Był taki moment na samym początku pandemii, w marcu 2020 r., kiedy lombardzkie miasto Bergamo i cała jego prowincja stały się światowym epicentrum pandemii Covid-19. To wówczas włoski urząd statystyczny ISTAT i Istituto Superiode di Sanita' (Wyższy Instytut Zdrowia) odnotowały wstrząsająco wysokie statystyki - 5919 zmarłych, o 568% więcej niż wynosiła średnia zgonów w poprzednich pięciu latach w tym samym miesiącu. W samym Bergamo zmarło w marcu 2020 r. 678 osób, o 424% więcej niż w analogicznym okresie lat 2015-2019. Pisano wówczas o Bergamo jako o włoskim Wuhan. Oficjalny bilans wszystkich ofiar Covid-19 w Bergamo za 2020 r. to 6500 zmarłych, ale mówi się, że mogło ich być nawet dwa razy więcej. To ogromna cyfra, zwłaszcza na 120-tys. miasto. Jedną z form upamiętnienia tego tragicznego bilansu jest pomnik, który stanął w centrum miasta - "Anima Mundi" (Duch świata) autorstwa Ugo Rivy, 70-letniego artysty z Bergamo (polecam Jego profil na FB https://www.facebook.com/ugo.riva. Odkryłam ten pomnik zupełnie przez przypadek idąc od stacji kolejowej. Zrobił na mnie kolosalne wrażenie. Spójrzcie sami. Gdzie dokładnie znajduje się pomnik? Przed budynkiem Credito Bergamasco przy placu Porta Nuova: Prowadzi do niego od głównej stacji kolejowej (w Bergamo są dwie - druga przy imponującym kompleksie szpitalnym) piękna, elegancka, szeroka ulica papieża Jana XXIII - na piechotę ok. 5-8 minut. Warto wiedzieć, że ten kanonizowany wraz z Janem Pawłem II święty kościoła katolickiego urodził się, jako Giuseppe Angelo Roncalli w małej miejscowości Sotto il Monte (dziś Sotto il Monte Giovanni XXIII) właśnie w prowicji Bergamo (1881-1963) i jest w niej bardzo czczony. Opisany pomnik to nie jedyne miejsce poświęcone ofiarom pandemii. Kolejną inicjatywą, tym razem stowarzyszenia Comune Virtuosi, które podjęło miasto Bergamo jest bowiem Las Pamięci, "bosco della memoria" pełen zieleni z alejkami i ławeczkami do odpoczynku. Z 750 roślin, jakie zaprojektował w nim agronom Roberto Reggiani, 130 stanowią drzewa owocowe, 70 te znajdujące się w lasach i 90 krzewów. Pierwsze drzewo zasadzono w parku 18 marca br. "Bosco della memoria" znajduje się na obszarze parku Trucca (parco della Trucca), obok szpitala im. Jana XIII, który w czasie I fazy pandemii przyjął na siebie największy trud walki z pandemią o życie mieszkańców Bergamo. Partnerem projektu jest dziennik "L"Eco di Bergamo". Wracając już na stację kolejową ostatniego dnia mojego pobytu w Bergamo (wyskoczyłam tam na ostatni weekend listopada, czyli dosłownie przed kilkoma dniami) zauważyłam również plakaty opatrzone wiele mówiącym montażem zdjęć i napisem: "Już wróciliśmy": "Już wróciliśmy" można odczytywać jako powrót, przynajmniej do częściowej normalności, bo mieszkańcy Bergamo wychodząc z domu, zapełniają sklepy i kawiarnie, chodzą do teatru i muzeów. Jednocześnie jednak bardzo rygorystycznie przestrzegają przepisy covidowe. To oznacza, że bez przypominania i penalizacji noszą maseczki we wszystkich pomieszczeniach publicznych, również w środkach lokomocji - nie widziałam NIKOGO bez maseczek! Poza tym, aby wejść do restauracji, baru, muzeum czy teatru trzeba mieć paszport covidowy i to też jest sprawdzane. I jeszcze jedno - ta nawet zaskakująca jak na Włochów serdeczność i życzliwość, jaką można odczuć na każdym kroku. Doświadczyłam jej podczas pobytu rozmawiając z ludźmi, którzy jakże chętnie spieszyli z jakąkolwiek pomocą, gdy jej potrzebowałam. Na przykład w autobusie, gdzie zabrakło mi drobnych na bilet, a nie mogłam zapłacić kartą, jedna z pasażerek niemal wciskała mi do ręki 1,40 euro na przejazd! Bergamo to przepiękne miasto, o którym powstanie teraz seria postów. Bardzo je wam polecam na jesień, nawet na przełom listopada i grudnia, gdy ceny są niższe, nie ma tłumów, a temperatura wyższa, niż u nas i pojawia się słońce, co widać na moich zdjęciach. Teraz właśnie można "upolować" lot Ryanairem nawet od 9 zł - oczywiście bez opłat lotniskowych, więc startujcie! (Wszystkie zdjęcia są moją własnością, więc kopiowanie naturalnie zakazane!). Buon viaggio!

