z obrazem Polski lat transformacji i współczesnej. Świetna lektura również dla podróżników, bo pokazuje bardzo autentyczny świat relacji między oboma narodami, bez powszechnego w zalegających teraz nasz rynek księgarski harlequinach o Włoszech, „lukrowania”."

Dokładnie było to 4 maja 1814 roku, a toskańska wyspa stała się miejscem jego 10-miesięcznego zesłania. W tym czasie Bonaparte dał się poznać jako dobry gospodarz budując szpitale, wodociągi, nowe drogi. Dlatego w okrągłą rocznicę jego pobytu Elba przypomina swojego "najznamienitszego" turystę szeregiem imprez, które potrwają do 26 lutego 2015, kiedy Napoleon stąd wyjechał. W programie m.in. Régat Napoléon, zmagania łodzi z epoki, które wyruszą 13 czerwca z portu w liguryjskiej miejscowości La Spezia,aby dzień później przycumować do Portoferraio, gdzie w odrestaurowanej dziś willi Mulini mieszkał "mały kapral". 15 sierpnia, z okazji urodzin Napoleona przewidziano pokaz ogni sztucznych, który zakończy jednocześnie trwające tydzień Targi Dwustulecia, będące okazją do degustacji potraw lokalnych z czasów napoleońskich.

Więcej na stronie: http://www.infoelba.it/isola-d-elba/bicentenario-napoleone-2014-2015/  oraz na FB: https://www.facebook.com/Infoelba

Do kursów języka i kultury włoskiej w Santa Margherita Ligure we włoskiej Ligurii sentyment mam ogromny. Trzy letnie sezony lat 90. spędzone w obłędnym otoczeniu (proszę obejrzeć filmik http://www.youtube.com/watch?v=5J88gbdftho)
w bardzo międzynarodowym gronie - niektóre przyjaźnie odnowiłam via FB, pozwoliły na "doszlifowanie" znajomości włoskiego. Dlatego bez oporów rekomenduję moją "szkołę", od zawsze pod sekretarską egidą Manueli Sciandry, która jest fantastycznym organizatorem i koleżanką zarazem.

A jak już miłe Pani i Panowie bardzo mili też, obejrzą sobie wspomniany filmik, to zachęcam do lektury "Romansu po włosku" - bo właśnie kursy w Santa stały się inspiracją do tej mojej książki, napisanej pod pseudonimem Annalisa Fiore.

Naturalnie wszystkie postacie i opisane fakty są tylko i wyłącznie dziełem mojej wyobraźni. Natomiast krajobrazy i atmosfera, jak najbardziej oddające rzeczywistość!

Nie da się ukryć – nie rozdwoję się. Dlatego ostatnio zaniedbałam blog, za co wszystkich moich czytelników gorąco przepraszam. Powodów było jednak sporo. Przede wszystkim 21. Międzynarodowe Targi Turystyczne TTWarsaw, które rozpoczynają się już w najbliższy czwartek (28-30 listopada) http://ttwarsaw.pl/ Jako Turystyka rp.pl przygotowywaliśmy na niego specjalne wydanie gazety targowej, a ja popełniłam kilka tekstów, w tym wywiad z Ambasadorem Egiptu, Jego Ekscelencją Redą Bebars, a także ministrem turystyki Algierii – panem Mohamedem Amine Hadj Saidem  - lekturę naturalnie polecam. Poza tym w nadchodzącym tygodniu ukaże się najnowszy numer magazynu „Świat Podróże Kultura”, a w nim aż trzy moje publikacje! Natomiast już można kupić w Empik-u listopadowy numer „Kuriera Warszawskiego” , gdzie Justyna Kamińska rozmawia ze mną o Włoszech, Warszawie i dzielnicy, w której mieszkam – Żoliborzu. Dwustronicowa rozmowa, pięknie ilustrowana moimi zdjęciami z Trentino i Wenecji Euganejskiej nosi tytuł „Włochy moja miłość”.