Dziś mijają 42 lata od wyboru kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Apostolską. Pamiętam, jak tamtego dnia po południu w naszym domu zadzwonił telefon. Odebrał Dziadek i po chwili zaczął płakać. Przestraszyłam się, że stało się coś złego. Tymczasem był to szloch ze wzruszenia. Do dziadka zadzwonili znajomi z samego Watykanu i poinformowali go, że papieżem został Polak. Na trzy godziny przed tym, jak tę wiadomość przekazano Polakom w Dzienniku Telewizyjnym w reżimowej, PRL-owskiej telewizji. Od tej pory, w miarę jak stawałam suę coraz starsza, starałam się uczestniczyć we wszystkich Jego Podróżach Apostolskich nad Wisłę. Na studiach pojechałam za nim do Pragi. A potem już, jako tłumaczka Włoskiej Agencji Prasowej ANSA, a zarazem dziennikarka "Tygodnika Solidarność" i kolejnych tytułów prasowych relacjonowałam papieski podróże do Polski, ale też historyczną na Kubę, na Ukrainę, do Ziemi Świętej... O tym wszystkim opowiem Wam podczas mojego wykładu pełnego zdjęć papieża i miejsc, które odwiedził. Ten wykład zatytułowałam "Jan Paweł II - moje podróże Jego śladami". To propozycja dla Domów Kultury, Bibliotek Publicznych, Uniwersytetów Trzeciego Wieku i innych instytucji. Wykład mogę wygłosić na miejscu lub on-line, ponieważ Covid-19 ostatnio bardzo przykręcił nam śrubę. Czas wykładu 45 - 60 minut. Cena 400-500 zł netto (do negocjacji) Zainteresowanych zapraszam do kontaktu: a.klossowska@wp.pl, tel. 606 805 458

Dziś, w stulecie urodzin Jana Pawła II pragnę zaprosić Was na szlaki papieskie po Polsce. Jest ich całkiem sporo, bo Karol Wojtyła od najmłodszych lat odkrywał piękno naszego kraju. Będąc studentem, a potem młodym kapłanem wspinał się w górach albo z nich szusował, maszerował po dolinach, pływał kajakiem. Te wszystkie trasy  z nich została odtworzona i teraz można wyruszyć na szlak śladem świętego Jana Pawła II. Najlepiej korzystając z materiałów, jakie opublikowała na swojej stronie Polska Organizacja Turystyczna.
https://www.polska.travel/pl/poznaj-atrakcje-i-zabytki/szlaki-i-miejsca-papieskie

Krótkie wspomnienie dzisiaj. 27 kwietnia 2014 roku uczestniczyłam wraz z grupą, czyli jako pilotka w kanonizacji naszego papieża w Watykanie. Przyjechaliśmy naturalnie jak tysiące innych osób dzień wcześniej czy raczej wieczór wcześniej tak, aby zająć dobre miejsce. Mieliśmy szczęście, bo miejscówka okazała się wyjątkowo dobra - na trasie przejazdu papieża Franciszka. Natomiast ja ten czas pamiętam nie tylko jako wyjątkowe rekolekcje, ale też jeden z najpiękniejszych spacerów, jakie odbyłam po Rzymie. Nocą. Grupa została, a ja ruszyłam " w Wieczne Miasto". W pobliżu Watykanu wszystkie bary, knajpki i sklepy były otwarte - nastawione na "zarobienie" na pielgrzymach, ale dalej był już tylko pusty Rzym, zupełnie tak jak teraz i ja. Chodziłam po nim całą noc, ale podczas uroczystości kolejnego dnia nie czułam zmęczenia, tylko jakąś napędzającą mnie od środka radość.

Miałam to szczęście, że jako dziennikarka relacjonowałam dla polskich mediów trzy ostatnie Podróże Apostolskie naszego papieża do kraju, współpracując jednocześnie z Włoską Agencją Prasową "ANSA". Towarzyszyłam mu też, w najbliższej świcie żurnalistów, Volo Papale na Ukrainie, pojechałam za Nim do Ziemi Świętej i do Indii, uczestniczyłam w historycznej wizycie Jana Pawła II na Kubie.


 W tym czasie napisałam setki artykułów, przeprowadziłam też wywiady z najwybitniejszymi watykanistami i osobistościami włoskiego życia politycznego albo miałam możliwość ich tłumaczenia dla naszych gazet. Oto linki do trzech, moim zdaniem bardzo ciekawych publikacji:
https://wiadomosci.onet.pl/religia/papiez-nie-przejmowal-sie-krytyka/l0qqv2
https://www.tysol.pl/kopia/a5811-Franco-Pisano-o-Janie-Pawle-II-dla-TS-Potrafil-zartowac-dowcipnie-odpowiadac-ale-tez-i-wzruszac
https://papiez.wiara.pl/doc/372183.Wlochy-KGB-probowalo-szantazowac-papieza

Milczałam, przyznaję. Blog zamarł praktycznie przez ostatnie miesiące nic się nie działo. Wyjaśnienie jest proste - poza zwykłą, dziennikarską robotą byłam skupiona nad kolejną książką :)
To jej poświęciłam cały mój czas. O czym będzie - nie opuszczam na razie mojej ukochanej tematyki, więc możecie się domyśleć. Również ze zdjęcia ilustrującego ten post. Premiera już w marcu i zapewne kolejne spotkanie promocyjne we Włoskim Instytucie Kultury. Przy okazji namawiam do bezpośredniego kupna ode mnie najnowszej publikacji:

Na stronie FB  Gran Sasso Spa&Beauty Hotel Rigopiano nadal sielankowy widoczek z parą zażywającą kąpieli w odkrytym basenie otoczonym białym puchem. A niej filmiki i ujęcia w wiosennej aurze hotelu.. Dopiero później wśród wpisów wyłonić można apel z 23 stycznia o udostępnienie detektorów lawinowych ARVA, które służą do poszukiwania osób pod śniegiem. Potem zaś, gdzieś z boku figurującą informację "closed now". To brzmi wręcz groteskowo, bo trudno zamknąć coś, czego nie ma. Co zmiotła lawina pędząca z prędkością 100 km/godz niosąca 120 tys. ton śniegu, koszonych po drodze drzew, skał. To tak, jakby na położony malowniczo u stóp masywu Gran Sasso hotel zrzucono naraz 4 tys tirów z pełnym ładunkiem. Bilans - potworny - 29 ofiar śmiertelnych, ale jednocześnie światełko nadziei w postaci 11 uratowanych, w tym dwóch mężczyzn dosłownie cudem. Na kilka sekund przed tragedią wyszli z budynku i schronili się w aucie. Nota bene siła lawiny przesunęła stojące przed hotele samochody o dobre 300 metrów. Uratowały się dzieci i... psy, dopiero co narodzone, hotelowe szczeniaki-maskotki.

Ta na zdjęciu ma siedem metrów długości i przebyła morze Śródziemne w marcu 2014 r. Przewiozła dziewięciu uchodźców na wyspę Lampedusa. Wszystkie dotarły do niej żywe. W tych samych dniach, płynąc na podobnych barkach siedmiu uciekinierów z Syrii zatonęło na morzu Egejskim, czterdzieści dwie osoby z Jemenu skryły na zawsze wody zatoki Aden, dwieście pięćdziesiąt jeden uciekających z Konga zginęło w odmętach jeziora Alberta - pięćdziesiąt jeden z nich to były jeszcze dzieci. Oni wszyscy pragnęli zapomnieć o głodzie, wojnie, śmierci, gwałtach, jakie spotykały ich i ich bliskich w krajach rodzinnych. Pragnęli dobić do bezpiecznego portu i zacząć życie na nowo.


Barka, którą widać na zdjęciu pomalowana została na czerwono, a burtę opasuje biały pas, wnętrze zaś jest niebieskie. Albo było. Kolory wyblakły - poddały się w walce z morskim żywiołem. Ich resztkę spłukuje deszcz. Również dziś, kiedy stojąc przed Bazyliką św. Franciszka w Asyżu widzę tę barkę zacumowaną bezpiecznie przed wejściem.


Po raz pierwszy zaglądam do środka. Czego tam nie ma: skrawki materiałów, jakiś sparciały but, pogięta, plastikowa butelka po wodzie mineralnej. Resztki skromnego dobytku, jakie rodziny wzięły ze sobą na łódź. Serce się ściska.


Nie po raz pierwszy widzę tę barkę w Asyżu - pół roku temu umieszczona została przed choinką, nieopodal wejścia do dolnej części bazyliki. Jako szczególny dar dla nas, abyśmy nie zapominali o tych potrzebujących. Tak jak nie zapomina o nich Franciszek naszych czasów, obecny papież. I upomina się o ich przygarnięcie do krajów, które mogą to uczynić.
Kilka dni po tym, jak zobaczyłam "barkę nadziei" w Asyżu, w jedej z uroczych restauracyjek na Zatybrzu nawiązałam rozmowę z włoską rodziną mieszkającą gdzieś blisko, za rogiem. I pierwsze pytanie, jakie padło z ust głowy rodu, od razu w tonie oskarżycielskim było wręcz do przewidzenia:
- "Dlaczego Polska nie pomaga uchodźcom, dlaczego nie bierze ich do siebie, nie wywiązuje się ze zobowiązań wobec UE?". Jakbym słyszała brukselskich komisarzy, do których dociera bardzo jednotorowy przekaz. Zadałam więc pytanie, których uchodźców, skoro w ubiegłym roku przyjęliśmy blisko milion Ukraińców. Ich tragedię, zbrodniczą napaść zielonych ludzików i aneksję Krymu świat, Europa, UE zignorowały. A na Ukrainie nie jest spokojnie i bezpiecznie. Zapytałam też, czy zdają sobie sprawę moi sympatyczni rozmówcy, że mamy też zobowiązania wobec tych, co na Wschodzie. Rodzin wywiezionych "na białe niedżwiedzie". Dużo ich jest i każdy ma prawo powrotu do ojczyzny ojców i dziadów. Czy w związku z tym jednak jesteśmy zwolnieni od pomocy innym? Absolutnie nie. Jednak ta pomoc powinna być mierzona podług naszych sił i możliwości. A przede wszystkim rozwagi. Otworzyć granice, jak uczyniła to pani Merkel, jest najprościej, tylko co teraz dzieje się za naszą zachodnią granicą? Wpuścić wszystkich jak leci okazało się (o)błędem nie do naprawienia. Przed tym zresztą ostrzegają sami, prawdziwi uchodźcy - pamiętam jednego z nich lekarza z Syrii który przyleciał do nas z rodziną jeszcze chyba w ubiegłym roku. Na pytanie dziennikarzy TVP z jeszcze poprzedniego rozdania, którzy powielili to zadane mi przez Włocha z Zatybrza, odpowiedział, patrząc prosto w kamerę: "pomagajcie, ale bądźcie przy tym ostrożni, sprawdzajcie, kontrolujcie, bo nie każdy jest godny zaufania.". Ten lekarz z Syrii po to uciekł ze swojego kraju i wybrał Polskę, aby żyć w niej spokojnie i bezpiecznie. Aby nad Wisłą nie powtórzył się scenariusz terroru i strachu. A może się powtórzyć, jeśli nie zachowamy ostrożności i umiaru, choć tak trudno, gdy media pokazują zapłakane twarzyczki ocalonych z morskiej podróży dzieci.
Papa Francesco podczas rozpoczętej właśnie pielgrzymki do Polski apeluje o miłosierdzie, a więc i pomoc uchodźcom. Abyśy otworzyli serca na nich i ich potrzeby. I możemy to czynić na wiele sposobów, również spiesząc ze wsparciem humanitarnym do krajów w potrzebie, co zresztą Polska czyni. Pozostaje bowiem pytanie, czy jeśli wszyscy z nich wyjadą na "ziemie obiecane" to problem się rozwiąże? Nie sądzę.

Hawana. Plaza de Armas. Dzień po mszy papieskiej na Placu Rewolucji. W podcieniach sypiących się kamienic starówki, rząd prymitywnie skleconych stoisk. Dominują wizerunki Fidela i Che w różnych rozmiarach i kształtach. Wśród nich dostrzegam sporą, pustą przestrzeń i gdzieś w głębi samotną figurynkę Jana Pawła II z gipsu wielkości wskazującego palca. Już chce ją kupić, gdy zagarnia mi ją łapczywym gestem sprzed nosa jakaś lokalna kobieta. Kiepskim hiszpańskim (po trzech miesiącach kursu) pytam się czy jest więcej Janów Pawłów. - Nie, został tylko Fidel! - odpowiada sprzedawca. Jakie to znamienne. Usłyszeć to w tamtym czasie na ulicach stolicy czerwonej Kuby!
Szczerze mówiąc obie figurki różni tylko strój, biała szata i mundur wymalowane prymitywnie farbkami. Decyduje się więc na Castro, bo ma twarz niczym tajemnicze figury.... z Wyspy Wielkanocnej. Nota bene nasz Papież w tym wydaniu ma taką samą :) A więc znacznie się różni od tej, która ilustruje tekst.

Gipsowy Castro jest ze mną do dziś - stoi w kuchni, na parapecie i tylko gipsowe, czarne kamasze El Comandante się  nieco obtłukły. Cóż, czas z nikim łaskawie się nie obchodzi.
Takich obrazków z moich dziennikarskich podróży z Ojcem Świętym mogę przytoczyć dziesiątki, setki.

Byłam z nim w 1998 r. na Kubie, w 1999 r. w Indiach, potem na Ukrainie i w Ziemi Świętej.


Relacjonowałam dla Tygodnika Solidarność, a potem innych mediów trzy ostatnie Jego podróże apostolskie do Ojczyzny. Współpracowałam z Włoską Agencją Prasową ANSA jako tłumacz i wsparcie dziennikarza-watykanisty z rzymskiej centrali.

W "Życiu Warszawy", którego już dziś nie ma, rozpoczęłam pracę na dzień przed odejściem Ojca Świętego. Nawet teraz nie jestem w stanie oddać emocji, jakie temu trudnemu debiutowi towarzyszyły. A potem kolejnym tekstom, jakie o naszym Ojcu Świętym pisałam, jak choćby wywiad z sędzią Imposimato: http://www.zw.com.pl/artykul/123130.html,
Za pół godziny też będzie mi trudno powstrzymać emocje. Wybije 21.37, a w moim oknie zapłonie światełko pamięci i nadziei.

Il Pana Buono - tak nazywano papieża Jana XXIII, który wraz z naszym Janem Paweł II został wyniesiony na ołtarze w maju br. Dlaczego dobry? Nie tylko z powodu serdecznego, ciepłego uśmiechu, jaki utrwaliły zdjęcia z tamtej epoki. Miał być papieżem "przejściowym" - kardynałowie-papabili nie wróżyli mu długiego żywota, gdyż w chwili wyboru zbliżał się już do osiemdziesiątki. Ale to właśnie jemu zawdzięczamy Sobór Watykański II czyli otwarcie Kościoła na nowoczesność, pierwsze, stanowcze kroki w stronę ekumenizmu, czego wyrazem była Radę Jedności Chrześcijan i spotkanie z arcybiskupem Carterbury. To było historyczne, pierwsze spotkanie z reprezentantem Kościoła Anglikańskiego od chwili oderwania się jego od Rzymu przed czterema wiekami (Król Henryk VIII Tudor, chcąc poślubić Annę Boleyn, zabiegał u papieża Klemensa VII o unieważnienie jego małżeństwa z Katarzyną Aragońską, a gdy ten się nie zgodził - zerwał stosunki dyplomatyczne i kościelne ze Stolicą Apostolską, ogłaszając niezależność Kościoła Anglii od Rzymu, za co został ekskomunikowany). Podczas kryzysu kubańskiego Jan XXIII apelował o rozwagę obu stron konfliktu, czym zyskał sobie sympatię zarówno Johna Kennedyego, jak i Nikity Chruszczowa - przyjął nawet na audiencji córkę I sekretarza ZSRR. W podobnym tonie wypowiadał się w swojej ostatniej, najsłynniejszej encyklice Pacem in terris. Został wybrany Człowiekiem Roku tygodnika "Time".

Zmarł w wyniku choroby nowotworowej.Ostatni zapisek w Pamiętnikach, jaki uczynił dotyczył wizyty kard. Stefana Wyszyńskiego wraz z czterema biskupami, których przyjął osobiście podczas swojej ostatniej wizyty prywatnej 20 maja 1963 r. Potem nie był w stanie już nic napisać z powodu postępującej choroby.

Jego postać przybliży film dokumentalny, który jutro czyli w sobotę 20 grudnia br. o godz. 16 zostanie wyświetlony w Domu Spotkań z Historią przy ul. Karowej 20  w Warszawie . Obraz "Dobry Papież" wyreżyserował Luigi Bizzarri i stanowi on jeden odcinek popularnego programu La Grande Storia, realizowanego przez trzeci program telewizji włoskiej RAI3. Każdy odcinek serii poświęcony był innemu zagadnieniu, a największym powodzeniem cieszył się cykl monograficzny poświęcony papieżom, w tym właśnie Janowi XXIII. Film "Dobry papież" został przygotowany na kanonizację, podobnie jak kolejny, również wyświetlony w programie La Grande Storia, dokument o Janie Pawle II - również autorstwa Luigiego Bizzarri.
Film "Dobry papież" wyświetlany na Karowej będzie opatrzony napisami w jęz. polskim. Wstęp wolny. (Źródło: Instytut Kultury Włoskiej w Warszawie)

6.41. Za oknem nowohuckie kominy. Trzeba mieć szczególne wyczucie (a może poczucie humoru?)aby ulokować włoską grupę, zwłaszcza księży, którzy przyjechali na zwiedzanie Krakowa, w takim entourage'u. Nie ja jednak jestem organizatorem tego touru, tylko jedno z naszych biur podróży - mnie przypadła rola pilotki. Hotel Krakus Junior przy nomen-omen Nowohuckiej jest klasycznym dla epoki "budujemy nowy dom" klockiem z tych, jakie w czynie społecznym stawiał Birkut z jednego z najlepszych filmów Wajdy. Jednak, aby oddać sprawiedliwość, wnętrze zaskakuje pozytywnie. Niby jedna gwiazdka, jednak obiekt zasługuje na mocne dwie. Wykładziny czyste, łazienki z nową glazurą, wygodne, dostatecznie twarde materace i BARDZO dobre jedzenie. Wczorajszy placek ze śliwkami na obiado-kolację mógł śmiało konkurować z wypiekami mojej Mamy. Naturalnie Włosi nie byli zachwyceni lokalizacją - 6 km od centrum skutecznie odcina ich od możliwości wieczornych spacerów, zwłaszcza że kierowca autokaru po całym dniu za kółkiem musi wypocząć (przepisowych 11 godzin przerwy trzyma się nieugięcie. I dobrze!).

Wczoraj zwiedzaliśmy gród Kraka. Jakże miło mi się zrobiło na Wawelu, gdy lokalny przewodnik wskazał na grób Władysława Jagiełły, a jeden z moich podopiecznych od razu wykrzyknął - to mąż Hedwige! Widać, że grupa pilnie słuchała dziejów Polski, jakie w sprytnej pigułce zaserwowałam jej zaraz po przylocie. Duma mnie też rozpierała na widok ich otwartych z zachwytu ust, gdy stanęliśmy pod Sukiennicami: - Bello! - szeptali. Ja też, choć warszawianka, uważam że Kraków jest pięknym miastem, a starówka zadbana, dopieszczona w najmniejszym szczególe - chciałoby się władze tego miasta do stolicy co najmniej wypożyczyć, aby zrobiły w niej porządek.

 Po południu nawiedziliśmy Sanktuarium Bożego Miłosierdza w Łagiewnikach i tu, w kaplicy siostry Faustyny "moi" księża odprawili Msze św. Koncelebrze 10 kapłanów przewodniczył Jego Ekscelencja Arcybiskup Foggi-Bovino, 75-letni Francesco Pio Tamburrino.

Jego kazania słuchałam z prawdziwym zajęciem - nasi kapłani mogliby się od Niego uczyć jak mówić do wiernych, aby przykuć ich uwagę. Przygotowany - od czasu do czasu zerkał do zapisanych maczkiem karteczek, mówił o powołaniu, ale nie tylko do życia konserkrowanego czyli do ośmiu kandydatów do kapłaństwa, jacy z nami w grupie podróżują. Podkreślił że równie trudnym, jeśli nie trudniejszym jest powołanie do stanu małźeńskiego, bo przecież wybieramy osobę, z którą spędzimy całe życie. Z Ekscelencją miałam okazję porozmawiać w drodze powrotnej. Nie wiedziałam, że to nasz Ojciec Święty ściągnął go z dalekiej, spalonej słońcem Południa Apulii do Watykanu, aby przewodniczył Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. - Siostra Faustyna jest mi dobrze znana, gdyż moim zadaniem było zadbanie  o liturgię odnośnie do kultu Miłosierdzia Bożego - opowiadał. - Wielokrotnie zagadnienia największej wagi omawialiśmy z Ojcem Świętym podczas obiadów. Pamiętam, że do 2000 roku Jan Paweł II jadł solidnie, a do obiadu wypijał trzy keliszki stołowego wina - potem, ze względu na stanzdrowia zastąpił je ziólkami. Papież potrafił doskonale rozdzielić czas pracy od mentalnego wypoczynku - gdy opowiadaliśmy w naszym gronie dowcipy, śmiał się z całego serca. I tak zabawnie jadł: ostatnie drobinki posiłku zbierał na koniec widelca, pomagając sobie palcem, a potem wrzucał do ust!

Zdążyłam na czas! Choć mój pociąg relacji Warszawa-Katowice miał kwadrans opóźnienia. Dlatego szybko wskoczyłam do taksówki - przemiły pan z informacji na dworcu PKP polecił mi tańszą korporację (a i tak zapłaciłam 95 zł - do Pyrzowic jest 40 km). Na lotnisko dotarłam dosłownie na chwilę przed lądowaniem Wizz Air-a z Neapolu, skąd przyleciała mija świątobliwa grupa, czyli 19 księży + jeden arcybiskup (piszę o niej już w poprzednim poście). A ściślej księży zaledwie 10, a reszta to młodziaki przed złożeniem ślubów. Większość w świeckich ubraniach, a najmłodsze chłopaki w dżinsach i modnych, acz nie markowych koszulkach. Wszyscy przemili, roześmiani i... zachwyceni naszym krajem: wszechotaczającą zielenią, czystością na ulicach (!!!), porządkiem. Dla przyzwoitości nie zaprzeczałam.


Prosto z lotniska pojechaliśmy autokarem do Wadowic, które przywitało nas przedburzową duchotą - pierwsze krople deszczu spadły w momencie, gdy przekraczaliśmy próg muzeum- Domu Jana Pawła II. Przyznam, że sceptycznie nastawiona byłam do planów tak radykalnej jego przebudowy, obawiając się, że nowy projekt pozbawi wnętrza tej niepowtarzalnej atmosfery, jaką pamiętam sprzed kilku lat, gdy zwiedzałam muzeum urządzone po prostu w mieszkaniu Wojtyłów. Tymczasem już od pierwszych chwil uległam wizji, jaką tu stworzono.


 W pierwszej sali odtworzono bowiem sklep Chaima Bałamutha, który mieścił się na parterze kamienicy w czasach, gdy mieszkał w niej młody Karol. Kolorystyka sepii, stare zdjęcia, plakaty, afisze doskonale wprowadziły mnie w klimat minionej epoki, lat 20. i 30. XX w. Z pieczołowitością odtworzone zostało również samo mieszkanie rodziców przyszłego papieża - zgromadzono w nim nieliczne przedmioty, jak choćby złotą torebkę pani Emilii i album rodzinny - oryginał ukryty za szybą oraz komputerowa kopia - można ją przeglądać dotykając kartek, które choć nie istnieją - przesuwają się z szelestem.


Jest tyle niezwykłych miejsc w tym muzeum, że nie sposób je wszystkie opisać. Mnie jednak najbardziej utkwiła w pamięci drewniana barka, wypływająca ze szklanej ściany, wysypana piaskiem droga podróży apostolskiej ze szklanymi tabliczkami noszącymi nazwy miejsc, które nawiedził (pod każdą tabliczką, w specjalnym pojemniku umieszczono garść ziemi z tych miejsc) oraz sala ostatnich chwil, niemal cała obita czernią, w której słychać ostatnie uderzenia bardzo już strudzonego serca. http://www.domjp2.pl/


Naturalnie po obejrzeniu muzeum poszliśmy na kremówki i, mimo stosunkowo wczesnej pory (nie było jeszcze godziny 18) zdziwiło nas to, że niemal wszystkie kawiarnie były już zamknięte. Podobnie jak sklepy z dewocjonaliami. Pozostaje pytanie, czy wynika to z braku umiejętności robienia biznesu czy świadomej polityki nieulegania komercji za wszelką cenę. Choć ta druga wersja w tych czasach wydaje mi się utopią.

Gdyby mury stołecznego Hotelu Victoria Sofitel potrafiły mówić, rzeczywiście miałyby co opowiedzieć. Jego szara bryła w kształcie litery H przez 38 lat zdążyła się już bowiem wpisać  w pejzaż Warszawy. Na początku budziła chyba co najmniej kontrowesje – wcześniej na tym miejscu stał bowiem eklektyczny Pałac Kronenberga, który harmonijnie komponował się z resztą zabudowy przy ówczesnym placu Małachowskiego. Projekt hotelu autorstwa polsko-szwedzkiego zespołu architektów (Zbigniewa Pawelskiego, Leszka Sołonowicza, Andrzeja Dzierżawskiego, Dereka Frasera, Kurta Hiltina), działających pod szyldem szwedzkiej firmy Skanska Cementgjurterjet był natomiast typowym dziełem epoki PRL, czyli po prostu „pudełkiem”. Jednocześnie to dzieło, wzniesione jeszcze w czasach dobrej koniunktury rządów ekipy Edwarda Gierka, miało być „wizytówką” nowej Warszawy, niejako dowodem jej otwierania się na zachodnią modę – tak długo negowaną przez mocno czerwony system. Mamy więc w bryle zawarte pewne rozwiązania jak na tamte czasy nowoczesne, jednak nie da się ukryć, że urodą ona i tak nie grzeszyła. Jednak centralne położenie i właśnie ten powiew „Zachodu”, widoczny od początku w wystroju wnętrz i zdecydowanie lepszej niż w większości PRL-owskich hoteli obsłudze sieci InterContinental sprawiły, że do Victorii ciągnęli zarówno zagraniczni goście z dolarami, jak i filmowcy. Po wyłożonych wykładziną, długich korytarzach przechadzali się lub wręcz ganiali bohaterowie takich kultowych obrazów, jak „O7 zgłoś się”, „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”, „Kingsajz” czy „Wielki Szu”. Okna Victorii stały się też najlepszą miejscówką podczas słynnej, papieskiej Mszy św. na pl. Zwycięstwa, kiedy Jan Paweł II przebudził zgromadzone tłumy jednym zdaniem” Niech stąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi, tej Ziemi” – z silnym akcentem położonym na „tej”. Pamiętam te słowa trochę przez mgłę, bo nie dane mi było naturalnie oglądać Ojca św. z klimatyzowanych pokojów hotelowych, ale stojąc w skwarze, który dopadał również pod drzewami ogrodu Saskiego, utrwaliłam w pamięci niczym stopklatkę obraz Victorii. Majestatycznie górowała nad placem, lśniąc w słońcu. Trzy lata później Warszawą wstrząsnęła sensacyjna wiadomość – to właśnie w Victorii dokonano zamachu na Palestyńczyka Abu Daouda, zajmującego zresztą apartament prezedencki. Był on podejrzewany przez Mossad czyli izraelski wywiad o udział w zamachach w Monachium, kiedy to radykalna organizacja palestyńska Czarny wrzesień uprowadziła podczas olimpiady w 1972 r. 11 izraelskich sportowców ( przy okazji polecam książkę Georgesa Jonasa „Monachium- zemsta”. Hotel Victoria mógłby też opowiedzieć o krzyżach z kwiatów i zniczy, które układaliśmy na płytach placu Zwycięstwa podczas wojny polsko-jaruzelskiej. I o szaro-niebieskich sukach policyjnych, wspomaganych armatkami wodnymi, które w razie potrzeby jednym strumieniem wody potrafiły rozpędzić przeciwnych wojskowej „wadzy”. I o Mszy św. za poległych w katastrofie smoleńskiej… Dziś hotel Victoria przeżywa, rzec można drugą młodość. Już jako Sofitel poddawany jest systematycznemu liftingowi. W ubiegłym tygodniu gościłam dwukrotnie w jego wnętrzach poznając dyrektora – człowieka z prawdziwą wizją. Oprowadzała mnie po nim Karolina Gochnio – według mnie jedna z najlepszych specjalistek ds. PR w hotelach. Lobby w ciepłych beżo-brązach, z kapitalnymi, futurystycznymi lampami, które zwieszają się z sufitu. Lampy w całym hotelu są zresztą jego mocnym, designerskim punktem. A jedzenie w Brasserie – z lunchem za jedyne 35 zł od osoby?
O tym wszystkim napisałam szerzej na stronie Hotele niebanalne, bo hotel Victoria Sofitel przy dzisiejszym pl. Piłsudskiego absolutnie do takich należy.

Już od dłuższego czasu unikałam objazdówek-autokarówek, które jako pilotka miałabym prowadzić z Polski do Włoch. Obawiałam się o swój kręgosłup - w końcu tyle godzin spędzonych na nawet najlepiej wyprofilowanym fotelu, w jednej pozycji, z podkurczonymi nogami zdrowe nie jest. Wybierałam wycieczki samolotowe, z punktem startowym na przykład w Rzymie. Również dlatego, że włoscy kierowcy doskonale znają trasy i są szarmanccy, a z naszymi różnie bywa. Tym razem jednak było inaczej. Moi driverzy okazali się mistrzami kierownicy - co widać było chociażby na serpentynach pnących się pod San Giovanni Rotondo i wspaniałymi druhami w podróży. Ileż kanapek postawili mi na Autogrillach, a na koniec dostałam nawet kubek z różą :) Grupa, poza kilkoma zgryźliwymi paniami, które zresztą na końcu przeprosiły za cierpkie słowa pod adresem pilotki, okazała się też niemal modelowa, bo zdyscyplinowana. Tylko raz dwie pielgrzymowiczki oddaliły mi się w Rzymie i trzeba je było wytropić pod kolumnadą Berniniego. Mój kręgosłup też nie zastrajkował dzięki dwóm poduchom, jakie go podczas jazdy stale wspierały - to jest to! Trasę przebyliśmy ambitną: z Warszawy, a konkretnie z Marek przez Polskę, Czechy i Austrię do Włoch. Tutaj kolejno po drodze zwiedzaliśmy Padwę, Pizę, San Gimignano, Rzym, Monte San'Angelo, San Giovanni Rotondo, Lanciano, Manopello, Loreto. Rzym był naszym głównym celem, gdyż grupa moja, pielgrzymkowa, uczestniczyła w kanonizacji dwóch papieży - Jana Pawła II i Jana XXIII - pomyśleć, że to Papa Buono przetarł dobrze szlaki naszemu papieżowi, dzięki czemu mógł realizować swoją światową misję! W sumie w dziewięć dni przebyliśmy w 59-osobowej grupie aż 6000 kilometrów, a w drodze spotkało nas niemało przygód. O tym wszystkim napiszę w najbliższych dniach, bo choć laptop towarzyszył mi w podróży, nie miałam czasu nawet go otworzyć...

Dziś o godz. 18 zapraszam do Bielańskiego Ośrodka Kultury w Warszawie. Opowiem tam o moich podróżach dziennikarskich z naszym Ojcem Świętym.

Odbyłam ich w sumie 10, ale na dzisiejsze spotkanie wybrałam, moim zdaniem, te najważniejsze: na Kubę, do Ziemi Świętej na Ukrainę oraz trzy ostatnie do Ojczyzny. Przy okazji polecam absolutnie genialną ścieżkę dźwiękową do Mszy św. na Placu Rewolucji w Hawanie (25 stycznia 1998): http://scholacoralina.awardspace.co.uk/discografia.html w wykonaniu Schola Cantorum Coralina pod dyrekcją Aliny Orraca. Zachęcam też do posłuchania piosenki poświęconej Ojcu Świętemu, którą skomponował włoski cantautore Amedeo Minghi: http://www.se.pl/rozrywka/muzykaiklipy/izabela-kopec-wykonuje-czlowiek-ktory-przybyl-z-daleka-hymn-na-czesc-jana-pawla-ii-wideo-youtube-tek_182628.html

Serdecznie zapraszam wszystkich zainteresowanych moimi dziennikarskimi podróżami z Janem Pawłem II do Bielańskiego Ośrodka Kultury w Warszawie już 2 kwietnia, w najbliższą środę o godz. 18!